ΑΡΙΣΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

Να οργανωθούμε...ΑΡΚΑΣ

2012-02-09T08:38:00.001+02:00

2012-01-29T18:04:00.003+02:00

ΟΥΤΕ ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΟΥΤΕ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

2011-12-20T23:44:00.000+02:00

Είμαστεοι άνθρωποι που οδηγάμε παπάκια,με βροχή, κρύο, χιόνια και καύσωνες, γιανα έρθει στην ώρα του το φαΐ πουπαραγγείλατε. Χωρίς ένσημα, με μισθούςεξευτελιστικούς.

Είμαστεοι άνθρωποι που σας εξυπηρετούμε μεευγένεια όταν καλείτε στην υπηρεσίαμαςγια να βρούμε τη πληροφορία που ζητάτε. Χωρίς διαλείμματα, χωρίς επαφή με τουςσυναδέλφους μας, με ωράρια που ούτε οΝτίκενς δε θα φανταζόταν.

Είμαστεοι άνθρωποι που φροντίζουμε να πηγαίνουνόλα ρολόι στη βραδινή σας έξοδο.Να μη λείπει τίποτα από το τραπέζι σας,για να μη φύγετε παραπονεμένοι. Χωρίςαξιοπρεπή φαρμακευτική περίθαλψη,ασφάλεια, μα με περίσσια «μαύρη» εργασία.

Είμαστεοι άνθρωποι που βοηθάμε τα παιδιά σαςμε ταιδιαίτεραμαθήματα,είτε σε ξένες γλώσσες είτε στα μαθήματατου λυκείου, που κάνουμε αυτή τη δουλειάεπειδή έχουμε πάψει να ελπίζουμε ότιθα διοριστούμε κάποια στιγμή σε ένασχολείο. Που και να γίνει αυτό, πάλι στηνεπισφάλεια και στη κατάσταση τουωρομισθίου θα είμαστε...

Είμαστεοι νέοι και νέες που ταλαιπωρούμαστεκάθε μήνα στις ουρές του ΟΑΕΔ, χωρίςουσιαστικά να έχουμε κάποια ελπίδα.Ούτε για το αν θα βρούμε δουλειά πάνωστο αντικείμενο που περάσαμε χρόνιαγια να το σπουδάσουμε και που αγαπάμε,ή δουλειά γενικότερα, ούτε καν για τοάμεσο μέλλον μας.

Πώς μπορείςνα ονειρεύεσαι όταν ακόμα και με αιματηρέςοικονομίες πάλι δε σου φτάνουν για ναβγάλεις το μήνα; Πώςμπορείς να ονειρεύεσαι όταν δεν έχειςκαν χρόνο να ξεκουραστείς, να ζήσεις,να γελάσεις, να διασκεδάσεις, ναερωτευτείς;

Επιδιώκουμεναμην είναι κανείς εργαζόμενος μόνος τουαπέναντι στην εργασιακή τρομοκρατίακαι αυθαιρεσία,ιδιαίτερα εκείνων που δεν έχουν σωματειακήή συνδικαλιστική οργάνωση. Επιδιώκουμενα είμαστε παρόντες ως μια δύναμηαποτροπής των σχεδίων της εργοδοσίαςγια απολύσεις, μειώσεις αποδοχών καιπεραιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακώνσχέσεων.

Επιδιώκουμετηνανάπτυξη ενός κινήματος επισφαλώνεργαζόμενων-ανέργων στη βάση κοινώναναγκών και με αιτήματα εισοδηματικούχαρακτήρα που μπορούν να συνενώνουνμεγάλα τμήματα του εργατικού δυναμικού.Ένα τέτοιο κίνημα υπερβαίνει τονκατακερματισμό και την απομόνωση τωνεργαζομένων-ανέργων σε πολλούς τομείςτου σύγχρονου τρόπου οργάνωσης τηςπαραγωγής και δίνει τη δυνατότητα ναενταχθούν σε διαδικασίες αγωνιστικήςδιεκδίκησης εργαζόμενοι και άνεργοιπου δεν μπορούν (ακόμη) να οργανωθούνσε σωματεία και συνδικάτα. Ενδεικτικάαναφέρουμε αιτήματα όπως αξιοπρεπήεπιδόματα ανεργίας και περίθαλψη,επιδότηση ενοικίου, δωρεάν χρήση αστικώνκαι υπεραστικών συγκοινωνιών καιμειωμένες τιμές για την πρόσβαση στονπολιτισμό για ανέργους και εργαζόμενουςμε εξευτελιστικές απολαβές κοκ (τααιτήματα αυτά εξειδικεύονται καισυγκεκριμενοποιούνται ανάλογα με τιςδράσεις που αναπτύσσουμε κάθε φορά).

Αγωνιζόμαστεγια την ανατροπή του ελληνικού καιευρωπαϊκού μνημονίου (σύμφωνο για τοευρώ) γιατί αποτελούν συνέχεια με ακόμηπιο σκληρούς όρους της επίθεσης στιςδυνάμεις της εργασίας η οποία έχειξεκινήσει εδώ και καιρό με στόχο τηνκατάργηση κάθε εργασιακού κεκτημένου,μια επίθεση που δημιούργησε την κρίσηκαι επιδιώκει να μεταφέρει στις δικέςμας πλάτες το κόστος της. Εμείς πουπληρώσαμε τα σπασμένα της «ανάπτυξής»τους τα προηγούμενα χρόνια καλούμαστεσήμερα να πληρώσουμε και την κρίση τους.Στηρίζουμεκαισυμμετέχουμε ενεργά σε κάθε εστίααντίστασης σε αυτή την καταστροφικήπολιτική.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΠΙΣΦΑΛΩΣΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΩΝ mail:diktyoepisfaleias@gmail.com,blog:diktyo-episfaleias.blogspot.com τηλέφωνα: 6981964624,6979477773

Καλή Χρονιά από τον ΣΥΝ Πετραλώνων κ Θησείου

2011-12-18T20:17:00.001+02:00

Synaspismos Art Design !!!

2011-12-06T22:49:00.001+02:00

Syriza art design!!!

2011-12-06T22:47:00.001+02:00

2011-12-06T21:15:00.003+02:00

2011-12-06T21:15:00.001+02:00

2011-12-06T21:14:00.001+02:00

2011-12-06T21:13:00.001+02:00

Επιστολη-Παραίτηση της Βάσως Σκλαβούνου από την Κεντρική Επιτροπή και αποχώρηση από την ΔΗΜΑΡ

2011-12-05T22:45:00.001+02:00

Τι είναι το κόμμα μας

Υπάρχουν δυο ειδών Έλληνες στα κόμματα.

Εκείνοι που μπαίνουν για να βολευτούν και να χρησιμοποιήσουν το μηχανισμό για όφελός τους και εκείνοι που είναι ιδεολόγοι και μένουν με την ιδέα τους.

Υπάρχουν εκείνοι που δουλεύει το κόμμα γι αυτούς και εκείνοι που δουλεύουν για το κόμμα.

Υπάρχουν εκείνοι που συχνάζουν στις καφετέριες, τις ταβέρνες και τα μπαρ και εκείνοι που παρακολουθούν και δεν έχουν να πληρώσουν.

Υπάρχουν εκείνοι που ελίσσονται και κατοχυρώνουν προνομιούχες θέσεις (Βουλή, Δημόσιο κλπ) με τις κομματικές τους διασυνδέσεις (χωρίς αξιοκρατία, διαφάνεια κλπ) όντας προσκολλημένοι ή ανήκοντας στο στενό κομματικό πυρήνα και εκείνοι που δουλεύουν και προσπαθούν να διατηρήσουν την δουλειά τους στην αγορά εργασίας, ή είναι άνεργοι ή σκέφτονται να μεταναστεύσουν.

Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν και εγκρίνουν τα μέτρα του Μνημονίου, που συνεπικουρούν τη συγκεκριμένη Συνκυβέρνηση και (με το ΛΑΟΣ) και εκείνοι που απλά υφίστανται τις συνέπειές της και λένε ΟΧΙ.

Υπάρχουν εκείνοι που ενώ βλέπουν την φοροδιαφυγή ή αδιαφορούν για τις μειώσεις των χαμηλόμισθων, των χαμηλοσυνταξιούχων, την εφεδρεία και τις επικείμενες απολύσεις και εκείνοι που βλέπουν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται, να ζουν με τον τρόμο της απόλυσης και της πλήρους φτώχειας ενώ παράλληλα το Δημόσιο έλλειμα αυξάνεται.

Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν την καταλήστευση του Δημοσίου Τομέα από τους εκάστοτε ειδήμονες του είδους - και καταγγέλλουν - κατηγορούν τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και εκείνοι που βλέπουν πως η αναποτελεσματικότητα και η διόγκωσή του (οργανισμοί και γραμματείες δημιουργημένες για καθαρά πελατειακές σχέσεις) οφείλονται στην κακή διοίκηση - Διαχείριση της Κρατικής Εξουσίας.

Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν την ανάπτυξη του "ιδιωτικού κρατικοδίαιτου" τομέα μέσα από το ξεπούλημα των κερδοφόρων ΔΕΚΟ και της Δημόσιας Περιουσίας στους εθνικούς προμηθευτές και στους "ξένους επενδυτές" για ένα κομμάτι ψωμί και εκείνοι που βλέπουν την ανάπτυξη να διαχέεται στη ραχοκοκκαλιά της οικονομίας στις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στις καινοτομίες, από το κράτος, που θα στέκεται αρωγός του πολίτη και όχι εχθρός του, καταργώντας το κοινωνικό κράτος (Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια).

Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν την "Οικολογία" ως ευκαιρία μέσα από γιγάντιες "πράσινες" επενδύσεις που θα δημιουργήσουν ελάχιστες θέσεις εργασίας και θα δοθούν σε "επενδυτές" με αποικιακά κριτήρια και εκείνοι που βλέπουν την "Οικολογία" με μικρής κλίμακας επεμβάσεις και διάχυσής της στην τοπική κοινωνία, θεσμικά κατοχυρωμένη, εξασφαλίζοντας θέσεις εργασίας στους ντόπιους αλλά και σε όσους επιστρέψουν στην επαρχία, φαινόμενο το οποίο αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς λόγω οικονομικής κρίσης. Ανάπτυξη που θα δώσει ώθηση στην παρατημένη ελληνική ύπαιθρο (καλλιέργεια, ιχθυοκαλλιέργεια, αλιεία, αγροτουρισμός, πολιτιστικός τουρισμός κλπ) και παράλληλα θα βοηθήσει και στην ελληνική οικονομία μειώνοντας τις εισαγωγές, αυξάνοντας τις εξαγωγές.

Ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Το χάσμα έχει βαθύνει τόσο πολύ που μοιάζει πλέον αγεφύρωτο, γιατί τα αστικά κυβερνητικά κόμματα - και αυτό προσπαθεί να γίνει η ΔΗΜΑΡ - (στην πλειοψηφία της) ανέχεται, συντηρεί και εκτρέφει κιόλας τους πρώτους, εκμεταλλευόμενη τους δεύτερους.

Οι πρώτοι νιώθουν μια χαρά σε αυτό το σύστημα, οι δεύτεροι νιώθουν ξένοι σε αυτό το χώρο.

Εγώ ανήκω στους δεύτερους.

(εμπνευσμένο από τον

Νίκο Παναγιωτόπουλο, συγγραφέα)

Τα "σύνορα" χορεύουν.Εκδήλωση για την μουσική μας παράδοση από τον ΣΥΝ

2011-11-30T18:52:00.001+02:00

Τα "σύνορα" χορεύουν
ΙΔΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΙΚΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Στη μνήμη του Φοίβου Ανωγειανάκη

Κυρακή 4 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 18.30 - Πολυχώρος Δήμου Αθηναίων, Τιμοκρέοντος 6α, Νέος Κόσμος (πίσω από τον Άγιο Σώστη), τηλ επικοινωνίας 2109344131, 2109344197

Συμμετέχουν
•    Ελληνικό Κέντρο Λαογραφικών Μελετών (ΕΛ.ΚΕ.ΛΑ.Μ)
•    Ομάδα λαϊκών χορών Δήμου Καλλιθέας
•    Ομάδα Ελληνικών λαϊκών χορών «Ελένη Τσαούλη»
•    Λαογραφικός Όμιλος «Κουρήτες»
•    Όμιλος Ποντίων Μοσχάτου – Ταύρου «Σέρρα»
•    Σύλλογος Ηπειρωτών Πετρούπολης

Τραγουδούν
•    Αναματερού Μαρία
•    Βέττα Καλλιόπη
•    Βογιατζιδάκη Κατερίνα
•    Δημούδης Βαγγέλης
•    Καραγιάννη Νάντια
•    Κυρίτσης Αντώνης
•    Χαραλαμπίδου Λιάνα
•    Χατζηχρόνογλου Γιώργος

Μουσική Επιμέλεια Γ. Κωτσίνης – Ν. Φιλιππίδης

Σκηνοθετική Παρέμβαση Ν. Τουλιάτος

Για την ζωή και το έργο του Φοίβου Ανωγειανάκη θα μιλήσει ο Λάμπρος Λιάβας (Καθηγ. Πανεπιστημίου Αθηνών)

Προσκλήσεις από τα Γραφεία του ΣΥΝ (Πλ. Κουμουνδούρου) Εμμανουηλίδου Έφη τηλ. 6932922785

2011-11-29T23:40:00.001+02:00

1η ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ, ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30 πμ -- Ανακοίνωση του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς

Εργαζόμενοι/ες, άνεργοι/ες, συνταξιούχοι, νέοι και νέες

Απεργούμε, γιατί δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το ρόλο της κυβέρνησης της τριμερούς μνημονιακής συνεργασίας των ΠΑΣΟΚ – ΝΔ - ΛΑΟΣ. Από την πρώτη στιγμή με τις αποφάσεις και τις πρακτικές απέδειξε ότι της δόθηκε από την τρόικα, τους τραπεζίτες και τις πολιτικές δυνάμεις του μνημονίου καθαρή πολιτική εντολή για το διάστημα της θητείας της. Να εφαρμόσει τις μέχρι τώρα συμφωνίες με την τρόικα και τους εφαρμοστικούς τους νόμους (να κάνει δηλαδή απολύσεις στο δημόσιο, να εφαρμόσει την εργασιακή εφεδρεία, να κόψει μισθούς και συντάξεις, να κλείσει σχολεία και νοσοκομεία, να εισπράξει τα χαράτσια και να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία). Επίσης να εγκρίνει τον κρατικό προϋπολογισμό του 2012, που είναι ο πιο αντικοινωνικός μετά την μεταπολίτευση, τη νέα μνημονιακή σύμβαση της υποτέλειας και το μνημόνιο λεηλασίας του λαού και της χώρας μας που θα την συνοδεύει.

Η κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ είναι μια κυβέρνηση της τρόικας, της Μέρκελ και του Σαρκοζί, των τραπεζών, του ντόπιου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου και όχι μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε από τον ελληνικό λαό. Είναι σαν να ανέλαβαν απευθείας τη διακυβέρνηση της χώρας η τρόικα, η Γερμανία και το κεφάλαιο.

Με τους αγώνες μας μπορούμε να ανατρέψουμε και αυτήν την κυβέρνηση και τις αντεργατικές πολιτικές της. Μπορούμε επίσης να ανοίξουμε το δρόμο για να αναδειχτεί μια αριστερή προοδευτική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση, που θα στηρίζεται στους αγώνες, στο λαϊκό κίνημα και σ’ ένα ευρύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο με πυρήνα τις ενωμένες δυνάμεις της Αριστεράς καθώς και σ’ ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Που θα ακυρώσει τις μνημονιακές συμφωνίες, και θα ανοίξει μια άλλη θετική διέξοδο για το λαό και τη χώρα μας με ορίζοντα το σοσιαλισμό. Μια διέξοδο που θα βασίζεται στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, με την αξιοποίηση όλων των απαραίτητων εργαλείων (αθέτηση πληρωμών στους τοκογλύφους πιστωτές στο πλαίσιο μιας συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους και διεθνής λογιστικός έλεγχος), στην εθνικοποίηση - κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και στην διάθεση των πόρων που θα εξοικονομηθούν για ανάπτυξη, παραγωγική ανασυγκρότηση, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και εισοδηματική ενίσχυση των λαϊκών στρωμάτων.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΣΤΙΣ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ.

΄Η ΑΥΤΟΙ ΄Η ΕΜΕΙΣ

To Γραφείο Τύπου

Ο Λαός δε φιμώνεται...Συνεχίζουμε τον αγώνα...

2011-11-29T23:18:00.001+02:00

ΕΝΤΕΚΑ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΩΠΩΝ ΠΑΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ....ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ????

2011-11-10T10:41:00.000+02:00

Την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου η Αλέκα Παπαρήγα στο Σύνταγμα έθεσε τους παρακάτω άμεσους στόχους πάλης και κάλεσε το κόμμα της να πρωτοστατήσει και να παλέψει γι αυτούς.

Συγκεκριμένα είπε:

"Μαχητικά, με απεργιακές κινητοποιήσεις-συλλαλητήρια παλεύουμε για την ανατροπή της κυβέρνησης, την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, οποιουδήποτε κυβερνητικού σχήματος πριν και μετά τις εκλογές. Αυτό το στόχο πρέπει να υπηρετούν οι εκλογές. Ο λαός οργανωμένος έχει τη δύναμη να σαρώσει τα εμπόδια που ορθώνει το αστικό σύστημα με τις θεωρίες της συναίνεσης και της κοινωνικής συνοχής. Σας καλούμε να ξεκινήσουμε μια νέα πορεία σε μέτωπα πάλης που ανεξάρτητα από την ημερομηνία των εκλογών πρέπει να αναπτυχθούν με όλες τις μορφές πάλης, για παράδειγμα τα παρακάτω:

1. Αμεση κάλυψη όλων των απωλειών των Ασφαλιστικών Ταμείων από το κράτος και καταβολή των οφειλών του κράτους και της εργοδοσίας, άμεση μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των μισθωτών.

2. Φορολογία των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου με συντελεστή 45% - Μέτρα κατά της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής των μονοπωλιακών ομίλων και κατάσχεση-εκποίηση περιουσιακών στοιχείων των μεγαλομετόχων.

3. Να μην πληρώσει ο λαός χαράτσια με οργανωμένη άρνηση πληρωμής, να αποτρέψουμε στην πράξη τη διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος σε όσους δεν πληρώνουν και να καταργηθεί ο νόμος.

4. Μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους για όλο το διάστημα της ανεργίας.

5. Προστασία του παιδιού, του άνεργου, του ανήμπορου υπερήλικα με συσσίτια στον παιδικό σταθμό, στο σχολείο κλπ. Μέτρα για την ισοτιμία της γυναίκας, που παίρνουν υπόψη τις πολλαπλές υποχρεώσεις.

6. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, στο πετρέλαιο θέρμανσης.

7. Κατάργηση στην πράξη των επιχειρησιακών συμβάσεων που κατοχυρώνουν μεσοπρόθεσμο-πολυνόμος, Επιβολή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

8. Να μην πληρώσει η λαϊκή οικογένεια φάρμακα, ιατρικές εξετάσεις και προνοιακές παροχές, βιβλιάριο υγείας για όλους χωρίς προϋποθέσεις.

9. Κατάργηση του ανατοκισμού για όλα τα δάνεια. Απαγόρευση διά νόμου κάθε πλειστηριασμού κύριας κατοικίας, αγροκτήματος.

10. Να καταργηθούν όλα τα τροφεία και να γίνουν δεκτά όλα τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών στους παιδικούς σταθμούς, να δημιουργηθούν νέοι παιδικοί σταθμοί.

11. Κατάργηση όλων των διοδίων και δωρεάν εισιτήρια για εργαζόμενους, συνταξιούχους, άνεργους απ' τις 6 έως τις 9 π.μ.."

Στην συνέχεια ζήτησε ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ από τον λαό να δει και το συνολικό της πρόγραμμα :

"Σας καλούμε ταυτόχρονα να μελετήσετε σε συνδυασμό με την πείρα σας την γενική πολιτική πρόταση του Κόμματος για λαϊκό μέτωπο που στοχεύει στην εργατική λαϊκή εξουσία, στην λαϊκή οικονομία......"

ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΑΛΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ?

ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ ΚΚΕ....

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΛΑ !!! ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 19/10

2011-10-11T12:19:00.002+03:00

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα στο Φεστιβάλ της Νεολαίας Συνασπισμού στη Θεσσαλονίκη

2011-09-25T22:55:00.001+03:00

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα
στο Φεστιβάλ της Νεολαίας Συνασπισμού στη Θεσσαλονίκη

· Δεν μπορείς να βγάλεις μια οικονομία από την κρίση, βουλιάζοντας την στην ύφεση, δίνοντας διαρκώς νέα βαριά, υψηλότοκα δάνεια και με την προϋπόθεση με αυτά να χρηματοδοτείς τα προηγούμενα χρέη και τους τόκους και όχι την απασχόληση, την κοινωνική συνοχή, και την πραγματική οικονομία
· Τα μέτρα αποτυγχάνουν όχι γιατί δεν υπάρχει βούληση της κυβέρνησης, ούτε γιατί δεν υπάρχει συναίνεση από την κοινωνία. Ούτε γιατί τα υπονομεύει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αποτυγχάνουν γιατί ο κόσμος έχει στεγνώσει. Έχει εξαντλήσει την δυνατότητα του να συνεισφέρει σε ένα πιθάρι χωρίς πάτο
· Το κίνημα στα Πανεπιστήμια είναι κομμάτι του τεράστιου μαζικού κινήματος κοινωνικής αντίστασης και κάθε νίκη του, φέρνει πιο κοντά τον στόχο, την απαλλαγή από το Μνημόνιο και την εφιαλτική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης.
· Η νέα γενιά, το πιο ζωντανό και ενεργητικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πρέπει να μπει τώρα στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων κατά του Μνημονίου
· Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να φύγει πριν μας χρεοκοπήσει. Να φύγει τώρα. Και μαζί με την κυβέρνηση αυτή, πρέπει να τελειώνουμε οριστικά με τον δικομματισμό
· Αν ποτέ ξαναγίνει εξουσία η Ν.Δ., δεν θα διαφέρει σε τίποτα από την σημερινή κυβέρνηση. Άλλωστε, ψήφισε τον πυρήνα του μνημονίου που είναι η διάλυση της εργασίας, της ασφάλισης και οι ιδιωτικοποιήσεις. Στα ίδια κέντρα εξουσίας θα απολογείται και τα ίδια ακριβώς συμφέροντα θα υπηρετεί
· Το μέλλον αυτού του τόπου δεν μπορεί να είναι τα σενάρια συνεργασίας ευρύτερων δυνάμεων γύρω από το Μνημόνιο. Η κοινωνική αγανάκτηση θα τους παρασύρει και θα τους τελειώσει σε ελάχιστο χρόνο
· Το μέλλον βρίσκεται στην απαλλαγή από τα Μνημόνιο και τους πρόθυμους εκφραστές του. Το μέλλον βρίσκεται σε ένα εναλλακτικό σχέδιο για έξοδο από την κρίση
· Και αυτό το εναλλακτικό σχέδιο μπορεί να μπει μπροστά από ένα νέο συνασπισμό εξουσίας με επίκεντρο την αριστερά, τη ριζοσπαστική οικολογία, τις δυνάμεις που αποστασιοποιούνται από το ΠΑΣΟΚ του μνημονίου, καθώς και όλους όσοι αγωνίζονται κατά του Μνημονίου
· Εναλλακτική πρόταση με βάση 5 άξονες
· Η πάλη για ένα εναλλακτικό σχέδιο δεν εξαντλείται στα εθνικά πλαίσια. Είναι πάλη για την ανατροπή της σημερινής νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής του ευρώ, για την αλλαγή των συσχετισμών σε ολόκληρη την Ευρώπη
**********************

Συντρόφισσες και σύντροφοι, νέες και νέοι της Νεολαίας του Συνασπισμού, φίλες και φίλοι,
η εικόνα του Φεστιβάλ της Νεολαίας του Συνασπισμού στη Θεσσαλονίκη, είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα αγώνα. Σε εποχές δύσκολες και σκοτεινές, η μαζική παρουσία νέων ανθρώπων, αλλά και αριστερών από όλες τις γενιές, δείχνει ότι ο κόσμος που δεν το βάζει κάτω που δεν παραιτείται από τους αγώνες, που δεν ενδίδει στον φόβο και την απογοήτευση, είναι πραγματικά πάρα πολύς. Κόσμος που σκέφτεται, που συζητά, που ανταλλάσσει εμπειρίες, που αγωνίζεται. Κόσμος που επιμένει να διεκδικεί το δικαίωμά του στην χαρά, την αξιοπρέπεια, την αισιοδοξία. Κόσμος που αναζητά μια διέξοδο από την σημερινή κατάσταση, προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Κόσμος που συνειδητοποιεί ότι η δύναμη να αλλάξουμε τα πράγματα βρίσκεται στα χέρια μας. Βρίσκεται στους μαζικούς ενωτικούς αγώνες.
Αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε.
Από εδώ, από την Θεσσαλονίκη, αλλά και από την Αθήνα την ερχόμενη εβδομάδα, πρέπει να στείλουμε ένα μήνυμα σε ολόκληρη την κοινωνία, και ιδιαίτερα στις νεώτερες γενιές. Μπορούμε να τους σταματήσουμε. Μπορούμε να αντισταθούμε στην λεηλασία, τον φόβο και τον εκβιασμό. Μπορούμε να γκρεμίσουμε τους τοίχους που χτίζουν γύρω μας και να ανοίξουμε νέους εναλλακτικούς δρόμους. Την ιστορία δεν τη γράφουν οι ισχυροί, τη γράφουν οι λαοί. Την γράφουν οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες. Και τώρα οι αγώνες αυτοί είναι ο μόνος δρόμος για να ξελασπώσουμε το μέλλον.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Η χώρα μας έχει κλείσει ενάμιση χρόνο δεσμευμένη στην τρόικα και στην πολιτική των διαδοχικών Μνημονίων.

Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ελληνική κοινωνία, θα ήταν αδιανόητη το προηγούμενο διάστημα, ακόμα και για τους πιο απαισιόδοξους ή για τους πιο κυνικούς αναλυτές. Και όμως. Σήμερα τα αδιανόητα συμβαίνουν.
Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας εξωθείται στην μαζική ανεργία, τη φτώχεια και την ανασφάλεια. Το κοινωνικό κράτος -υγεία, παιδεία, ασφαλιστικό σύστημα - κοινωνική πρόνοια- κατεδαφίζεται ολοκληρωτικά.Και κάθε προοπτική να αντιμετωπίσει η χώρα την κρίση με ένα εναλλακτικό σχέδιο ανάπτυξης υπονομεύεται συστηματικά και για πολλά χρόνια. Η «καμένη γη», την οποία παραλάμβαναν ο ένας εταίρος του δικομματισμού από τον άλλον σε όλες τις προηγούμενες κυβερνητικές εναλλαγές, σήμερα δεν είναι πια ρητορικό σχήμα λόγου. Είναι η πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα που όσο προχωράει ο καιρός, γίνεται ολοένα και πιο σκοτεινή ολοένα και πιο αβέβαιη. Κανείς δεν ξέρει πως θα είναι η ζωή του σε ένα χρόνο, αν δεν αλλάξει κάτι. Αν συνεχίσουμε να τους ανεχόμαστε να μας κυβερνάνε με συνεχείς εκβιασμούς και με συνεχή νέα μέτρα προκειμένου να μας σώσουνε.Αν δεν τους πούμε κάποια στιγμή : Ευχαριστούμε πολύ δεν τη θέλουμε τέτοια σωτηρία που μας προσφέρετε.
Εμείς, συντρόφισσες και σύντροφοι, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δεν το μάθαμε πέρσι τον Απρίλιο. Το ξέραμε και από παλιότερα. Είναι αυτοί που οδήγησαν στην Αργεντινή στην κατάρρευση και τη χρεοκοπία. Είναι αυτοί που έσπευσαν να βοηθήσουν αναπτυσσόμενες χώρες, μειώνοντας τις δαπάνες υγείας όπου υπήρχαν αρρώστιες και παιδική θνησιμότητα. Βάζοντας δίδακτρα στα σχολεία όπου υπήρχε αναλφαβητισμός. Και δημιουργώντας ύφεση όπου υπήρχε φτώχεια και ανεργία.
Αυτή είναι η συνταγή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Αρπαγή του δημόσιου πλούτου, κάθε είδους σκληρά μέτρα σε βάρος των αδύναμων και ύφεση. Ύφεση ώστε να καταστραφούν εργατικά δικαιώματα και μεσαία τάξη. Είπαμε λοιπόν από την πρώτη στιγμή και σε όλους τους τόνους ότι η κυβέρνηση, καλώντας το ΔΝΤ και το διευθυντήριο των Βρυξελλών να μας σώσουν, διέπραξε ένα τεράστιο έγκλημα.Και σήμερα έχουμε δικαιωθεί απόλυτα.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι η πολιτική που εφαρμόστηκε αποτυγχάνει στον έλεγχο του χρέους και του ελλείμματος. Το πρόβλημα είναι ότι μας φέρνει διαρκώς και σε χειρότερη θέση. Και κάθε φορά που τα μέτρα κοινωνικής κατεδάφισης αποδεικνύονται αναποτελεσματικά, έρχονται νέα μέτρα, ακόμα πιο σκληρά. Για να οδηγήσουν με τη σειρά τους σε νέα επιδείνωση, έτσι ώστε να χρειαστούν ακόμα σκληρότερα μέτρα. Φαύλος Κύκλος.
Αλλά με τεράστιο κοινωνικό κόστος, αφού είναι οι ίδιοι κάθε φορά που καλούνται να πληρώσουν, που εκβιάζονται, που πιέζονται, ενώ παράλληλα έχουν χάσει και τις δουλειές και το εισόδημα τους. Τώρα πια κανείς δεν κάθεται να περιμένει την αποτυχία των μέτρων. Μόλις τα ανακοινώσουν, αμέσως μετά ανακοινώνουν και τα επόμενα. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες αυτό ακριβώς παρακολουθούμε.
Η κυβέρνηση παριστάνει την άσχετη με το πρόβλημα. Ρίχνει τις ευθύνες πότε στη Νέα Δημοκρατία, πότε στους δημόσιους υπάλληλους και πότε στους έλληνες που ξόδευαν αλόγιστα χωρίς να δουλεύουν ανάλογα. Αφήνει φυσικά έξω τους έχοντες και κατέχοντες, και την εγχώρια διαπλοκή, που θησαύρισαν όλα αυτά τα χρόνια, λεηλατώντας το δημόσιο χρήμα. Ξεχνάει ότι την εποχή της υποτιθέμενης ανάπτυξης, το πολιτικό χρήμα, που είναι χρήμα των φορολογουμένων κυκλοφορούσε κατά εκατομμύρια σε βαλίτσες. Προσπερνά την τεράστια φοροδιαφυγή και φοροαπαλλαγή των οικονομικά ισχυρών, που δημιούργησε τα ελλείμματα και βούλιαξε στο χρήμα τις τράπεζες της Ελβετίας.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το πιο εξοργιστικό είναι ότι και μπροστά στην σημερινή κατάσταση, η κυβέρνηση βγάζει την ουρά της απ’έξω. Ζητάει ενότητα, υπευθυνότητα και συσπείρωση για να βγούμε από τη δύσκολη θέση. Από ποια θέση; Από την θέση που αυτοί οι ίδιοι μας οδήγησαν, παραποιώντας, όπως αποδεικνύεται τα στατιστικά στοιχεία.
Από την θέση που οι ίδιοι μας οδήγησαν, διευκολύνοντας τους κερδοσκόπους να οργανώνουν μαζικές επιθέσεις σε βάρος των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου.
Από την θέση που οι ίδιοι μας οδήγησαν αρνούμενοι να διευρύνουν τον δανεισμό, όταν είχαν τη δυνατότητα, ή αναζητώντας εναλλακτικές πηγές δανεισμού.
Από την θέση που οι ίδιοι μας οδήγησαν, γυρνώντας στα ευρωπαϊκά συμβούλια και στα οικονομικά φόρα, και λέγοντας ότι η χώρα μας είναι διεφθαρμένη, και βουλιάζει σαν τον Τιτανικό.
Και τώρα ζητάνε από τον απελπισμένο κόσμο στήριξη. Από τον κόσμο που οι ίδιοι εξαπάτησαν λεηλάτησαν και από πάνω ειρωνεύτηκαν. Τι να τους πει κάνεις;
Οι άνθρωποι αυτοί, αφού χρησιμοποίησαν κατά κόρο την σοσιαλιστική ρητορική για να κερδίσουν τις εκλογές, αφού υποσχέθηκαν προοδευτική αναδιανομή, ενίσχυση των ασθενέστερων, στροφή στην πραγματική οικονομία, γύρισαν την επόμενη μέρα στην πραγματική τους θρησκεία. Τον θατσερισμό. Και αυτόν προσκυνούν από τότε, ακόμα και σε πείσμα της πραγματικότητας. Της πραγματικότητας που λέει ότι δεν μπορείς να βγάλεις μια οικονομία από την κρίση, βουλιάζοντας την στην ύφεση.
Ότι δεν μπορείς να σώσεις μια χρεοκοπημένη οικονομία, δίνοντας διαρκώς νέα βαριά, υψηλότοκα δάνεια και με την προϋπόθεση με αυτά να χρηματοδοτείς τα προηγούμενα χρέη και τους τόκους και όχι την απασχόληση, την κοινωνική συνοχή, και την πραγματική οικονομία.
Είναι έτοιμη να παρουσιάζουν τη λιτότητα μιας δεκαετίας ως ευλογία, τη χρεοκοπία τους ως επιτυχία. Όταν εμείς τους λέγαμε ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και πρέπει να κουρευτεί για να αποφύγουμε τη λιτότητα, μας έλεγαν ότι επενδύουμε στην καταστροφή. Και ότι εάν καθίσουμε να μας σφάξουν η χώρα θα πλήρωνε μέχρι και το τελευταίο ευρώ.
Τώρα που όλοι καταλαβαίνουν ότι χωρίς κούρεμα δε γίνεται, θέλουν να το επιβάλλουν όχι ως δυνατότητα για μια ριζική αλλαγή πολιτικής και απελευθέρωσης πόρων για τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά ως όρο για τη μόνιμη επιτροπεία. Για τη μόνιμη λιτότητα. Για τη μόνιμη δημοκρατική εκτροπή.
Διότι για τους φανατικούς και τους ταλιμπάν, δεν υπάρχει ούτε πραγματικότητα, ούτε λογική. Υπάρχει μόνο αυτό που γράφουν τα ιερά κείμενα του νεοφιλελευθερισμού, ακόμα και αν η πραγματικότητα τα έχει διαψεύσει σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ακόμα και σήμερα επιμένουν ότι αυτή η πολιτική μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο είδους μεταφυσικής ανάπτυξης.
Ανάπτυξη, όμως για ποιους; Γι αυτούς που δεν θα έχουν δουλειά; Για αυτούς που θα έχουν δουλειά, αλλά δεν θα έχουν μισθό; Γι αυτούς που κλείνουν τις μικροεπιχειρήσεις και τα μαγαζιά τους; Γι αυτούς που δεν θα έχουν σύνταξη; Για αυτούς που δεν θα έχουν σχολεία και πανεπιστήμια να σπουδάσουν τα παιδιά τους;
Ανάπτυξη χωρίς δημόσια νοσοκομεία, χωρίς κοινωνική αλληλεγγύη, χωρίς συγκοινωνίες και δημόσιες υποδομές; Ανάπτυξη χωρίς δημόσιες επενδύσεις και χωρίς φορολόγηση του πλούτου;
Που υπάρχει αυτή η ανάπτυξη και δεν το ξέρουμε;
Και αν έρθει η ανάπτυξη για κάποιες μερίδες του κεφαλαίου, βασισμένη στην εξευτελισμένη εργασία, την ανύπαρκτη φορολογία και την περιβαλλοντική καταστροφή, ποιο θα είναι το κοινωνικό της όφελος;
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Αυτό που δεν υπολόγισε η κυβέρνηση, ή αυτό που θέλησε να αγνοήσει βάζοντας το κεφάλι της στην άμμο, είναι εδώ μπροστά της. Είναι ένα κίνημα κοινωνικής αντίστασης, που δυναμώνει συνεχώς, σε μαζικότητα και σε ένταση. Είναι οι άνθρωποι που υπερασπίζονται τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της ανεργίας και της φτώχειας.Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες των αγανακτισμένων που τρόμαξαν ήδη μια φορά την κυβέρνηση και την τρόικα.Είναι τα κινήματα αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας, στις γειτονιές. ΚΑΙ τώρα πια είναι και οι άνθρωποι που αντιστέκονται σε αυτή την πολιτική γιατί δεν μπορούν να την σηκώσουν στην πλάτη τους.
Τα μέτρα αποτυγχάνουν όχι γιατί δεν υπάρχει βούληση της κυβέρνησης, ούτε γιατί δεν υπάρχει συναίνεση από την κοινωνία. Ούτε γιατί τα υπονομεύει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αποτυγχάνουν γιατί ο κόσμος έχει στεγνώσει. Έχει εξαντλήσει την δυνατότητα του να συνεισφέρει σε ένα πιθάρι χωρίς πάτο.
Και αυτή την πραγματικότητα, τόσο η κυβέρνηση όσο και η τρόικα, αρνούνται πεισματικά να την λάβουν υπόψη τους. Προτιμάνε να εξαντλούνται σε μαραθώνιες τηλεδιασκέψεις, προσπαθώντας να φορτώσουν ο ένας στον άλλο την αποτυχία.Αλλά δεν μπορούν για πολύ να κλείνουν τα μάτια. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.Αυτή η πραγματικότητα είναι που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Και η στιγμή αυτή δεν είναι μακριά.
Η νεολαία δίνει για μια φορά ακόμα το δικό της παρόν στα μέτωπα των κοινωνικών αντιστάσεων.
Το δημόσιο πανεπιστήμια και το δημόσιο σχολείο βρίσκονται στο επίκεντρο των στόχων της κοινωνικής κατεδάφισης. Και είναι εύλογο το γιατί. Για τους μουλάδες του νεοφιλελευθερισμού, οι κοινωνικές δαπάνες για την παιδεία είναι αντιπαραγωγικές. Είναι πεταμένα λεφτά. Το να έχει ο νέος άνθρωπος πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση και την οικονομική κατάσταση της οικογένειας του, είναι οπισθοδρόμηση.
Γι αυτούς πρόοδος είναι το πανεπιστήμιο - επιχείρηση. Που θα έχει δίδακτρα, θα εξαρτάται από οικονομικά συμφέροντα, που θα λειτουργεί ως επιχείρηση, με μάνατζερ διευθυντές και πελάτες φοιτητές. Αυτή είναι η ιδέα που προωθείται.
Και για να προωθηθεί, πρέπει να υπάρξει ένας νόμος που εκχωρεί την διοίκηση των πανεπιστημίων σε ανθρώπους έξω από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Αυτός ακριβώς είναι ο νόμος Διαμαντοπούλου. Η φοιτητική κοινότητα, καθηγητές και φοιτητές, έχουν καταλάβει πολύ καλά, ότι εδώ δεν κρίνονται οι παραμορφώσεις και τα προβλήματα του πανεπιστημίου. Κρίνεται ο δημόσιος χαρακτήρας του. Κρίνεται η υπαρξή του.
ΚΑΙ τις μέρες αυτές, το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι στο πόδι. Η νέα γενιά επανέρχεται στο προσκήνιο για μια φορά ακόμα, μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις που απέτρεψαν την κατάργηση του άρθρου 16. Μόνο που τώρα τα πράγματα είναι πιο κρίσιμα. Η νέα γενιά, το πιο ζωντανό και ενεργητικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πρέπει να μπει τώρα στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων κατά του Μνημονίου.
ΚΑΙ η απόφαση του να το καταφέρει είναι ορατή. Στις μαζικές διαδηλώσεις, στον ριζοσπαστισμό των κινητοποιήσεων, στον προβληματισμό που εκφράζεται στις εσωτερικές κινηματικές διαδικασίες. Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να συμπαρασταθεί στον αγώνα αυτόν, για την υπεράσπιση ενός κατακτημένου δημόσιου αγαθού όπως η γνώση. Το κίνημα στα Πανεπιστήμια είναι κομμάτι του τεράστιου μαζικού κινήματος κοινωνικής αντίστασης και κάθε νίκη του, φέρνει πιο κοντά τον στόχο, την απαλλαγή από το Μνημόνιο και την εφιαλτική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης.
Αλλά η νεολαία δεν είναι παρούσα μόνο στους φοιτητικούς και εκπαιδευτικούς αγώνες. Οι νέοι άνθρωποι σήμερα δεν ζουν μόνο το αδιέξοδο στο σχολείο ή το πανεπιστήμιο. Βιώνουν πρώτα από όλα την ασφυκτική οικονομική πίεση στην οικογένεια. Και πέρα από αυτό, βιώνουν το αδιέξοδο στο μέλλον και τη ζωή τους.
Πως μπορεί κανείς να αυτονομηθεί από το σπίτι του και να ξεκινήσει τη δική του ζωή όταν η παραγωγική δυνατότητα της χώρας καταστρέφεται συστηματικά; Όταν η ανεργία ξεπερνά το 20 και τραβάει για ψηλότερα; Όταν η μόνη ελπίδα τους για δουλειά είναι με μισθό 20% χαμηλότερο από τον ελάχιστο προβλεπόμενο; Όταν οι εργοδότες μπορούν να απολύουν όποιον θέλουν και όποτε θέλουν; Όταν η δουλειά αυτή δεν θεμελιώνει κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα, ούτε μετά από 40 χρόνια πλήρους απασχόλησης;
Και έτσι, τόσες δεκαετίες μετά το 50, ξαναβρισκόμαστε μπροστά στην επιλογή της μετανάστευσης.
Πρέπει και μπορούμε λοιπόν να ανοίξουμε ένα άλλο προοδευτικό δρόμο. Δεν είναι αυτό μέλλον μας, ούτε αυτή η ζωή που ονειρευόμαστε να ζήσουμε.Και δεν θα τους χαρίσουμε τα όνειρά μας, ούτε θα τους δώσουμε εγγυήσεις για τα δάνειά τους την ίδια μας τη ζωή. Το μέλλον μας ανήκει, όπως αυτή η χώρα δεν ανήκει στον κο Πόλσεν, στην κ. Λαγκάρντ, τη κ. Μέρκελ, στους κυρίους της διαπλοκής και τους μάγκες που δεν πλήρωσαν ποτέ τους φόρους που αναλογούν στα τεράστια εισοδήματα και τις περιουσίες τους.
Ανήκει σε όλους και όλες όσοι ζούμε εδώ, σπουδάζουμε εδώ, εργαζόμαστε εδώ, κάνουμε όνειρα για το μέλλον εδώ.Δε θα τους τη χαρίσουμε τη ζωή μας, τη χώρα μας, τα όνειρά μας, το μέλλον μας. Μπορούμε να ανατρέψουμε τα πράγματα. Με αγώνες, με μαζική δράση, και με την πίστη στην δύναμή μας.
ΟΙ νέοι και οι νέες της Αριστεράς πρέπει να στείλουν σε ολόκληρη την κοινωνία το σύνθημα που τόσο εύστοχα αποτυπώνεται στις αφίσες του Φεστιβάλ. Να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Η τελευταία γραμμή της κυβέρνησης είναι ότι φταίμε όλοι για την σημερινή κατάσταση. Η κοινωνία σήμερα απαντά. Αν φταίμε για κάτι είναι που σας ανεχόμαστε.
Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να φύγει πριν μας χρεοκοπήσει. Να φύγει τώρα. Και μαζί με την κυβέρνηση αυτή, πρέπει να τελειώνουμε οριστικά με τον δικομματισμό. Ας μην ξεγελιόμαστε. Η Ν.Δ. του κου Σαμαρά, επιχειρεί να διαφοροποιείται από το Μνημόνιο, επειδή θέλει να μαζέψει στο δικό της ταμείο το πολιτικό κόστος. Είναι αμφίβολο αν θα τα καταφέρει, κρίνοντας και από τις δημοσκοπήσεις. Διότι όλος ο κόσμος ξέρει πια ότι αν ποτέ ξαναγίνει εξουσία η Ν.Δ., δεν θα διαφέρει σε τίποτα από την σημερινή κυβέρνηση.
Άλλωστε ψήφισε τον πυρήνα του μνημονίου που είναι η διάλυση της εργασίας, της ασφάλισης και οι ιδιωτικοποιήσεις. Στα ίδια κέντρα εξουσίας θα απολογείται και τα ίδια ακριβώς συμφέροντα θα υπηρετεί.
¨Ήδη το κάνει, όσο και αν προσπαθεί να κρυφτεί. Η πρόταση για εργασιακή εφεδρεία, δηλαδή για κύμα μαζικών σταδιακών απολύσεων στο δημόσιο, είναι πρόταση του κ. Σαμαρά.
Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου σε εξευτελιστικές τιμές, έχει την αμέριστη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Για την ολοκληρωτική καταστροφή των εργασιακών σχέσεων δεν έχουν πει κουβέντα. Μόνο να στοχοποιούν όσους συνδικαλιστές που αντιστέκονται ξέρουν. Και τους αντιπολιτευτικούς τόνους τους υψώνουν μόνο για να ζητήσουν χαμηλότερη φορολογία στο ήδη αφορολόγητο κεφάλαιο.
Το μέλλον αυτού του τόπου δεν μπορεί να είναι πια ο δικομματισμός, σε καμιά από τις εκφράσεις του. Τον δοκιμάσαμε και τον ξέρουμε.
Το μέλλον αυτού του τόπου δεν μπορεί να είναι τα σενάρια συνεργασίας ευρύτερων δυνάμεων γύρω από το Μνημόνιο. Η κοινωνική αγανάκτηση θα τους παρασύρει και θα τους τελειώσει σε ελάχιστο χρόνο.
Το μέλλον αυτού του τόπου δεν μπορεί να είναι ούτε κάποιοι τεχνοκράτες που συνομιλούν απευθείας με τους τραπεζίτες και τα διεθνή οικονομικά κέντρα. Ούτε οι αθλιότητες του ακροδεξιού Καρατζαφέρη που ζητά να μας κυβερνάει ένας δικαστικός και σε λίγο ένα συνταγματάρχης. Θα βουλιάξουν μέσα στην κοινωνική κατακραυγή.
Το μέλλον βρίσκεται στην απαλλαγή από τα Μνημόνιο και τους πρόθυμους εκφραστές του. Το μέλλον βρίσκεται σε ένα εναλλακτικό σχέδιο για έξοδο από την κρίση.
Και αυτό το εναλλακτικό σχέδιο μπορεί να μπει μπροστά από έναν νέο συνασπισμό εξουσίας με επίκεντρο την αριστερά, τη ριζοσπαστική οικολογία, τις δυνάμεις που αποστασιοποιούνται από το ΠΑΣΟΚ του μνημονίου, καθώς και όλους όσοι αγωνίζονται κατά του Μνημονίου. Ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα προχωρήσει, στηριγμένο σε μια πλατειά κοινωνική συμμαχία και στη δυναμική των κινημάτων.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι.
Απέναντι στην προσπάθεια κατατρομοκράτησης της κοινωνίας, και στις κραυγές για χρεωκοπία και κοινωνική καταστροφή, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταθέσει έγκαιρα την εναλλακτική του πρόταση. Είναι μια πρόταση τεκμηριωμένη και ρεαλιστική.
Είναι όμως και κάτι παραπάνω. Είναι η μοναδική διέξοδος που υπάρχει αυτή τη στιγμή για να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της ύφεσης και ανοίξουμε ξανά την κοινωνική προοπτική.
Η πρόταση αυτή συνοψίζεται σε πέντε άξονες. Και με πολύ απλά λόγια οι άξονες αυτοί είναι:
1. Άξονας πρώτος: Η οριστική απαλλαγή από τα Μνημόνια και από το φαύλο κύκλο της ύφεσης. Η αντικατάσταση του μνημονίου με ένα πρόγραμμα αντίθετης αναδιανομής του πλούτου, από τα πάνω προς τα κάτω με στόχο το πρωτογενές πλεόνασμα σε συνδυασμό με τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης.
2. Άξονας Δεύτερος: Η επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Δηλαδή αυτό που η σημερινή κυβέρνηση αρνείται να κάνει, και το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία.
3. Άξονας Τρίτος: Η άμεση κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα, ο οποίος σήμερα χρηματοδοτείται και ενισχύεται από το κοινωνικό σύνολο.
4. Με τα πλεονεκτήματα που μας δίνουν οι τρεις πρώτοι άξονες, μπορεί να λειτουργήσει ο τέταρτος. Η εναλλακτική στρατηγική για την ανάπτυξη. Με επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις διαθέσεις και τις κερδοσκοπικές προτεραιότητες του κεφαλαίου. Με ανασυγκρότηση των παραγωγικών κλάδων, επένδυση στην σταθερή και μόνιμη απασχόληση, ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Αλλά το σημαντικό: όλα αυτά ενταγμένα σε μια ολοκληρωμένη επεξεργασία εναλλακτικής αναπτυξιακής στρατηγικής, με βάση τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας.
5. Τελευταίος άξονας αλλά εξαιρετικά καθοριστικός: Η στήριξη των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Η προοδευτική αναδιανομή του πλούτου, η διασφάλιση των δημόσιων αγαθών και η διεύρυνση του κοινωνικού κράτους.
Δεν ξεχνάμε ότι η πάλη για ένα εναλλακτικό σχέδιο δεν εξαντλείται στα εθνικά πλαίσια. Είναι πάλη για την ανατροπή της σημερινής νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής του ευρώ.Είναι πάλη για την αλλαγή των συσχετισμών σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι πάλη για την χειραφέτηση της Ευρώπης από το κεφάλαιο και τους κερδοσκόπους.Είναι πάλη για μια νέα, δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη.
Και επομένως είναι πάλη που πρέπει να την δώσουμε χέρι χέρι με τους υπόλοιπους ευρωπαίους εργαζόμενους. Στην Πορτογαλία. Στην Ιρλανδία,. Στην Ισπανία και την Ιταλία. Στη Γαλλία και τη Γερμανία. Παντού.
Η δύναμή μας είναι στην ενότητα και την αλληλεγγύη. Όχι στον απομονωτισμό και την περιχαράκωση.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι.
Η αντεπίθεση της κοινωνίας έχει ήδη ξεκινήσει.
Είναι υποχρέωσή μας να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις, στο να είναι η αντεπίθεση αυτή αποτελεσματική. Δεν πάει άλλο. Δεν υπάρχει διέξοδος προς τα εκεί που μας οδηγεί η κυβέρνηση και η τρόικα. Ούτε από εκεί μπορούμε να περιμένουμε έλεος και κοινωνική ευαισθησία.
Πρέπει να μας φοβηθούν. Πρέπει να φύγουν. Πρέπει να ανοίξουμε τους νέους δρόμους. Και πρώτα από όλα, πρέπει να μπολιάσουμε το κίνημα των κοινωνικών αντιστάσεων με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία.
Αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία σαν αυτή που εκπέμπεται από αυτήν εδώ την γιορτή.
Ας στείλουμε στην κοινωνία το μήνυμα: Είμαστε πιο δυνατοί από αυτούς. Έχουμε το δίκαιο και την αλήθεια με το μέρος μας.
Μπορούμε να νικήσουμε.
Μπορούμε να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα.
Γεια σας!

2011-09-21T20:46:00.002+03:00

5 ΒΑΣΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ

2011-09-16T01:02:00.003+03:00

Αλέξης Τσίπρας στην συνέντευξη τύπου στην Θεσσαλονίκη.

Επιτρέψτε μου μέσα σε δυο λεπτά να περιγράψω τους βασικούς άξονες αυτής της εναλλακτικής λύσης, ποια μπορεί να είναι η εναλλακτική λύση.

1) Πρώτον, και είμαι κατηγορηματικός, η άρνηση εφαρμογής των μνημονίων και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και των σκληρών αυτών μέτρων και η αντικατάστασή τους από ένα πρόγραμμα ριζικής αναδιανομής του πλούτου.

Να φτάσουμε βεβαίως σε πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά φορολογώντας τους πλούσιους και όχι ξεζουμίζοντας τους μη έχοντες. Να αντιστρέψουμε αυτή την άδικη σχέση έμμεσων – άμεσων φόρων που έχει φτάσει στο 60 προς 40 σήμερα. Να μειώσουμε το φόρο προστιθέμενης αξίας για τα είδη πρώτης ανάγκης μαζικής κατανάλωσης και εστίασης. Το 23% στην εστίαση είναι εγκληματικό, παράλογο και φυσικά αναποτελεσματικό.

Να αυξήσουμε τη φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων και του μεγάλου πλούτου και κυρίως να καταργήσουμε επιτέλους τις σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές τους. Να προχωρήσουμε σε γενναία φορολόγηση όλων των χρηματιστικών συναλλαγών.

Να φορολογήσουμε την εκκλησιαστική περιουσία. Να προχωρήσουμε στη δημιουργία πλήρους περιουσιολόγιου για όλους τους Έλληνες όπου θα καταγράφεται υποχρεωτικά όλη η κινητή και ακίνητη περιουσία τόσο εντός της Ελλάδας, όσο και στο εξωτερικό, ώστε όλοι να συμβάλλουμε ανάλογα με τις πραγματικές μας οικονομικές δυνατότητες.

Το νέο οριζόντιο χαράτσι στα ακίνητα είναι απαράδεκτο και πρέπει άμεσα να ανακληθεί. Να πληρώσουν αυτοί που έχουν, αυτοί που με βάση δημοσιεύματα έχουν πάνω από 600 δις καταθέσεις στην Ελβετία, όχι οι μικροϊδιοκτήτες.

2) Δεύτερος άξονας, να προχωρήσουμε άμεσα σε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο αξιοποιώντας όλα τα όπλα που μπορούμε να έχουμε στη φαρέτρα μας για την επιλεκτική διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους και την εξασφάλιση ευνοϊκών όρων αποπληρωμής του υπόλοιπου ανάλογα και με τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

3) Τρίτος άξονας, να κοινωνικοποιήσουμε άμεσα τον χρηματοπιστωτικό τομέα, το τραπεζικό σύστημα. Ήδη έχουμε δώσει πάρα πολλά, 108 δις σε ρευστό και εγγυήσεις στις τράπεζες και έχουν το θράσος να μας λένε, ότι δεν κλείνουν τις κάνουλες, αλλά δεν υπάρχει νερό.

Όσοι ιδιώτες μέτοχοι δεν δύνανται να ανακεφαλαιοποιήσουν τις τράπεζες τους να παραδίδουν τα κλειδιά στο δημόσιο. Και ταυτόχρονα να δημιουργήσουμε δημόσιες τράπεζες ειδικού σκοπού για τη στήριξη της ανάπτυξης, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, της αγροτοκτηνοτρικής οικονομίας.

4) Τέταρτος άξονας, ανάπτυξη. Να σχεδιάσουμε την ανάπτυξη, αλλά όχι με επίκεντρο τα κέρδη των ισχυρών, αλλά με επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες. Να χρηματοδοτήσουμε στοχευμένα παραγωγικούς κλάδους της οικονομίας που χρίζουν ανασυγκρότησης και περικλείουν αξιόλογες αναπτυξιακές δυνατότητες. Να αποκτήσουμε εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη της αγροτικής και κτηνοτροφικής οικονομίας, με στόχο η χώρα μας να έχει σε ένα βάθος χρόνο, μεσομακροπρόθεσμα διατροφική επάρκεια, αλλά και να αναπτύξουμε τις εξαγωγές μας.

Να κοινωνικοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε τους σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας μας ενισχύοντας και τις αντίστοιχες βιομηχανίες. Να ενισχύσουμε την ανάπτυξη εφαρμογών στις νέες τεχνολογίες και ιδιαίτερα σε τομείς όπως είναι η νανοτεχνολογία, αξιοποιώντας τις σημαντικές ερευνητικές δυνατότητες των ελληνικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων που λοιδορεί η Κυβέρνηση Παπανδρέου.

Να αξιοποιήσουμε τη γεωγραφική θέση της χώρας, όχι για να εκχωρήσουμε τα κέρδη από την αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, να τα εκχωρήσουμε αυτά στην εγχώρια διαπλοκή και στην ξένη τοκογλυφία, αλλά να τα αξιοποιήσουμε προς όφελος της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας προς όφελος της οικονομίας και της κοινωνικής ανταποδοτικότητας.

5) Και τέλος, πέμπτον, να προχωρήσουμε άμεσα σε μία ασπίδα αλληλεγγύης και κοινωνικής προστασίας για όσες και όσους πλήττονται περισσότερο απ’ αυτή την κρίση. Να θεσπίσουμε ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, καθώς και εγγυημένη πρόσβαση σε δημόσια αγαθά και βασικές υπηρεσίες.

Να καταπολεμήσουμε την ανεργία με στοχευμένους πόρους για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την κάλυψη των κατεπειγουσών αναγκών του δημόσιου τομέα: Βρεφονηπιακοί σταθμοί, σχολεία, νοσοκομεία αξιοποιώντας βέβαια και τους πόρους του ΕΣΠΑ που οι ανίκανες κυβερνήσεις δεν έχουν αξιοποιήσει.

Να εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων, αυτός πρέπει να είναι ένας από τους σημαντικότερους στόχους. Αυτό θα πει χρεοκοπία. Όχι αν κλείσουν κάποιες Τράπεζες, αλλά αν δεν έχουν τα ασφαλιστικά Ταμεία να δώσουν συντάξεις.

Πώς; Καταργώντας τους αντιασφαλιστικούς νόμους και αξιοποιώντας, όχι εκποιώντας, τις κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις, οι οποίες πρέπει να παραμείνουν υπό δημόσιο έλεγχο, μεταφέροντας τις μετοχές τους για τη στήριξη των αποθεματικών των ασφαλιστικών Ταμείων.

Να εξασφαλίσουμε, τέλος, ότι κανένας άνεργος δεν θα είναι χωρίς αξιοπρεπές επίδομα ανεργίας και χωρίς δωρεάν ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Στους επιδοτούμενους ανέργους πρέπει να συμπεριλαμβάνονται και οι αυτοαπασχολούμενοι με μπλοκάκι, που χάνουν τη δουλειά τους, καθώς και οι μικροεπιχειρηματίες που κλείνουν τα μαγαζιά τους, έχουμε πάνω από 120.000 λουκέτα, οι οποίοι δεν καταγράφονται στους ανέργους, δεν παίρνουν επίδομα ανεργίας.

Φυσήξτε τους να φύγουν !!!

2011-06-05T16:42:00.002+03:00

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

2011-05-05T23:06:00.004+03:00

7/5, Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
. Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ . Μπορεί να υπάρξει ποδόσφαιρο έξω από τα κυκλώματα; . Ποιος ο ρόλος των φιλάθλων σήμερα; . Πόσο καθαρά είναι τα σαλόνια της Α' Εθνικής; Οικονομική κρίση και κρίση αξιών; . Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ δημοσιογράφος και διευθυντής της sportday μιλά για όλους και για όλα σε μια ανοιχτή συζήτηση, για τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο σήμερα. Συμμετέχουν οι ΣΥΝΑΔΙΝΟΣ ΤΖΟΥΛΙΟΣ υπεύθυνος του αθλητικού τμήματος του ΣΥΝ, ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΣΤΑΣ καθηγητής φυσικής αγωγής, πρώην ομοσπονδιακός προπονητής βόλεϊ, και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΛΑΚΟΥΡΑΣ προπονητής ποδοσφαίρου. . Καλούμε τους φίλους του αθλητισμού και του ποδοσφαίρου το Σαββάτο 7 Μάιου στις 7 μμ στην καφετέρια του γηπέδου του Παναιτωλικού, να ανταλλάξουμε σκέψεις και απόψεις, για τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο σήμερα. . ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΙΤ/ΝΙΑΣ

7/5, Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Μπορεί να υπάρξει ποδόσφαιρο έξω από τα κυκλώματα;

Ποιος ο ρόλος των φιλάθλων σήμερα;

Πόσο καθαρά είναι τα σαλόνια της Α' Εθνικής;

Οικονομική κρίση και κρίση αξιών;

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ δημοσιογράφος και διευθυντής της sportday μιλά για όλους και για όλα σε μια ανοιχτή συζήτηση, για τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο σήμερα.

Συμμετέχουν οι ΣΥΝΑΔΙΝΟΣ ΤΖΟΥΛΙΟΣ υπεύθυνος του αθλητικού τμήματος του ΣΥΝ, ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΣΤΑΣ καθηγητής φυσικής αγωγής, πρώην ομοσπονδιακός προπονητής βόλεϊ, και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΛΑΚΟΥΡΑΣ προπονητής ποδοσφαίρου.

Καλούμε τους φίλους του αθλητισμού και του ποδοσφαίρου το Σαββάτο 7 Μάιου στις 7 μμ στην καφετέρια του γηπέδου του Παναιτωλικού, να ανταλλάξουμε σκέψεις και απόψεις, για τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο σήμερα.

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΙΤ/ΝΙΑΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ, ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ALTER (Ν. Χατζηνικολάου)

2011-04-13T00:17:00.000+03:00

    Ερώτηση: Θα ήθελα να σχολιάσετε την επίσκεψη Βαν Ρομπάι και τις δηλώσεις που έγιναν, τόσο από τον ίδιο όσο και από την πολιτική ηγεσία, δηλαδή από τον πρωθυπουργό, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που του επισήμανε ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού μας υποφέρει. Πιστεύετε ότι κάτι μπορεί να βγει, να αυξηθεί ας πούμε ο βαθμός της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης;



    Απάντηση: Δεν νομίζω ότι θα αυξηθεί ο βαθμός της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Κατ’ αρχάς, ο κ. Βαν Ρομπάι είναι μια προσωπικότητα που δεν παίζει κανέναν σοβαρό πολιτικό ρόλο. Αν και Πρόεδρος της Ε.Ε., όλοι γνωρίζουμε ότι τον κομβικό ρόλο τον έχει η κα. Μέρκελ αυτήν την περίοδο και οι κυρίαρχες δυνάμεις της οικονομικής και πολιτικής ελίτ στην Ε.Ε. Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Ρομπάι δεν προσέθεσε τίποτα καινούργιο. Είπε ότι πρέπει να ακολουθήσουμε, σαν να μην βλέπουμε μπροστά μας τι ακριβώς συμβαίνει, να κλείσουμε δηλαδή τα μάτια και τα αυτιά, να κλείσουμε και τη μύτη και να καταπιούμε και τα νέα μέτρα που έρχονται. Και το πιο κρίσιμο είναι ότι τα μέτρα αυτά είναι που μας οδηγούν πιο βαθιά στην ύφεση και στην κρίση του χρέους. Έχουν περάσει πια 11 μήνες και έχουν γίνει όλοι σοφότεροι. Και όλοι βλέπουν πια ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Ότι εκεί που μας έλεγαν ότι πρέπει να ακολουθήσουμε αυτό το μίγμα πολιτικής, το μνημόνιο, που θέλει να προωθήσει τη λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή να «κόβουμε» διαρκώς μισθούς και συντάξεις και να διαλύουμε την κοινωνική συνοχή, έ, αυτή η σύνταξη είναι που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία. Όχι μονάχα σε αυτή που ζούμε καθημερινά, στην κοινωνική χρεοκοπία, στο ότι πολλοί άνθρωποι γύρω μας βρίσκονται σε απόγνωση και απελπισία. Και δεν είναι στατιστικές αυτά τα νούμερα του 20% και 30% πραγματικής ανεργίας. Είναι άνθρωποι αυτό που κρύβεται από πίσω. Στα νέα ζευγάρια, που σήμερα μειώνεται το εισόδημα κατά 50% γιατί ο ένας βγαίνει στην ανεργία και ο άλλος χάνει το εισόδημά του κατά το ένα τρίτο, αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν. Όταν συνταξιούχοι αναγκάζονται να ζουν με τα παιδιά τους, τα οποία έχουν οικογένειες, αυτά είναι στοιχεία της πραγματικότητας σήμερα. Όταν κλείνουν νοσοκομεία διότι δεν έχουμε να δώσουμε 23 εκατομμύρια ευρώ, την ίδια στιγμή, όμως, για κάποια κτήρια πού είναι απέναντι από το Αιγινήτειο και το Αρεταίειο χαρίζουμε 100 εκατομμύρια σε εγγυήσεις, στο Μέγαρο Μουσικής και δεν λέω, καλός ο πολιτισμός και πρέπει να τον προάγουμε, αλλά εδώ πρέπει να αποφασίσουμε. Τι προέχει; Η κοινωνική συνοχή; Προέχει να προασπίσουμε τον αδύναμο ή να προασπίσουμε τα συμφέροντα των λίγων και εκλεκτών, της οικονομικής ολιγαρχίας αυτού του τόπου;



    Ερώτηση: Κύριε Πρόεδρε, το ερώτημα που θα σας κάνει ο πολίτης ακούγοντάς σας είναι: Καλές οι διαπιστώσεις. Στο δια ταύτα, υπάρχει λύση; Υπάρχει τρόπος, υπάρχει δρόμος;



    Απάντηση: Έχετε δίκιο. Γιατί ένα χρόνο τώρα καταγγέλλουμε αυτήν την πολιτική και πλέον είναι αυταπόδειχτο ότι έχουμε δίκιο. Δεν αρκεί, όμως, να την καταγγέλλουμε. Βλέπουμε ότι η κρίση περνάει στο πολιτικό σύστημα και ψάχνουν να βρουν τρόπους προκειμένου να στηρίξουν είτε με μεγάλους συνασπισμούς ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μαζί, αν και αθροιστικά στις δημοσκοπήσεις τα δύο μεγάλα κόμματα δεν συμπληρώνουν ούτε το ποσοστό που είχε το ΠΑΣΟΚ μόνο του στις προηγούμενες εκλογές, είτε με λύσεις δήθεν εθνικής σωτηρίας. Παρόλα αυτά, το βασικό τους πρόβλημα είναι ότι αυτή η πολιτική δεν βρίσκει τη συναίνεση στην κοινωνία. Έχουν το οικονομικό σχέδιο, την ισοπέδωση των πάντων, τους λείπει, όμως, το βιώσιμο πολιτικό σχέδιο. Και απέναντι σε αυτό το μεγάλο μειονέκτημα της κυρίαρχης σήμερα οικονομικής και πολιτικής ελίτ του τόπου, η Αριστερά πρέπει να απαντήσει με το δικό της σχέδιο, με τον δικό της συνασπισμό εξουσίας, για να φύγουμε από το μνημόνιο που μας καταστρέφει.



    Ερώτηση: Επειδή σας παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή, διάβασα την απομαγνητοφώνηση μιας συνέντευξής σας στο ραδιόφωνο του Βήματος και μιλήσατε εκεί για έναν συνασπισμό εξουσίας που θα προκύψει από ένα μέτωπο από τα αριστερά της αριστεράς ως την αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας. Είπατε, μάλιστα, και κάτι που με ξένισε. Είπατε «δεν οριοθετούμε, δεν βγάζουμε απ’ έξω ακόμα και δυνάμεις από τον χώρο της λαϊκής δεξιάς προερχόμενες, που συνειδητοποιούν την ανάγκη της εθνικής ευθύνης για να σωθεί η οικονομία, η χώρα, η κοινωνία. Μιλήσατε, δηλαδή, για ένα πολύ ευρύ αντιμνημονιακό μπλοκ εξουσίας. Μπορεί να λειτουργήσει ένα τέτοιο σχήμα;



    Απάντηση: Σίγουρα δεν μπορεί να λειτουργήσει στο διηνεκές. Όμως, σήμερα πρέπει όλοι να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Εμείς αυτά που λέμε, τα εννοούμε. Όταν λέμε ότι αν συνεχίσουμε για λίγους μήνες ακόμα…



    Ερώτηση: Στην ίδια κυβέρνηση Τσίπρας και Σαμαράς;



    Απάντηση: Μην βάζετε στο στόμα μου λόγια που εγώ δεν είπα.



    Ερώτηση: Δεν τα βάζω. Εγώ διαβάζω και ρωτάω.



    Απάντηση: Θα σας πω το εξής: Εμείς λέμε ότι αν μείνει για πολύ ακόμα η χώρα σε αυτόν τον κατήφορο που δεν έχει τελειωμό, θα ισοπεδωθεί η κοινωνία. Δεν θα είναι ίδια σε ένα χρόνο η Ελλάδα με αυτό που ζήσαμε ή και με αυτό που ζούμε σήμερα. Βλέπετε, μας φέρνουν μέτρα 25 δις, ενώ όλα όσα περάσαμε μέχρι σήμερα είναι 8 δις. Τρεις φορές χειρότερα, δηλαδή, μέχρι το 2015, συν η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, του δημόσιου πλούτου. Τώρα λέμε ότι πρέπει να σταματήσει αυτός ο κατήφορος. Δεν αρκεί να έχουμε - και έχουμε - προτάσεις ρεαλιστικές γιατί είναι πιο ρεαλιστικό να θέλουμε να πληρώσουν οι λίγοι που έχουν τα πολλά παρά οι πολλοί που έχουν τα λίγα. Αλλά τι λέμε; Ότι χρειάζεται η Αριστερά τώρα κυρίως να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να συνειδητοποιήσει ότι με ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, με 4 βασικούς στόχους, δηλαδή την απεμπλοκή από το μνημόνιο, την αναδιανομή του πλούτου, την επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους και την κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, να πάψουν, δηλαδή, οι τράπεζες να παίρνουν, που πήραν μέχρι τώρα 108 δις



    Ερώτηση: Ξαναρωτώ. Μαζί με τον Σαμαρά, υπό αυτές τις προϋποθέσεις;



    Απάντηση: Δεν έχουμε αυταπάτες ότι τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν ισχυρότατες δεσμεύσεις με τα μεγάλα συμφέροντα. Συνεπώς, αν και η ρητορική του κ. Σαματά είναι τώρα αντιμνημονιακή, δεν αμφιβάλουμε ότι όταν ανέβει στην εξουσία θα εφαρμόσει μια άλλη πολιτική. Παρόλα αυτά, όμως, ο κόσμος ο απλός, ο λαϊκός, που εγκλωβίστηκε στα δύο μεγάλα κόμματα, εμείς δεν θεωρούμε ότι είναι a priori απέναντί μας. Θεωρούμε ότι σε κρίσιμες στιγμές…. Βάζω τον όρο «πατριωτική ευθύνη». Βέβαια, ξέρετε δεν είναι για όλους ίδιος ο όρος «πατρίδα» γιατί και αυτοί που έχουν 600 δις στην Ελβετία Έλληνες είναι και δεν έχουμε την ίδια «πατρίδα» με αυτούς. Ούτε με αυτούς που είναι οι εθνικοί εργολάβοι, οι εθνικοί μιζαδόροι, οι εθνικοί προμηθευτές και θέλουν και τώρα, στην περίοδο της κρίσης, ελέγχοντας και το κύριο μέρος των ΜΜΕ, να διαφεντεύουν το μέλλον αυτού το τόπου.



    Παρόλα αυτά, όμως, πιστεύουμε ότι ο κόσμος, που τα τελευταία χρόνια βρέθηκε στις κάλπες των δύο μεγάλων κομμάτων, σήμερα επαναπροσδιορίζει τη συνείδησή του. Και πιστεύουμε ότι σε ένα σχέδιο σωτηρίας της οικονομίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης του τόπου, που το έχει ανάγκη, και απεμπλοκής από το μνημόνιο, με ένα πρόγραμμα, ταυτόχρονα, αναδιανομής του πλούτου, μπορούμε να συμβάλουμε σε ένα ευρύτατο μπλοκ δυνάμεων, σε ένα ευρύτατο μπλοκ εξουσίας. Και πρέπει κυρίως, απευθύνομαι και στο ΚΚΕ. Διότι βλέπουμε ότι και στην Πορτογαλία, που περνάνε τα ίδια, και εκεί με πραξικοπηματικό τρόπο μπήκαν στο μνημόνιο, έχουν εκλογές σε ένα μήνα και δεν περίμεναν ούτε τις εκλογές. Έχουν υπηρεσιακή κυβέρνηση και το Σύνταγμά τους απαγορεύει να πάρουν τέτοιες αποφάσεις, και όμως τις πήραν πριν τις εκλογές… Και εκεί βλέπουμε ότι κάθισαν στο ίδιο τραπέζι το ΚΚ το παραδοσιακό, που έχει αντίστοιχες απόψεις με το δικό μας ΚΚ, και το μπλόκο της Αριστεράς εκεί. Γιατί εδώ να μην μπορούμε, παρά τις διαφορές μας, να κάτσουμε σε ένα τραπέζι και κυρίως να προσεγγίσουμε τον απλό κόσμο, τις κοινωνικές δυνάμεις που αντιστέκονται, τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που έχει βαθιές ρίζες και παραδόσεις σε λαϊκούς αγώνες αλλά και τον απλό λαϊκό κόσμο που βρέθηκε στην Ν.Δ.;



    12/4/2011

NON PASSARAN!!...

2011-04-04T16:17:00.003+03:00

...του Βασίλη Μουλόπουλου, Βουλευτή Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ

Αν η πολιτική της λιτότητας ήταν ένα μικρό μεν φάρμακο αλλά αποτελεσματικό, ικανό να θεραπεύσει "πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν" της οικονομικής κρίσης, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, τότε θα παίρναμε όλοι μια βαθιά ανάσα και θα το καταπίναμε.

Έλα όμως που το φάρμακο χορηγείται μόνο στους εργαζόμενους. Ότι η θεραπεία επιβάλλεται μόνο στις αδύναμες τάξεις και ομάδες. Οι πλούσιοι, οι τραπεζίτες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, εξαιρούνται.

Γιατί; Η ερώτηση είναι ρητορική. Η απάντηση προφανής: η λιτότητα των φτωχών κάνει καλό στους πλούσιους. Και η κυβέρνηση την επιβάλλει, όχι για να σώσει την πατρίδα, αλλά για να σώσει την πατρίδα των πλουσίων.

Κι αυτό δεν χρειάζεται να είναι κάποιος οικονομολόγος για να το καταλάβει. Αρκεί να δει τα αποτελέσματα της θεραπείας, ιστορικά: Σκοτώνει τον ασθενή. Προκαλεί οικονομική καταστροφή, βία, αυταρχισμό.

Αυτή είναι η αλήθεια, όχι επειδή το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επειδή το λέει η Ιστορία.

Και είναι πλέον εμφανές, μετά τις ντιρεκτίβες της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής για το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας -που έγινε Σύμφωνο για το Ευρώ για να μας ζαχαρώσει το χάπι- ότι ένα πράγμα έχουν ξεκάθαρο στο μυαλό τους τα ισχυρά οικονομικοπολιτικά κέντρα εξουσίας της Ευρώπης: Η Κρίση είναι μια μεγάλη ευκαιρία για νέα μεγάλα κέρδη. Η καταστροφή εκατομμυρίων ανθρώπινων ζωών, θα είναι δημιουργική για το κεφάλαιο.

Αυτό είναι το αύριο, ο νέος θαυμαστός κόσμος που ετοιμάζουν. Αυτό είναι το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Όχι η κοινωνική πρόοδος, η εργασία, η παιδεία, η υγεία, η κατοικία για όλους. Όχι η εξάλειψη της φτώχειας και των ανισοτήτων. Όλα αυτά, είναι αναχρονιστικές ουτοπίες κάποιων παλαιολιθικών αριστερών. Αυτά είναι ουτοπίες του ΣΥΡΙΖΑ.

Όχι! Το θαυμαστό μέλλον της Ελλάδας είναι η ανταγωνιστικότητα. Η ανταγωνιστικότητα είναι το νέο όραμα της Σοσιαλιστικής Κυβέρνησής μας, και του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς πρωθυπουργού μας, για την Ελλάδα του 21ου αιώνα. Η ανταγωνιστικότητα είναι ο νέος Θεός της Ελλάδας, στον οποίο καλούμαστε να θυσιάσουμε εργασία, μισθούς, κοινωνική προστασία, δημόσιο πλούτο. Που καλούμαστε να θυσιάσουμε ανθρώπινες αξιοπρέπειες και ζωές. Που καλούμαστε να θυσιάσουμε, όπως ο Αβραάμ, τα παιδιά μας.

Είναι θυσία χωρίς αντίκρισμα. Δεν θα δώσει λύση στην κρίση. Θα την επιδεινώσει. Αλλά θα δημιουργήσει νέες τεράστιες περιουσίες. Με κρατικό χρήμα και με ιδιωτικοποίηση οτιδήποτε είναι δημόσιο, κοινωνικό, όλων των πολιτών. Ο Μπαλζάκ έλεγε ότι πίσω από κάθε μεγάλη περιουσία κρύβεται ένα μεγάλο έγκλημα. Η ολιγαρχία του χρήματος, εγχώρια και διεθνής, χρησιμοποιεί την κυβέρνηση Παπανδρέου σαν στρατό κατοχής, για να διαπράξει το νέο έγκλημα του κεφαλαίου.

Αυτοί που μας κυβερνούν, δεν είναι μόνο ανίκανοι και ψεύτες. Είναι επικίνδυνοι για την επιβίωση της χώρας. Είναι οι βάρβαροι μισθοφόροι που έχει προσλάβει η πλουτοκρατία για να εξαπολύσει μετωπικές επιθέσεις ενάντια στο λαό. Μια επέλαση κατά των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, πρωτοφανή σε βιαιότητα, που θα επιτρέψει στους περίφημους επενδυτές να κάνουν πλιάτσικο στους δρόμους, στην ενέργεια, στο νερό, στις παραλίες και τα νησιά, στην υγεία και στην παιδεία και στις συντάξεις. Που θα παραδώσει το κράτος, τη χώρα, τους πολίτες, στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Σε αυτή την οικονομία του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας, η εργασία θα είναι πολυτέλεια, οι εργαζόμενοι μιας χρήσης, και οι υπηρεσίες θα παρέχονται μόνο σε όσους έχουν λεφτά να τις πληρώσουν. Οι άλλοι ατύχησαν, γιατί δεν είναι ανταγωνιστικοί. Δηλαδή είναι ένα βάρος για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Μπορούν, λοιπόν, και να πεθάνουν!

Και αυτή η αρχιτεκτονική μπορεί να στηθεί μόνο με θεσμικά πραξικοπήματα. Το σταθεροποιητικό πρόγραμμα δεν είναι κάτι το παροδικό και αναγκαίο. Είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου και γι' αυτό θα είναι μόνιμο στην μετά την κρίση αρχιτεκτονική του κεφαλαίου. Με περιορισμό των κοινωνικών, εργασιακών, συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων, με αυταρχικούς τρόπους διακυβέρνησης.

Το μοντέλο διακυβέρνησης που απεργάζονται τα κέντρα εξουσίας, είναι η δικτατορία της νεοφιλελεύθερης ολιγαρχίας. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με μηχανισμούς καταστολής εναντίον όσων αμφισβητούν την ολιγαρχία του χρήματος και τα σχέδιά της. Όσων αμφισβητούν ότι όλα είναι εμπόρευμα που μπορεί να αποδώσει κέρδος. Όσων διαταράσσουν την εργασιακή και κοινωνική ειρήνη.

Σε αυτή τη στρατηγική καταστολής εντάσσεται η μεθοδευμένη επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκπρόσωποι όλου του πολιτικού φάσματος και χειραγωγητές της κοινής γνώμης, αφιερώνουν χρόνο, μελάνι και φαιά ουσία για να χτυπήσουν το ΣΥΡΙΖΑ, σε ποσοστά δυσανάλογα με τη δύναμή του.

Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ελλάδα: Το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ!

Γιατί: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ στοιχειώνει τις νύχτες και τις μέρες του συστήματος; Γιατί βλέπουν παντού ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί απελευθερώνουν ακροδεξιούς και νεοφιλελεύθερους εφιάλτες και τους βγάζουν στο σεργιάνι της πολιτικής και της ενημέρωσης για να ξορκίσουν το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ;

Για να αγωνιούν τόσοι πολλοί και τόσοι σπουδαίοι για το παρόν και το μέλλον ενός κόμματος τόσο μικρού, κάτι συμβαίνει. Για να ενδιαφέρονται να το κατεδαφίσουν, να το διαλύσουν, να το νουθετήσουν, να το εξαγοράσουν, σημαίνει ότι φοβούνται. Και αυτό είναι ένα μήνυμα αισιόδοξο για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, η ιδέα του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόταση και η δράση του ΣΥΡΙΖΑ για μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία, για μια μεγάλη, ενιαία, πολυφωνική, αντισυστημική αριστερά, κερδίζει έδαφος.

Είναι αυτό που φοβούνται: Το ανατρεπτικό μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί έναν πραγματικό κίνδυνο αποσταθεροποίησης του συστήματος. Και το σύστημα, όταν αισθανθεί ότι απειλείται, δεν παίζει. Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα, θεσμικά αλλά κυρίως εξωθεσμικά και αθέμιτα, για να εξαλείψει την απειλή. Αυτό το γνωρίζουμε καλά, και γι' αυτό περιμένουμε πολλαπλασιασμό των επιχειρήσεων πολιτικής και ηθικής εξόντωσής μας.

Θα ξεφυτρώσουν και άλλοι Πάγκαλοι. Θα χρησιμοποιηθεί το παρακράτος. Θα επιχειρηθούν προβοκάτσιες. θα κατηγορηθούμε το επόμενο διάστημα ότι είμαστε τρομοκράτες, τραμπούκοι, διαπλεκόμενοι, πράκτορες, παιδόφιλοι. Και πολλά άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός. Οι "πολιτικά ορθοί" πολιτικοί και διαμορφωτές γνώμης, δεν θα διστάσουν να είναι "political incorrect". Να διαστρεβλώσουν γεγονότα, να κατασκευάσουν προβοκάτσιες, να κάνουν ανίερες συμμαχίες, για να εξοντώσουν τους κακούς της αποσταθεροποίησης της εξουσίας.

Γιατί οι κακοί του ΣΥΡΙΖΑ, όταν λέμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε το σύστημα, όταν λέμε ότι θέλουμε μια άλλη κοινωνία, μια άλλη Ελλάδα, μια άλλη Ευρώπη, ΤΟ ΕΝΝΟΟΥΜΕ. Και, τουλάχιστον, το προσπαθούμε, έστω κάνοντας λάθη. Και αυτό χαλάει το παραμύθι της συναίνεσης, των υπεύθυνων πολιτικών δυνάμεων, της σταθερής διακυβέρνησης, της κοινωνικής ειρήνης.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να εγκαταλείψει τις αδύναμες τάξεις για το καλό της πατρίδας, αρνείται να πετάξει στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας το κοινωνικό κράτος, τα εργασιακά δικαιώματα, την ανακατανομή του εισοδήματος, την οικονομία των αναγκών. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στις διαχωριστικές γραμμές τους κόσμου της εργασίας με το κεφάλαιο, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τις κοινωνικές συγκρούσεις, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με τα κινήματα ανυπακοής στις αδικίες και στις ανομίες της εξουσίας.

Γι' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εξοντωθεί. Η εντολή στο παρακράτος και στους πληρωμένους δολοφόνους των ΜΜΕ έχει δοθεί. Η επιχείρηση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Αλλά το ξέρουμε, το περιμένουμε, έχουμε προετοιμασθεί. Αυτό, όχι μόνο δεν μας φοβίζει, αλλά μας κάνει πιο δυνατούς. Έχουμε την κοινωνία με το μέρος μας, και το μήνυμα που στέλνει η κοινωνία είναι: NON PASSARAN!

*Ο Βασίλης Μουλόπουλος είναι Βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Το άρθρο βασίζεται στην ομιλία του στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Κέρκυρα την 1/4/2011

Συγκέντρωση απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ

2011-03-28T13:35:00.003+03:00

Η κυβέρνηση για να είναι αρεστή στις τράπεζες και τις αγορές, επιτίθεται στα χαμηλά εισοδήματα, καταργεί όλα τα εργασιακά δικαιώματα, κατεδαφίζει το ασφαλιστικό σύστημα και το κοινωνικό κράτος. Μπροστά στην αποτυχία της πολιτικής της και την κοινωνική κατακραυγή ψάχνει να βρει ποιος της φταίει
Ο ΣΥΡΙΖΑ
ΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ, ΓΙΑ ΖΩΗ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ & ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
ΓΗΠΕΔΟ ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ 7μ.μ.

ΟΜΙΛΗΤΕΣ: ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΝΙΑΣ & ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΩΝΑΣ

Το πρόγραμμα του Σαββάτου για το συνέδριο με θέμα: ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

2011-03-12T09:30:00.001+02:00

Σάββατο 12 Μαρτίου 2011

10.00-12.30
Αντιστάσεις των ευρωπαϊκών συνδικάτων και κινημάτων
Συντονιστής: Γιάννης Μπουρνούς, Μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού, Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΚΕΑ
Νάσος Ηλιόπουλος, Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού
Αλέκος Καλύβης, Συνδικαλιστής, Πρώην Αναπληρωτής Πρόεδρος ΓΣΕΕ
Ντομινίκ Τζανοτί, Συνδικαλίστρια, FSU-Γαλλία
Αλεξάντρα Στρίκνερ, Οικονομολόγος, ATTAC Αυστρία
Εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιρλανδίας (π.ε.)
12.30-14.30
Κρίση χρέους και προγράμματα λιτότητας σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Συντονίστρια: Νατάσα Θεοδωρακοπούλου, Οικονομολόγος, Μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΚΠΕ του Συνασπισμού, Μέλος της Γραμματείας της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΚΕΑ
Εκπρόσωπος του Σιν Φέιν, Ιρλανδία (π.ε.)
Ταμάς Μόρβα, Οικονομολόγος, Μέλος της Γραμματείας του Κόμματος Εργατών Ουγγαρίας-2006
Μαριάνα Μορτάγκουα, Οικονομολόγος, Συνεργάτης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Μπλόκο της Αριστεράς-Πορτογαλία
Χαβιέρ Ναβασκουές, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, Γραμματέας της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας
14.30-15.30 Διάλειμμα
15.30-17.30
Προτάσεις για τη διέξοδο από την κρίση (1)
Συντονιστής: Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Οικονομολόγος, Μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού, Μέλος του Δ.Σ. του ΙΝΠ
Ελιζαμπέτ Γκοτιέ, Διευθύντρια του Espaces Marx, μέλος του Δ.Σ. του Δικτύου Transform!-Γαλλία
Ερίκ Τουσσαίν, Πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση των Χρεών του Τρίτου Κόσμου-Βέλγιο
Μιχάλης Τρεμόπουλος, Ευρωβουλευτής Οικολόγων Πράσινων, Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα
Νίκος Χουντής, Ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ομάδα GUE-NGL
17.30-19.30
Προτάσεις για τη διέξοδο από την κρίση (2)
Συντονιστής: Ρούρικ Χολμ, Νομικός Εκπρόσωπος του Δικτύου Transform!
Γιάννης Βαρουφάκης, Οικονομολόγος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κώστας Βεργόπουλος, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πανεπιστήμιο PARIS VIII
Κούνιμπερτ Ράφερ, Οικονομολόγος, Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης
Έλμαρ Αλτφάτερ, Πολιτικός Επιστήμονας, μέλος ATTAC Γερμανίας
20.00-22.00
Δημόσια Εκδήλωση
Συντονιστής: Χάρης Γολέμης, Διευθυντής του ΙΝΠ, Μέλος του Δ.Σ. του Δικτύου Τransform!
20.00-20.15
Πρωτοβουλία του ΚΕΑ για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης
Φράνσις Βιρτς, Πρώην πρόεδρος της Ευρωομάδας GUE-NGL-Γαλλία
20.15-22.00
Πώς θα βγούμε από την κρίση; Οι προτάσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς
Πιέρ Λοράν, Εθνικός Γραμματέας του Γαλλικού ΚΚ, Πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκή Αριστερά
Όσκαρ Λαφοντέν, Πρώην Υπουργός Οικονομικών Γερμανίας, Πρώην Συμπρόεδρος του DIE LΙΝΚΕ
Αλέξης Τσίπρας, Πρόεδρος του Συνασπισμού, Αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκή Αριστερά

0-12/3, Διεθνές Συνέδριο ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

2011-03-08T10:52:00.000+02:00

Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011

19.15-.19.30
Έναρξη του συνεδρίου
Συντονίστρια: Ρένα Δούρου, Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού (Υπεύθυνη για την Ευρωπαϊκή Πολιτική, την Ευρωπαϊκή Αριστερά και τις Διεθνείς Σχέσεις)
Δημήτρης Βίτσας, Γραμματέας του Συνασπισμού
Νίκος Πετραλιάς, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς
19.30-22.00
Εναρκτήρια Δημόσια Εκδήλωση
Γιάννης Δραγασάκης, Οικονομολόγος, Πρώην Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Φρανσουά Ντελαπιέρ, Γενικός Γραμματέας του Κόμματος της Αριστεράς- Γαλλία
Πέδρο Παέζ, Οικονομολόγος, Τράπεζα του Νότου, Πρώην υπουργός- Ισημερινός
Χοσέ Λουίς Σεντέγια, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας
Μίκαελ Σλεχτ, Βουλευτής, Υπεύθυνος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του DIE LINKE για θέματα Οικονομικής Πολιτικής

.

Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011

10.00-12.00
Επιπτώσεις της κρίσης στην Ευρώπη
Συντονιστής: Πάνος Τριγάζης, Οικονομολόγος, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού
Μιχάλης Βακαλούλης, Κοινωνιολόγος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris VIII-Γαλλία
Τζιοβάνα Βέρτοβα, Οικονομολόγος, Επίκουρη Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μπέργκαμο
Μαρία Καραμεσίνη, Οικονομολόγος, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Ευρωπαϊκή Ερευνητική Ομάδα Dynamo
Ρικάρντο Μπελοφιόρε, Οικονομολόγος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπέργκαμο
12.00-14.00
Αίτια της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη
Συντονιστής: Σπύρος Λαπατσιώρας, Οικονομολόγος, Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης
Μπριγκίτ Ούνγκερ, Οικονομολόγος, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης-Ολλανδία
Γιώργος Σταθάκης, Οικονομολόγος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης
Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Οικονομολόγος, Διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Ευκλείδης Τσακαλώτος, Οικονομολόγος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
14.00 -15.00 Διάλειμμα
15.00-17.00
Πολιτικές της ΕΕ για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους
Συντονίστρια: Έλενα Παπαδοπούλου, Οικονομολόγος, Επιστημονική συνεργάτις του ΙΝΠ
Βαγγέλης Παπαχρήστος, Οικονομολόγος, Ανεξάρτητος Βουλευτής
Θόδωρος Παρασκευόπουλος, Οικονομολόγος, συνεργάτης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ
Μαρίκα Φραγκάκη, Οικονομολόγος, μέλος της Ομάδας των Ευρωπαϊων Οικονομολόγων για μια Εναλλακτική Πολιτική στην Ευρώπη
Γιαν Τοπορόφσκι, Οικονομολόγος, Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου
17.00-17.30 Διάλειμμα
17.30-19.30
Όψεις της κρίσης στην Ελλάδα Ι
Συντονίστρια: Σίσσυ Βελισσαρίου, Καθηγήτρια στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αντιπρόεδρος του ΙΝΠ
Παναγιώτης Λαφαζάνης, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Γιώργος Μανιάτης, Καθηγητής ΜΜΕ, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αλέξης Μητρόπουλος, Νομικός, Πρόεδρος της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους
Γιάννης Μπανιάς, Μέλος της Γραμματείας της ΑΚΟΑ, πρώην Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
19.30-22.00
Όψεις της κρίσης στην Ελλάδα ΙΙ
Συντονίστρια: Όλγα Αθανίτη, Μέλος της Γραμματείας της ΑΚΟΑ
Νίκος Κοτζιάς, Πολιτικός Επιστήμονας, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά
Γιάννης Μηλιός, Καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού
Δημήτρης Παπαδημούλης, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, πρώην Ευρωβουλευτής Συνασπισμού
Σοφία Σακοράφα, Ανεξάρτητη Βουλευτής
Γιάννης Τόλιος, Οικονομολόγος, Μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού

.

Σάββατο 12 Μαρτίου 2011

10.00-12.30
Αντιστάσεις των ευρωπαϊκών συνδικάτων και κινημάτων
Συντονιστής: Γιάννης Μπουρνούς, Μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού, Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΚΕΑ
Νάσος Ηλιόπουλος, Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού
Αλέκος Καλύβης, Συνδικαλιστής, Πρώην Αναπληρωτής Πρόεδρος ΓΣΕΕ
Ντομινίκ Τζανοτί, Συνδικαλίστρια, FSU-Γαλλία
Αλεξάντρα Στρίκνερ, Οικονομολόγος, ATTAC Αυστρία
Εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιρλανδίας (π.ε.)
12.30-14.30
Κρίση χρέους και προγράμματα λιτότητας σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Συντονίστρια: Νατάσα Θεοδωρακοπούλου, Οικονομολόγος, Μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΚΠΕ του Συνασπισμού, Μέλος της Γραμματείας της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΚΕΑ
Εκπρόσωπος του Σιν Φέιν, Ιρλανδία (π.ε.)
Ταμάς Μόρβα, Οικονομολόγος, Μέλος της Γραμματείας του Κόμματος Εργατών Ουγγαρίας-2006
Μαριάνα Μορτάγκουα, Οικονομολόγος, Συνεργάτης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Μπλόκο της Αριστεράς-Πορτογαλία
Χαβιέρ Ναβασκουές, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, Γραμματέας της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας
14.30-15.30 Διάλειμμα
15.30-17.30
Προτάσεις για τη διέξοδο από την κρίση (1)
Συντονιστής: Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Οικονομολόγος, Μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού, Μέλος του Δ.Σ. του ΙΝΠ
Ελιζαμπέτ Γκοτιέ, Διευθύντρια του Espaces Marx, μέλος του Δ.Σ. του Δικτύου Transform!-Γαλλία
Ερίκ Τουσσαίν, Πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση των Χρεών του Τρίτου Κόσμου-Βέλγιο
Μιχάλης Τρεμόπουλος, Ευρωβουλευτής Οικολόγων Πράσινων, Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα
Νίκος Χουντής, Ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ομάδα GUE-NGL
17.30-19.30
Προτάσεις για τη διέξοδο από την κρίση (2)
Συντονιστής: Ρούρικ Χολμ, Νομικός Εκπρόσωπος του Δικτύου Transform!
Γιάννης Βαρουφάκης, Οικονομολόγος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κώστας Βεργόπουλος, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πανεπιστήμιο PARIS VIII
Κούνιμπερτ Ράφερ, Οικονομολόγος, Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης
Έλμαρ Αλτφάτερ, Πολιτικός Επιστήμονας, μέλος ATTAC Γερμανίας
20.00-22.00
Δημόσια Εκδήλωση
Συντονιστής: Χάρης Γολέμης, Διευθυντής του ΙΝΠ, Μέλος του Δ.Σ. του Δικτύου Τransform!
20.00-20.15
Πρωτοβουλία του ΚΕΑ για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης
Φράνσις Βιρτς, Πρώην πρόεδρος της Ευρωομάδας GUE-NGL-Γαλλία
20.15-22.00
Πώς θα βγούμε από την κρίση; Οι προτάσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς
Πιέρ Λοράν, Εθνικός Γραμματέας του Γαλλικού ΚΚ, Πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκή Αριστερά
Όσκαρ Λαφοντέν, Πρώην Υπουργός Οικονομικών Γερμανίας, Πρώην Συμπρόεδρος του DIE LΙΝΚΕ
Αλέξης Τσίπρας, Πρόεδρος του Συνασπισμού, Αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκή Αριστερά

Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου:
Ελιζαμπέτ Γκοτιέ, Χάρης Γολέμης, Μίμης Δαρειώτης, Ρένα Δούρου, Κωνσταντίνα Κιντώνη, Βάλτερ Μπάγερ, Γιάννης Μπουρνούς, Έλενα Παπαδοπούλου, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Ρούρικ Χολμ

Συνέντευξη Τύπου του Προέδρου του ΣΥΝ και Αντιπροέδρου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Αλέξη Τσίπρα, εν όψει του Διεθνούς Συνεδρίου

Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού, κ όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;

2011-02-20T23:35:00.000+02:00

Η ομιλία του Γιάννη Δραγασάκη στο ξεν.Imperial την Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΝΕ Α Αθήνας του ΣΥΝ

2011-02-07T18:23:00.002+02:00

Θα προσπαθήσω να θέσω ορισμένα θέματα προς συζήτηση γύρω από δυο πολύ σοβαρες διαστασεις της κρισης, που ειναι η κριση του ευρώ και η κριση του χρεους. Και τα δυο ειναι πολυ μεγαλα θεματα και βαρια, και επισης το δευτερο που θελω να πω εισαγωγικά, ειναι οτι απο συγκεντρωσεις που εχω πάει –ημουνα στο Βυρωνα προ ημερων και αλλού- ο κοσμος εχει βαλει παρα πολλα ερωτηματα, απο καθαρα πολιτικά μεχρι ερωτηματα πληροφορησης, γνωσης, τεχνικα ζητηματα, και πρεπει να τα συζητουμε όλα αυτα γιατι αυτό βοηθαει την πολιτικη σκέψη. Εννοειται οτι η παρουσια μου εδώ δεν εχει σκοπο να εκφωνησει την πολιτική της αριστεράς, αλλά στο μετρο που θα μπορεσω να βοηθησω, στο ποια μπορεί και πρεπει να ειναι η πολιτικη της αριστεράς, δεδομενου οτι τα θεματα που συζητούμε ειναι υπο εξελιξη και υπο διαμορφωση.

Σ’ότι αφορά το πρωτο θεμα, τα ερωτηματα ειναι παρα πολλά, αλλά μπορουμε ν’αρχισουμε από το ερωτημα: πού οφείλεται η κρίση του ευρώ, και όταν λέω ευρώ εννοώ την ΟΝΕ, ποιες οι βασικές αιτίες, ποια η σταση των βασικών πολιτικων δυναμεων της Ευρώπης, δλδ των συντηρητικών δυναμεων και των σοσιαλδημοκρατικών απ΄εναντι στην κριση αυτή, ποια τα εναλλακτικά σχεδια, αν μπορούμε να τα σκιαγραφήσουμε, τα εναλλακτικά σχεδια που εμφανιζονται για την Ευρώπη, και πως τα αξιολογουμε από την μερια της αριστεράς, και τέλος βέβαια ποιο ειναι το αριστερό σχέδιο –αν μπορούμε να το πούμε έτσι- για την Ευρώπη.

Η κριση του ευρώ, -ειναι πια προφανές- δεν ευθυνονται γι αυτήν ούτε οι αδυναμες οικονομιες της Ευρώπης ούτε οι «σπάταλοι λαοί». Σας καλώ να θυμηθούμε ολοι μαζι πριν απο ενα χρόνο τέτοιες μερες τι λεγόταν και από τον κο Τρισέ και από την κα Μέρκελ, ότι δεν υπάρχει κριση του ευρώ το οποίο ειναι ισχυρό νομισμα, ότι το προβλημά μας ειναι η διεφθαρμένη και αναξιόπιστη Ελλάδα και ορισμενες άλλες οικονομιες. Σημερα εχει φανει οτι το προβλημα ειναι ο νεοφιλελευθερος χαρακτήρας και οι βασεις πανω στις οποιες οικοδομηθηκε το ευρώ, το οποίο κτιστηκε με την παραδοχή οτι δεν συμβαινουν κρισεις στον καπιταλισμό αλλά και αν συμβούν οι αγορες από μονες τους επιλυουν τις κρισεις. Το δευτερο σεναριο πανω στο οποίο κτιστηκε το ευρώ, ο ανταγωνισμός, ότι εν πάσει περιπτώσει αν μια χώρα εχει προβλημα, θα μειωσει τους μισθούς, θα μειωσει τους φορους προς το κεφαλαιο, θα συρρικνωσει το κοινωνικό κράτος κι έτσι θα αντιμετωπισει τα προβλήματα, και μετά από λίγο μια άλλη χωρα που θα εχει το ιδιο προβλημα θα κανει το ίδιο. Με αυτον τον τροπο λοιπόν, το ευρώ, όπως στηθηκε, ενσωματώνει ενα μηχανισμό εσωτερικού κοινωνικου, μισθολογικου και φορολογικου ανταγωνισμού. Το συμπερασμα λοιπον ειναι οτι πρωτη και βασική αιτια για την κριση του ευρώ, είναι η ιδρυση του ευρώ, ο χαρακτηρας του, το πως ιδρυθηκε το ενιαίο νόμισμα. Η δευτερη βασικη αιτια ηταν η επιλογή που εληφθη το φθινοπωρο του 2009, μετα δλδ που ξεσπασε η κρίση, στις συνοδους κορυφής που εγιναν τοτε, του G20, τον Οκτωβριο με την επιμονη της Μερκελ ότι «στην Ευρώπη για την κριση ο καθενας μονος του». Μα αυτο ηταν καθοριστικο, γιατί οταν μια χωρα –όλες οι χωρες που είμαστε στην ευρωζωνη, εχουμε εκχωρησει μια σειρά από λειτουργιες, πολιτικες και εξουσιες στην ευρωζωνη-δεν μπορεις μετά να λες «ο καθενας μόνος του» όταν το εθνικό νομισμα εχει εκχωρηθει και υπάρχει το ευρω. Αρα αυτο συνεβαλε στην κρίση. Η τριτη αιτία βεβαιως, είναι η επιλογη να αντιμετωπιστει η κριση με σκληρη λιτοτητα, συρρικνωση του κοινωνικου κρατους και με τις λεγομενες διαρθρωτικές αλλαγές που ειναι η περαιτερω αποδιαρθρωση των εργασιακων σχεσεων. Η στηριξη των τραπεζων –μαλλον η επιλεκτικη κρατικη παρεμβαση-με τεραστια ποσά, και αλλων κλαδων της οικονομιας χωρις να εφαρμοστούν πολιτικες αναπτυξης, αναζωογόνησης της οικονομιας και της απασχόλησης και χωρις να εφαρμοστουν αναδιανεμητικες πολιτικες, ειχε ως αποτελεσμα η χρηματοπιστωτική κριση να μετασχηματιστεί σε δημοσιονομική κριση δεδομένου οτι τα ελλειματα και τα χρεη αυξηθηκαν. Και δεν είναι παράλογο που η πρωτη χωρα που εζησε το προβλημα ηταν η Ελλάδα, δεδομενου οτι εμεις ειχαμε υψηλο χρεος και πριν την κριση, αλλά μετά ακολουθησαν και οι αλλες χωρες και η Ελλάδα ηταν η κορυφή του παγόβουνου.Συμπερασμα βασικό νομιζω ειναι, έστω από αυτη τη συνοπτική αναφορά, ‘οτι η εξοδος από την κριση απαιτεί όχι απλώς καποιες επιδιορθωσεις αλλά απαιτεί μια αναθεμελιωση του ευρώ. Ένα νεο σχεδιο το οποίο θα στηριζεται όχι στις αρχες του νεοφιλελευθερισμού και του ανταγωνισμού, αλλά στις αρχες της αλληλέγγυας συνεργασίας.

Ποια ειναι η απάντηση των βασικων συντηρητικών δυναμεων της Ευρώπης όπως αυτες εκπροσωπουνται από την κα Μέρκελ και τον Σαρκοζύ: Είναι σε εξελιξη μια σειρα διαδικασιες στην ΕΕ οι οποιες συνοψιζονται σε 4 κεφάλαια: α) αυστηροποίηση του συμφωνου σταθερότητας -δλδ ενώ το συμφωνο αυτό χρεοκόπησε διοτι καμμιά χωρα δεν μπορούσε να τηρησει τους κανονες του, η κατευθυνση ειναι περαιτερω αυστηροποίηση του συμφωνου σταθεροτητας με ποινες κλπ. β) διαμορφωση νεου μηχανισμού ελέγχου –εποπτείας των λεγομενων μακροοικονομικών ισορροπιών όπου θα μπουν και τα εξωτερικά ελλείματα, τα ισοζυγια πληρωμων κλπ και πάλι εδω με την λογική της τιμωρίας, των κυρωσεων, ότι αν μια χωρα εχει ελλειματα θα πρεπει να μειωνει τους μισθους κλπ γ) είναι υπο συζητηση καποια μορφή μηχανισμου διαχειρισης των κρισεων και ελεγχόμενης πτωχευσης. δ) η συνταγματοποίηση όλων αυτών δλδ η προσπάθεια να θωρακιστεί και να συνταγματοποιηθεί να πάρει θεσμική μορφή το νεοφιλελευθερο αυτό πλαίσιο που σκιαγραφείται από αυτες τις κατευθυνσεις. Και βεβαιως ολα αυτά κινουνται σε μια στρατηγική η οποία βγαινει και παγκοσμια στρατηγικη, χαραχτηκε στη συνοδο του G20 τον Ιουνιο του 2010, η οποία λεει οτι η κριση αυτη –όπως ηδη ειπα- θα αντιμετωπιστεί με λιτοτητα, θα αντιμετωπιστει με συρρικνωση του κοινωνικού κρατους και με νεοφιλελευθερες διαρθρωτικές αλλαγές. Η κυριαρχη κατευθυνση στην Ευρώπη μπορουμε να πουμε οτι είναι μια κατευθυνση που λέει οτι η Γερμανια και οι αλλες ισχυρες δυναμεις θα στηριξουν το ευρώ, εφοσον ομως οι διαδικασιες και οι κανονες θα ειναι εντος του νεοφιλελευθερου πλαισιου και υπο την αυστηρη γερμανικη επιτηρηση. Αλλά αυτά θα μορφοποιηθουν εντος του Μαρτιου με τη συνοδο κορυφής που ετοιμαζεται.

Ποια ειναι η σταση της σοσιαλδημοκρατιας: των σοσιαλιστικων και σοσιαλδημοκρατικων κομματων της Ευρώπης. Πρωτον, εδω πρεπει να θυμησουμε ενα ιστορικό συναινεσεων δλδ τα σοσιαλδημοκρατικα κομματα απο τις αρχες της 10ετίας του ’90 είτε ειναι στην κυβερνηση είτε στην αντιπολιτευση, συγκυβερνούν, συνδιαμορφωνουν όλο αυτό το πλαίσιο. Εκεινο λοιπον που διαπιστώνουμε ως σημερα, ειναι οτι κατα βασιν η συναινεση συνεχιζεται παρα την κριση. Μπορουμε να διακρινουμε ορισμενους αξονες πάνω στους οποιους κινειται η πολιτικη και η τακτικη των σοσιαλιστικων και σοσιαλδημοκρατικών κομματων της Ευρωπης. Ο πρωτος αξονας ειναι η υιοθετηση διπλης γλωσσας: άλλα κανουν οταν ειναι στην κυβερνηση, αλλα λενε οταν ειναι στην αντιπολιτευση. Σημερα, δλδ, τα κομματα τα σοσιαλιστικά –κατ’όνομα- που ειναι στην κυβερνηση, Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, εφαρμοζουν την σκληρη, βαρβαρη λιτοτητα, εφαρμοζουν το μνημονιο στην ουσία, είτε με τροϊκα όπως στην Ελλάδα, είτε χωρίς τρόϊκα όπως γινεται στην Ισπανια και στην Πορτογαλία. ‘Οταν ειναι στην αντιπολιτευση λένε διάφορα: πχ πως η κυβερνηση εφαρμόζει την λιτοτητα, μιλανε για τις ανισοτητες κλπ. Το ίδιο έκανε το Πασοκ οταν ηταν αντιπολιτευση. Δευτερος άξονας: διπλή σταση απεναντι στην Αριστερά, κι αυτό να το προσεξουμε γιατί αφορά αμεσα και εμας στην Ελλάδα. Δηλαδή: από τη μια η γραμμή τους είναι –και το έχουν βγαλει και με επεξεργασιες διαφορων ινστιτούτων- οικειοποιηση αριστερών ιδεών, κλεψιμο αριστερών ιδεων-αποσπασματικών με ταυτοχρονη επιθεση στην Αριστερά. Εαν δειτε την τελευταια ομιλια του κου Παπανδρέου στην Κοιν.Ομάδα, από τη μια φτανει να οικειοποιείται ακομα και ιδεες κομμουνιστικες και από την αλλη θεωρεί την Αριστερά υπευθυνη για ό,τι συμβαίνει στη χώρα. Τι θελει το Πασοκ στην Ελλάδα; Θελει ένα κρατος που να υπερασπίζεται το «κοινό» και συνεχίζει ο Παπανδρέου. Η λεξη «κοινό» ειναι και μεσα στις προοδευτικές, λαϊκες λέξεις: social (σοσιαλιστικό) στα αγγλικά, common (κομμουνιστικό) κλπ.Απο την άλλη μερια η Αριστερά εγκαλειται για το χρεος στην Ελλάδα, για την κληρονομιά όπως λέει ο Παπ. ξεχνωντας ότι το 1981 το δημοσιο χρεος ηταν 220 ευρω κατα κεφαλή, και τωρα ειναι 27.000 ευρω κατα κεφαλή. Αυτη ειναι μια απο τις κληρονομιες του δικομματισμού που θα μας βαραίνουν. Η τριτη γραμμή ειναι η αναγνωριση –ο τριτος άξονας πάνω στον οποιο κινουνται τα σοσιαλδημοκρατικα κομματα, το γερμανικό και άλλα- επιμερους προβληματων του ευρώ, αναγνωριση επιμερους ελλειματων του ευρώ και της ΟΝΕ και προτασεις αποσπασματικες για εμβαλωματικες επιδιορθωσεις, και εδώ είναι το περιβοητο ευρωομολογο: μεχρι προσφατα δεν το ήξεραν, το φοβούνταν, δεν το ανεφεραν, τωρα ξαφνικά είναι η πανάκεια που θα λυσει ταχατες όλα τα προβληματα ενω ειναι ενα μετρο που υπο ορους και προϋποθεσεις αναλογα και πού θα ενταχθεί, μπορεί να παιξει θετικο ή και αρνητικο ρολο. Επομενως μπορουμε να χαρακτηρισουμε την σταση των σοσιαλιστικών/σοσιαλδημοκρατικών κομματων συνολικά οτι ειναι δημαγωγική και σε μερικες περιπτωσεις ακραία κυνικη. β) πληρης αδυναμια να δωσουν μια απαντηση στα θεμελιωδη προβληματα του ευρώ, γ) από τη δικη μας μερια –λεω εγώ- παρ’ολα αυτα, προσοχή, δεν πρεπει να υψωνονται σινικα τειχη και φραγμοι με τον κοσμο που ακολουθει τα κομματα αυτα, πολυ περισσοτερο σήμερα που και αυτός ο κοσμος πλήττεται απο την πολιτικη που ασκειται.

Μπορουμε τωρα, και με τη ρευστοτητα που υπάρχει, να διακρινουμε καποια σχεδια για το μελλον της Ευρωπης και της ΕΕ; Νομιζω οτι μπορουμε, με βαση τουλαχιστον τι συζητιεται στον διεθνη τυπο και στον διεθνη χωρο γενικοτερα. Να ξεχωρισουμε 3 σενάρια. Το πρωτο ειναι ένα σεναριο οικονομικης ομοιογενοποίησης της ευρωζωνης με βάση το γερμανικο εξαγωγικό μοντέλο. Δηλαδή να έχουμε ολοι πλεονασματα και να κανουμε ολοι εξαγωγες. Να έχουμε εξωστρεφή ανάπτυξη μεσω εξαγωγων. Το μοντελο αυτό δεν ειναι βιωσιμο διεθνως κατα την άποψη αρκετων οικονομολογων , και τη δική μου, γιατί οταν ολες οι χωρες εξαγουν, καποια πρεπει και να εισαγει. β) απο κοινωνικη άποψη σημαινει οτι αυτη η οικονομικη ομοιογενοποιηση με διαφορετικες εξειδικευσεις και παραδοσεις, μπορεί να γινει μονο με τεραστια κοινωνικη διαφοροποιηση, δλδ μεγαλη μειωση των μισθων, μεγαλη συρρικνωση του κοινωνικού κράτους γεγονος το οποιο θα αποδυναμωσει εν τελει το ευρώ και θα απονομιμοποιήσει την ΕΕ συνολικά. Αρα αυτό το σενάριο προς το οποίο πάνε οι εξελιξεις, δεν θα ειναι υπερβαση της κρισης, αλλά θα ειναι προϋπόθεση ενδεχομένως για ακομα μεγαλυτερες κρισεις και αδιεξοδα. Ένα δευτερο σεναριο το οποίο συζητείται ειναι –ας το ονομασουμε έτσι- μια θεσμοθετημενη διαφοροποιημενη παραγωγική εξειδικευση. Δλδ αναγνωριζεται οτι οι χωρες που αποτελούν την ευρωζωνη έχουν διαφορετικες οικονομικες δομες διαφορετικες οικονομικες δυνατοτητες αρα διαφορετικες παραγωγικές εξειδικευσεις. Αναγνωριζεται αυτό το γεγονος, γινεται συστατικό και παραδοχή οτι καποιες χωρες θα έχουν πλεονασματα, καποιες ελλείμματα, αυτό ομως το σεναριο για να γινει βιώσιμο θα πρεπει να συνοδευεται από ανακατανομες φορων ουτως ωστε να εξισορροπουνται αυτες οι ανισορροπιες. Απαιτεί δλδ αυτό το σεναριο για να υπαρξει και να ειναι βιωσιμο, θεσμους, ας το πουμε ομοσπονδιακού τυπου, χωρις κατ’αναγκη η ευρωζωνη να ειναι ομοσπονδία. Οι χωρες πχ που εχουν πλεονασματα να μεταφερουν πορους στις χωρες που εχουν ελλειμματα, να υπαρχει ισχυρός προϋπολογισμός που να δημιουργει κοινες υποδομες. Το τριτο σεναριο, ή το σεναριο του μικρού ευρώ, όπως λεγεται, υποστηριζεται από μειοψηφικές αλλά ισχυρες μεριδες του γερμανικου κυριως κεφαλαιου, και εκδηλωθηκε και με την υποστηριξη διαφορων οικονομολόγων οι οποίοι αντεδρασαν και εκαναν και προσφυγή στο ευρωπαϊκό συνταγματικό δικαστηριο ενάντια στην ενταξη της Γερμανιας στο ευρώ, επανερχονται αυτοί σήμερα και προπαγανδίζουν την ιδεα μιας ζώνης ευρώ που θα αποτελειται από μικρότερες χώρες που θα είναι βεβαιως πιο κοντα στο γερμανικό συστημα. Οι ιδιες δυναμεις προτεινουν την αποβολή από το ευρώ χωρών οι οποιες εχουν αδυναμες οικονομιες ειτε δεν μπορούν να ακολουθησουν τους κανονες –βλέπε Ελλαδα-.

Τι μπορουμε να πουμε γι αυτά τα σεναρια, από τη σκοπιά της Αριστεράς; Ότι προφανώς ειμαστε κατηγορηματικά αντιθετοι με το πρώτο σεναριο της γερμανικης ομοιογενοποιησης-ας το πω έτσι, το δευτερο μπορουμε να πούμε το σεναριο της θεσμοθετημενης διαφοροποιημένης παραγωγικης εξειδικευσης δεν ειναι βιωσιμο παρα μονο αν συνοδευτεί από μηχανισμούς αναδιανομης και αλληλεγγύης, μηχανισμους ομως που σημερα κανεις εκτος από την Αριστερά δεν τους προτείνει, και το τριτο σεναριο δλδ αυτο που οδηγεί ειτε στη διασπαση του ευρώ ειτε στη διαλυση της ευρωζωνης και στην αποβολή καποιων μελών, σε καμμια περιπτωση δεν μπορουμε να πουμε οτι αυτές οι παραλλαγές μπορουν να συμβιβαστούν με ένα αριστερό σχεδιο. Λέω δλδ οτι η εξοδος από το ευρώ, δεν μπορεί να ειναι αριστερη επιλογή τουλαχιστον με τις σημερινες συνθηκες που επικρατουν και διεθνως και στην Ευρωπη. Εαν γινει έξοδος από το ευρώ θα γινει υπο την ηγεμονια δυναμεων οι οποιες θα θελουν μεσω δραχμης και υποτιμησης της, να εφαρμοσουν ακομα πιο σκληρες πολιτικες εναντια στους εργαζομενους και άλλωστε δεν ειναι τυχαίο που αυτό το σεναριο προβάλλεται κυριως απο τους αγγλοσαξονες νεοφιλελευθερους και από αυτους τους κυκλους του γερμανικου κεφαλαιου που ειπα πριν το σκεπτικό τους.

Συνοψιζω τα βασικα μου επιχειρηματα για την τεκμηριωση αυτης της θεσης.

στο σημερινό σταδιο της παγκοσμιας εξελιξης πολλά προβλήματα υπερβαινουν τις δυνατοτητες ακομα και μεγαλων χωρών. Γι αυτό βλέπουμε, ο καπιταλισμόςνα αναζητά τροπους ολοκληρωσης και στην Ευρώπη και στην Αμερική και στην Λατινική Αμερική. Το ότι βεβαια ο χαρακτηρας αυτης της ολοκληρωσης είναι αυτός που ειναι, προσδιοριζεται από το χαρακτηρα των δυναμεων που κινουν τις διαδικασίες. Επομενως ο έλεγχος των αγορών, ή των τραπεζών, η προστασια του περιβαλλοντος η αντιμετώπιση των επιπτωσεων της κλιματικης αλλαγής, αυτά και παρα πολλα αλλα προβλήματα πια, μπορουν να αντιμετωπιστουν όχι στα πλαισια του εθνικου κράτους αλλά μονο αν υπάρχουν ευρυτερες λυσεις. Ακομα κι αν διαλυοταν αυριο η ΕΕ θα έπρεπε να αγωνιστούμε για μια νεα ΕΕ, εννοείται βεβαια πάνω σε νεες βασεις και νεες αρχες. Το δευτερο ειναι οτι πολλα από τα προβληματα που εμφανιζονται στην ΕΕ τελικα ειναι προβληματα που πηγάζουν απ’ την παγκοσμια ηγεμονια του νεοφιλελευθερισμού. Επειδή ομως είναι παγκοσμια αυτη η ηγεμονια δεν σημαινει οτι βγαινοντας από το ευρώ απαλλάσσεσαι από τα προβληματα που υπαρχουν. Ίσως, και ερχομαι στο τριτο επιχειρημα ειδικά για την Ελλάδα, ίσως έξω από το ευρώ η ασυδοσια των αγορων θα γινει εντονοτερη, διοτι εχοντας ενα αδυνατο εθνικο νομισμα μπορει να γινεται πιο ευκολα θυμα κερδοσκοπικών επιθεσεων.Γι αυτό και θυμιζω κατι που οι παλιοί θα θυμούνται,η δραχμή ως δραχμή, παντα ηταν συνδεδεμένη με σκληρά νομισματα. Επι 18-20 χρονια ηταν συνδεδεμενη με το δολλαριο, μεχρι το 1971, μετά ήταν συνδεδεμενη με δεσμη νομισματων ακριβώς γιατί και τοτε, πολυ περισσοτερο σημερα βεβαια, οι διαφορές ειναι ακομα πιο ισχυρές.
Ερχομαι λοιπον στο τελευταίο σημειο, πώς απαντουν οι δυναμεις της Αριστεράς, ή πώς πρεπει να απαντουν, και λέω, ότι για τις δυναμεις της Αριστεράς η υπερβαση του καπιταλισμού και η οικοδομηση του σοσιαλισμού με ελευθερια και δημοκρατία, όπως τουλαχιστον λεει ο δικος μας χωρος, σε όλη την Ευρώπη και σε καθε χωρα χωριστά, συνιστά στρατηγική δεσμευση. Η κριση αυτη καθιστα το στοχο αυτό πολυ πιο επικαιρο πολυ πιο αναγκαίο,και επομενως δεν τιθεται εδώ θεμα καποιας διαφοροποιησης. Όλες οι δυναμεις, καθε μια με τον τροπο της, αναγνωριζουν την αναγκη οτι πρεπει να εμπνευσουμε τους εργαζομενους, πρεπει να τους πεισουμε για την αναγκη ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού και της νεοφιλελευθερης αρχιτεκτονικης της Ευρωπης, ως μια πρωτη απάντηση στην κριση για να ανοιξουμε ενα δρομο για πλατυτερες αλλαγές. Όπως έδειξε το προσφατο συνεδριο του ΚΕΑ στο οποίο συγκεντρωνεται ίσως ο κυριος όγκος των αριστερών δυναμεων της Ευρώπης περα από τη σοσιαλδημοκρατία, οι αναγκες αυτές αναζητούν διεξοδο μεσα από μια στρατηγική που συνοπτικα μπορουμε να την πουμε μια στρατηγική επανιδρυση της ΕΕ και του ευρώ, στη βαση μιας νεας κοινωνικής φιλοσοφιας στη βαση των αξιων της αλληλεγγυης καθως και στη βαση της διαφορετικής δημοκρατικης διαδικασιας που θα εχει η συμμετοχή των πολιτών. Η στρατηγική για μια κοινωνικη Ευρωπη που θα οικοδομηθει στη βαση αυτων των αρχων δεν μπορει να ειναι προϊόν αλλαγής μονο του οικοδομηματος. Προϋποθετει να αλλαξουν τα θεμελια. Στη βαση των αρχών που εμπεδώθηκαν από την ίδρυση της ΕΟΚ παλιοτερα με τις 4 αρχες που θεσμοθετηθηκαν μετα από τη συνθηκη του Μααστριχτ που υλοποιούν σημερα με ολους αυτους τους μηχανισμους, να πουμε οτι με τους ιδιους θεσμους να εχουμε ξαφνικα μια νεα κοινωνικη Ευρώπη. Θεμα τιθεται, βεβαιως να αξιοποιησει κανεις τις σημερινες αντιφασεις και τα προβλήματα ουτως ωστε μεσα από δρασεις κινηματων και πολιτικες να μπορεσει ακριβως να δημιουργησει τις προϋποθεσεις για μια τετοια ριζική επαναθεμελίωση. Αμεση προτεραιοτητα που θετει και το ΚΕΑ ειναι η κοινη αντισταση εναντια στην πολιτικη της λιτοτητας και του κοινωνικου ανταγωνισμού. Πρεπει να καταστει σαφες εδώ οτι εκεινο που διακυβευεται δεν ειναι απλως η διευρυνση των ανισοτητων και μια περαιτερω αυξηση της κοινωνικης αδικιας, εκεινο που διακυβευεται ειναι να συντελεστουν καταστροφές κοινωνικες και οικονομικες μη αναστρεψιμες – αυτο που γινεται και στη χωρα μας-διαλύονται κρατη, διαλυονται επιχειρησεις διαλυονται ιστοι κοινωνικοι και οικονομικοι. Δεν αποκαθίστανται αυτά ευκολα μετά. Θα χρειαστει μεγαλη προσπαθεια και θυσιες. Αρα η κοινη αντισταση και αποκρουση αυτης της επιθεσης ειναι πρωτος μεγαλος κοινος στοχος για τους εργαζομενους της Ευρωπης και άρα για τις αριστερες δυναμεις. Δευτερη προτεραιοτητα συνδεδεμενη με την πρωτη ειναι βεβαιως ο συντονισμός: σε καθε χωρα, οι λαοί , οι εργαζομενοι, τα αριστερά κόμματα,καθοριζουν τις προτεραιοτητες τους, τις στρατηγικες τους, τις ιεραρχιες τους κλπ. Ταυτοχρονα όμως μπορουν και πρεπει να ειναι φροντιδα όλων μας να επιλεγουμε στοχους οι οποιοι εξ αντικειμενου, ακομα κι αν δεν υπάρχει οργανωτικος συντονισμος, εξ αντικειμενου να λειτουργουν κοινες λογικες. Το ΚΕΑ έχει πολλες τετοιες ιδεες καταθεσει, πχ να υπαρξει ενας κοινος αγωνας για εναν κοινο κατωτατο μισθο σε όλες τις χωρες της ΕΕ όπου αυτός θα ειναι τουλαχιστον το 60% του μεσου μισθού στην καθε χωρα. Δεν μπορουμε να εχουμε τον ίδιο ονομαστικο μισθο παντου, αλλα μπορουμε να εχουμε ένα μετρο, την καθιερωση παντου ενος ελαχιστου βασικου εισοδηματος για όσες και όσους δεν εχουν αλλο τροπο για να καλυψουν βασικες αναγκες επιβιωσης. Τριτο, -αυτο το προτειναμε κι εμεις εδώ: καθιερωση κοινου κατωτατου συντελεστή για τη φορολογια του κεφαλαιου, για τις χρηματιστηριακες συναλλαγές, για τα κερδη των επιχειρησεων, ουτως ωστε να μη μπορεί η μια κυβερνηση σε μια χωρα να κανει φορολογικο νταμπινγκ να μηδενιζει τους συντελεστες και να δημιουργειται ετσι ενας φορολογικος ανταγωνισμος. Καθιερωση γενικα κοινων συντελεστων κατωτατων μισθων. Να υπαρχουν ορια, να μη μπορει η καθε χωρα να χρησιμοποιεί τη μειωση των μισθων ως μετρο για να βελτιωσει την ανταγωνιστικοτητα.

Τώρα σ’ότι αφορά το χρέος, το οποίο πρέπει να πω κριτικά, άργησαν οι συντροφοί μας στην Ευρώπη να καταλάβουν ότι η ελληνική περίπτωση, όπως είπα, ήταν απλώς ο προπομπός αυτού που έρχεται και για τους ίδιους.Πέρισυ οργανώσαμε εδώ μια ημερίδα και ήταν αρκετα κομματα από τη νοτια Ευρώπη: Ήρθαν απλώς για να συμπαρασταθούν! Δεν είχαν συνείδηση. Και μετά ειχα πάει εγώ σ’ ένα συνέδριο στη Μαδρίτη, και τότε μιλούσαν, «η καημένη η Ελλάδα». Τώρα βλέπουν οτι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Το θετικό είναι ότι έχει συνειδητοποιηθεί το πρόβλημα, αν και υπάρχουν ακόμα κενά πληροφόρησης ιδίως στις αριστερές δυνάμεις των βόρειων χωρών περί του τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα κλπ, εν πάσει περιπτώσει, η απόφαση του ΚΕΑ είναι πολύ σημαντική νομίζω για μας, διότι έχει την άποψη ότι το χρέος είναι πανευρωπαϊκό πρόβλημα και άρα πρέπει να υπάρξει πανευρωπαϊκή ρύθμιση και προσπάθεια αντιμετώπισής του. Στην κατεύθυνση αυτή, υιοθετεί την άποψη ότι πρεπει να καταργηθεί μέρος του δημόσιου χρέους, με τον ένα ή άλλο τρόπο, έτσι ώστε να βοηθηθούν οι χρεωμένες χώρες να έχουν αναπτυξιακή πολιτική. 2⁾, υιοθετεί την πρόταση, είναι αντίθετο στους μηχανισμούς διαχείρισης κρίσης ή τον μηχανισμό ελεγχόμενης πτώχευσης όπως προτείνει η Μέρκελ, και αντ’αυτού προτείνει ένα μηχανισμό αλληλεγγύης ο οποίος θα βοηθά τις χώρες που αντιμετωπίζουν κερδοσκοπική επίθεση των αγορών, και δεν θα τις τιμωρεί απλώς, όπως κάνουν οι υφιστάμενοι θεσμικοί μηχανισμοί. 3⁾, να μετασχηματισθεί –είναι πολύ σημαντικό αυτό- ο ρόλος της ΕΚΤ, διότι, δεν είναι δυνατόν, η Αμερική αυτή τη στιγμή να τυπώνει χρήμα και να επιλύονται με τον τρόπο αυτό κάποια προβλήματα, και εδώ να απογορεύεται το να τυπώσει χρήμα και να δημιουργηθεί ρευστότητα, και κυρίως να απαγορεύεται η ΕΚΤ να δανείζει τα κράτη, έστω, όσο δανείζει τις τράπεζες. Βασική λοιπόν πρόταση εδώ είναι, η ΕΚΤ να μπορεί να δανείζει τα κράτη κατ’ευθείαν ή, -υπάρχει μια πρόταση των γερμανικών συνδικάτων που εγώ τουλάχιστον θεωρώ θετική-, αν για λόγους θεσμικούς και γραφειοκρατικούς, να μη γίνεται αυτό από την ΕΚΤ, να δημιουργηθεί –λένε τα γερμανικά συνδικάτα- μια ευρωπαϊκή δημόσια τράπεζα, η οποία θα δανείζεται από την ΕΚΤ με 1% επιτόκιο, και αυτή η τράπεζα θα δανείζει τα κράτη.
Φορολόγηση όλων των κερδοσκοπικών συναλλαγών, κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, κατ’αρχήν εντός των ευρωπαϊκών εδαφών, αλλά και εκτός, δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δημόσιου οργανισμού αξιολόγησης των οικονομιών και να μην υπάρχει μόνο αυτό το μονοπώλιο των 3 οίκων –Μούντις, Φιτς και Στάνταρντ εντ Πουρς, κλπ, να καταργηθεί το σύμφωνο σταθερότητας και να αντικατασταθεί με ένα συμφωνο αλληλεγγύης και ένα ισχυρό προϋπολογισμό. Σημαντικοί στρατηγικοί τομείς όπως ο τραπεζικός, να αναδιοργανωθούν στη βάση κοινωνικής πολιτικής και δημοκρατικού ελέγχου, άρα νομιζω ότι είναι θετικές οι προτάσεις γενικά και βοηθούν πάρα πολύ τον αγώνα μας και κακώς ο Ριζοσπάστης –δεν ξέρω στο όνομα ποιάς σκοπιμότητας- επιτίθεται στο ΚΕΑ. Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις στο ένα ή το άλλο ζήτημα, αλλά αυτή τη στιγμή είναι μια παρουσία στον ευρωπαϊκό χώρο και μακάρι να δυναμώσει η πολυφωνία της.
Πώς γεννήθηκε το ελληνικό χρέος; Πώς φτάσαμε στην κρίση του χρέους όταν μέχρι προχτές μας κάνανε υπνοπαιδεία ότι έχουμε μια ισχυρή οικονομία, με ισχυρή ανάπτυξη; Πώς μια χώρα που κάνει τους πιο πετυχημένους και λαμπερούς Ολυμπιακούς αγώνες, ξαφνικά χρεοκοπεί; Πώς συνδέεται η κρίση του χρέους με τα γενικότερα προβλήματα; Μπορεί μια αριστερή πολιτική να πει ότι αντιμετωπίζοντας το χρέος ξεμπερδεύει με τα υπόλοιπα; Ή πρέπει να υπάρξει ένα συνολικότερο σχέδιο; Τελικά, τι είναι το χρέος; Είναι μια οφειλή που πρέπει να εξοφλήσουμε; Είναι ένα πράγμα, ή είναι μια κοινωνική σχέση όπως έλεγε ο Μάρξ; Και τι θα πει κοινωνική σχέση; Το πρόβλημα της υπερχρέωσης δημόσιας ή ιδιωτικής – και για να είμαι πιο ακριβής- η τάση προς την υπερχρέωση, η δυναμική προς την υπερχρέωση, στην εποχή μας είναι συνυφασμένη με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο λειτουργίας του καπιταλισμού. Είναι συνυφασμένη με αυτό που μερικοί ονομάζουν χρηματιστικοποίηση του καπιταλισμού. Είναι μια εξέλιξη με βάθος και πολύ σημαντική, τον τελευταίο μισό αιώνα. Το φαινόμενο λοιπόν της υπερχρέωσης είναι παγκόσμιο, αποτελεί έκφραση της γενικώτερης διαρθρωτικής κρίσης του καπιταλισμού, και όλα τα άλλα είναι εκφάνσεις, εκδηλώσεις με ιδιαιτερότητες αυτού του γενικότερου φαινομένου. Πολλοί και πολλές θα θυμάστε ότι γενικότερα εδώ στην Ελλάδα, επί χρόνια ο ΣΥΝ με τις εισηγήσεις που κάναμε στη Βουλή για τον προϋπολογισμό επισημαίναμε το γεγονός αυτό. Είχαμε φτάσει να βάζουμε ένα πινακάκι στις εισηγήσεις για τον προϋπολογισμό, που υπολογίζαμε κάθε χρόνο, για κάθε ένα ευρώ που θα αυξάνεται το εθνικό εισόδημα, πόσο αυξάνεται το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος. Και λέγαμε οτι για κάθε ένα ευρώ εθνικού εισοδήματος, το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος αυξάνεται κατά 2,5 ευρώ και ότι αυτό είναι παράλογο και δεν μπορεί να συνεχιστεί. Κάποια στιγμή θα σκάσει η φούσκα, και έσκασε. Το δημόσιο χρέος όμως έρχεται από παλιά.Το προβλημα του δημοσίου χρέους στην σύγχρονη Ελλάδα, -μιλάμε για την μεταπολεμική περίοδο- δημιουργήθηκε για να λύσει ένα μείζον πρόβλημα σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Δεκαετία ’80 με αρχές της 10ετίας του ’90. 1981-1993.Αυτή είναι η περίοδος που γεννήθηκε το χρέος και διαμορφώθηκε σε πρόβλημα και έκτοτε αναπαράγεται στα ίδια επίπεδα. Γιατί έγινε αυτό; 1) γιατί το κράτος τότε, το ’81 και μετά,απορρόφησε το κόστος της τότε κρίσης, που εμφανιστηκε με το φαινόμενο των προβληματικών κι υπερχρεωμένων επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, 2) διότι η διεύρυνση γενικώτερα των δαπανών, η αναγκαία αύξηση των δαπανών τότε, δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη διεύρυνση των φορολογικών εσόδων. Έτσι λοιπόν διαμορφώθηκαν χρόνια ελλείμματα, τα οποία το κράτος αρχικά κάλυπτε «κλέβοντας», οικειοποιούμενο τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, -οι παλιότεροι το θυμούνται αυτό το θέμα- και στη συνέχεια βέβαια δανειζόμενο για να καλύπτει αυτά τα ελλείμματα. Πράγματι, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 1980 ήταν στο 22% του εθνικού εισοδήματος. Το 1989 στο 64% και το 1993 στο 98% του εθνικού εισοδήματος. Από το ’93 μέχρι σήμερα το δημοσιο χρέος της Ελλάδας είναι περί το 98%. Παρ’όλο που σε απόλυτους αριθμούς αυξήθηκε σημαντικά, το ποσοστό του έμεινε περίπου το ίδιο, 1) διότι είχαμε ονομαστική αύξηση του εθνικού εισοδήματος, άρα ο αριθμητής μεγάλωνε, και 2) διότι τα επιτόκια μειώθηκαν απότομα, λόγω της εισόδου στο ευρώ, άρα το επιτόκιο δανεισμού ήταν χαμηλότερο. Δανειζόμασταν, αλλά το ποσοστό έμενε το ίδιο, γι αυτό και επικράτησε ένας εφησυχασμός. Και όταν κάποιοι τολμούσαν να θέσουν τέτοιο θέμα, ότι πρέπει να μειωθεί το χρέος, στο χώρο της Αριστεράς αντιμετωπιζόταν κάπως σαν μια άποψη αιρετική. Το 2008 το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 98,2%. Δλδ το 1993- 2008 το χρέος ήταν περίπου σταθερό. Οι ετήσιοι τόκοι για την εξυπηρέτηση του χρέους: το 2008, επειδή μειώθηκαν τα επιτόκια ήταν 4,6 επί του εθν. εισοδήματος (οι χαμηλότεροι από το 1986). Θυμίζω ότι την περίοδο 1990- 1994 οι τόκοι ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν τριπλάσιοι, περίπου 12%.Είχαμε ένα υψηλό χρέος, είχαμε πολύ μικρότερη όμως δαπάνη εξυπηρέτησής του σε σχέση με το ιστορικό του. Η κρίση λοιπόν του χρέους, ξεσπά στο τέλος του 2009, όχι επειδή υπήρξε κάποια δραματική αύξηση του χρέους, αλλά λόγω της γενικότερης κρίσης, λόγω της αλλαγής της στάσης των χρηματαγορών απέναντι στους κινδύνους και πώς τους τιμολογούν, και κυρίως, λόγω –κατά την άποψή μου- της πολιτικής επιλογής που έγινε από διεθνή κέντρα και εγχώριες δυνάμεις του κατεστημένου, να αξιοποιηθεί το χρέος ως μοχλός για την επιβολή της σκληρής λιτότητας και τη βίαιη προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στο νεοφιλελευθερο κώδικα. Είναι αυτό που ζούμε σήμερα. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι η αύξηση του δημοσίου ελλείμματος στην Ελλάδα το ’09 κατά 15% με βάση μελέτες που έγιναν στην ΕΕ, δεν δικαιολογούσε αύξηση του ελληνικού σπρεντ, δλδ της απόστασης του ελληνικού ομολόγου του επιτοκίου δανεισμού της Ελλάδας και της Γερμανίας δεν δικαιολογούσε μεγαλύτερη αύξηση του σπρεντ αυτού πάνω από τις 50 μονάδες. Και όμως, αντί για 50 μονάδες έφτασε τις 500.Είναι λοιπόν η κρίση ένα κόλπο; Είναι μια συνομωσία; Όχι ακριβώς. Η κρίση είναι αποτέλεσμα: 1) υπαρκτών προβλημάτων, και 2) συνειδητής προσπάθειας αξιοποίησης αυτών των προβλημάτων για συγκεκριμένο σκοπό. Η μείωση των μισθών, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, η δημιουργία ενός βάρβαρου καπιταλισμού. Τα λένε οι ίδιοι! Αν ακούσετε τις δηλώσεις του εκπροσώπου του ΣΕΒ, αλλά και αρκετών άλλων, λένε «αυτά θέλαμε!» Οργάνωσαν λοιπόν, αξιοποίησαν την κρίση, έκαναν την κρίση ευκαιρία γι αυτούς. Αυτή είναι η προσωπική μου εκτίμηση συνυπολογίζοντας όσο μπόρεσα τα γεγονότα. Στην περίπτωση δλδ της κρίσης του ελληνικού χρέους, έχουμε μια κλασσική, καθαρή μορφή διαπλοκής οικονομίας και πολιτικής. Αντικειμενικών και υποκειμενικών παραγόντων, πραγματικών προβλημάτων και συνειδητής αξιοποίησής τους από τις κυρίαρχες δυνάμεις.
Πώς θα αντιμετωπίσουμε τώρα αυτή την κρίση: Πριν έρθω σ’αυτό το σημείο, έχω διαπιστώσει ότι ίσως βοηθάει να δούμε λίγο βαθύτερα τι σημαίνει χρέος στον καπιταλισμό.Πιστεύω ότι αυτό θα βοηθήσει γενικά τη συγκρότηση μιας αριστερής πολιτικής. Διότι αν κανείς δει το χρέος απλώς σαν ένα πράγμα – μια χρηματική οφειλή, η σκέψη θα πάει σε μια λογιστική αντιμετώπιση του χρέους. Πόσα χρωστάμε, πόσα δόσαμε, πόσα μένουν. Ο Μαρξ μας βοηθάει σ’αυτό διότι αναλύει το δημόσιο χρέος με 2 διαστάσεις: 1) το θεωρεί ως μια κοινωνική σχέση, και 2) το αναλύει ως μοχλό, ως μέσον για την επίτευξη σκοπών άσχετων με το ίδιο το χρέος. Τι σημαίνει το χρέος ως κοινωνική σχέση, ένα κράτος για να καλύψει μια ανάγκη που έχει, έχει 2 τρόπους: ο ένας είναι να αυξήσει τους φόρους, και δεύτερος είναι να δανειστεί. Γιατί πολλές φορές τα κράτη προτιμούν το δεύτερο; Ο ένας λόγος είναι ότι η αύξηση των φόρων ασκεί πιέσεις για να αυξηθούν οι φόροι και στους πλούσιους. Άρα για να προστατεύσει τους πλούσιους αποφεύγει να αυξήσει γενικά τους φόρους. Όπως έγινε και στην Ελλάδα, πόσο εύκολα αυξήθηκε ο ΦΠΑ, και πόσο δύσκολα τώρα, ή καθόλου δεν επεμβαίνουν για να αυξήσουν τους φόρους ή να καταργήσουν τη φορολογική ασυλία. Ο 2^ος λόγος είναι ότι προσφεύγοντας στον δανεισμό τα κράτη, προσφέρουν μια σχετικά ασφαλή και επικερδή διέξοδο στο λιμνάζον κεφάλαιο. Δηλαδή στην αποταμίευση της εύπορης τάξης. Μην ξεχνάμε ότι τα ομόλογα είναι μια μορφή επένδυσης. Άρα ο δημόσιος δανεισμός εκφράζει εξαρχής μια επιλογή που ταξικά δεν είναι καθόλου ουδέτερη. Αντίθετα εξυπηρετεί διπλά τις εύπορες τάξεις. Κι έτσι προστατεύει από τους φόρους που θά’πρεπε να πληρώνουν και τους δίνει τη δυνατότητα να επενδύουν κερδοφόρα και με ασφάλεια την αποταμίευσή τους. Βέβαια, τα κοντινά χρέη, είναι οι αυριανοί φόροι. Κάθε κρατικό ομόλογο, έλεγε ο Μαρξ, είναι μια συναλλαγματική προεξόφλησης μελλοντικών φόρων. Κάθε ομόλογο δλδ 5 δις, είναι 5 δις φόροι για αργότερα. Επειδή όμως τα φορολογικά σχήματα είναι μηχανισμοί αναδιανομής σε βάρος του κόσμου της εργασίας, το συσσωρευμένο δημόσιο χρέος, είναι μια συσσωρευμένη πίεση επί της εργασίας. Τα χρέη λοιπόν του παρελθόντος γίνονται κάποια στιγμή πίεση στους μικρούς, γινεται πίεση στο κοινωνικό κράτος, και βλέπετε τώρα ο ΣΕΒ, το ΕΒΕΑ και άλλοι, έκαναν ένα μπλοκ και είπαν «δεν αντέχει άλλους φόρους η κοινωνία».
Το δημόσιο χρέος όμως εκφράζει και μια άλλη σχέση: τη σχέση του οφειλέτη, του κράτους που δανείζεται, με τους πιστωτές του. Το συγκεκριμένο περιεχόμενο αυτής της σχέσης, δλδ πόσο άνιση, πόσο εκμεταλλευτική ή πόσο ισορροπημένη μπορεί να είναι, εξαρτάται από την σχέση ανάμεσα στην πολιτική, από τις χρηματαγορές, πόσο ελεγχόμενες είναι, το συσχετισμό γενικά δύναμης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Η κατανόηση του χρέους ως κοινωνική σχέση, μας επιτρέπει να διατυπώσουμε ένα πολύ συνοπτικό ορισμό για το δημόσιο χρέος: τι είναι δημόσιο χρέος; Οι απλήρωτοι φόροι. Οι φόροι που δεν πληρώθηκαν, ή πληρώθηκαν και δεν εισπράχτηκαν από το κράτος. Μπορούμε να προσθέσουμε και τους ισολογισμούς και τις σπατάλες που έγιναν, τα υπερτιμολογημένα έργα, η διαφθορά κλπ αλλά πυρήνας του ορισμού, πρέπει να είναι ότι χρέος είναι οι φόροι που δεν πληρώθηκαν.
Υπάρχει μια κοινωνική τάξη που δεν μπορεί να κάνει φοροαποφυγή, η τάξη των εργατών, των υπαλλήλων, των μισθωτών, επομένως υπάρχει μέσα στην κοινωνία μια κατηγορία κοινωνική η οποία δεν χρωστάει, αλλά της χρωστάνε. Το σύνθημα δλδ που βλέπουμε γραμμένο στα Εξάρχεια, «δεν χρωστάμε, μας χρωστάνε», είναι απόλυτα σωστό για ορισμένα όμως τμήματα της κοινωνίας. (Για άλλα δεν είναι καθόλου σωστό). Το χρέος επομένως ως κοινωνική σχέση, μας επιτρέπει να βγάλουμε ένα ακόμα συμπέρασμα: ότι δεν πρέπει μόνο να μιλάμε για το χρέος του κράτους προς τους πιστωτές του, πρέπει να μιλάμε και για το κοινωνικό χρέος, το χρέος του κράτους προς εκείνα τα τμήματα της κοινωνίας που δεν πήραν δραχμή από την περιβόητη ανάπτυξη που προηγήθηκε. Το χρέος του κράτους προς τα ασφαλιστικά ταμεία που από το 1950 και μετά, μέχρι το 1990 άτοκα με αναγκαστικούς νόμους δέσμευαν στην τράπεζα της Ελλάδος τα χρήματά τους. Το χρέος του κράτους προς τους φτωχούς, τους ανέργους, προς όλα αυτά τα τμήματα της κοινωνίας που δεν μπορούμε να πούμε ότι συμμετείχαν στο επίπεδο ευημερίας που έχει επιτευχθεί. Και μπορούμε να μιλήσουμε και για ένα οικολογικό χρέος, διότι μέσα σ’αυτή την ανάπτυξη που προηγήθηκε –και μ’αυτό το μοντέλο πολιτικής- ‘εγινε μια καταστροφή του περιβάλλοντος η οποία πρέπει να αποκατασταθεί. Υπάρχει και μια κλιματική αλλαγή που αν δεν την αντιμετωπίσουμε τώρα τις επιπτώσεις, δεν θα υπάρχουν όροι ζωής και αναπαραγωγής ενδεχομένως της κοινωνίας στο μέλλον. Άρα το χρέος προς τους πιστωτές, το κοινωνικό χρέος, το οικολογικό χρέος, αυτές είναι οι 3 κληρονομιές του δικομματισμού, του Πασοκ και της Ν.Δ που καλούμαστε ως Αριστερά με ένα σχέδιο και μια πολιτική να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε. Νομίζω ότι ήδη μπορούμε να δούμε αρκετά στοιχεία μιας τέτοιας πολιτικής, ότι δηλαδή η πάλη ενάντια στο χρέος σημαίνει την ανακατανομή των φορολογικών βαρών, σημαίνει την υπεράσπιση των μισθών και του κοινωνικού κράτους, σημαίνει τον περιορισμό της παντοδυναμίας των αγορών, σημαινει τον επαναπροσδιορισμό γενικότερα της σχέσης πιστωτή-αγορών και γενικότερα της σχέσης πιστωτή-οφειλέτη. Μια πολιτική ενάντια στο χρέος για να είναι προοδευτική πρέπει να εντάσσεται σε ένα πλαίσιο πολιτικής που χτυπάει σ’όλους αυτούς τους στόχους.
Δυο λόγια τώρα για τη δεύτερη επισήμανση του Μαρξ: ότι το χρέος είναι και μοχλός. Δεν είναι μόνο σχέση. Το χρέος χρησιμοποιήθηκε ως μοχλός ιστορικά, από τη γέννηση του καπιταλισμού. Δηλαδή, το δημόσιο χρέος απετέλεσε βασικό μοχλό πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου. Και μ’αυτή την έννοια το αναλύει ο Μαρξ το θέμα αυτό. Το δημόσιο χρέος, λέει, βοήθησε ούτως ώστε μέσω των κρατών και μέσω των φόρων να συνθλιβούν τα μεσαία στρώματα εκείνης της εποχής, να επιταχυνθεί η μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, και στη συνέχεια να επιταχυνθεί η αναδιάρθρωση του καπιταλισμού. Στη συνέχεια το δημόσιο χρέος, - το κρατικό χρέος χρησιμοποιήθηκε ολόκληρο ως μοχλός εξάρτησης- ως μοχλός ιμπεριαλιστικής επέκτασης, ως μοχλός αποικιοκρατικής επέκτασης κ.ο.κ. Σήμερα μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι το χρέος χρησιμοποιείται ως μοχλός και ως άλλοθι παγκοσμίως για την επιβολή της πιο σκληρής λιτότητας, της πιο βάρβαρης επίθεσης ενάντια στους μισθούς και το κοινωνικό κράτος. Η τεκμηρίωση γι αυτόν τον ισχυρισμό προκύπτει ότι αυτά που ζούμε στην Ελλάδα, δεν συνιστούν μια εθνική ιδιαιτερότητα, όπως δυστυχώς ακόμα και στο χώρο της Αριστεράς ορισμένοι ισχυρίζονται. Είναι η ακραία εκδοχή μιας παγκόσμιας τάσης, όπου ανάλογες πολιτικές εφαρμόζονται και σε χώρες που δεν έχουν υψηλό χρέος.Π.χ η Ισπανία αυτή τη στιγμή μειώνει τους μισθούς, συρρικνώνει το κοινωνικό κράτος, ενώ το χρέος της Ισπανίας το 2007 όταν άρχισε η κρίση ήταν 42%. Κάτω δλδ από κάθε όριο. Η Ιρλανδία, η οποία πρωτοάρχισε τα προγράμματα λιτότητας στην Ευρώπη, και αν θυμάστε πέρισυ ο κος Τρισέ συμβούλευε την Ελλάδα να κάνει ότι κάνει και η Ιρλανδία. Η Ιρλανδία είχε το 2007 χρέος 28% του ΑΕΠ! Είχε βεβαίως ιδιωτικό χρέος. Τι δείχνουν αυτα τα στοιχεία; Ότι το δημόσιο χρέος χρησιμοποιείται, -υπαρκτό πρόβλημα βεβαίως- ως η αιχμή για να επιβληθεί αυτή η πολιτική. Το γεγονός οτι το χρέος και η απειλή της χρεοκοπίας χρησιμοποιούνται ως μοχλός για την επιβολή της λιτότητας αλλά και τη βίαιη προσαρμογή στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο, δεν σημαίνει πως το χρέος δεν είναι πρόβλημα. Επαναλαμβάνω: αν δεν ήταν πρόβλημα δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός. Χρησιμοποιείται ως μοχλός διότι είναι πρόβλημα. Και εκεί που το χρέος μένει ψηλό, επικαλούνται τα ελλείμματα της κοινωνικής ασφάλισης.
Αυτά όλα όμως οδηγούν σε ένα πολιτικό συμπέρασμα: Θα ήταν αυταπάτη να πιστέψουμε ότι αν αντιμετωπίσουμε το χρέος, αν το πληρώσουμε στο 50% θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το τρίτο προβλημα. Η σειρά πρέπει να είναι αντίστροφη: Χτυπώντας αυτή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, μέσα στα πλαίσια αυτά πρέπει να χτυπήσουμε και το χρέος. Το θέμα δλδ και η πρόκληση είναι, πώς να βγούμε συνολικά από το φαύλο κύκλο: χρέος – λιτότητα – ύφεση – ανεργία.
Ας τελειώσουμε λοιπόν να δούμε τι μπορούμε να πούμε ακόμα: υπάρχει μια αριστερή πολιτική γυρω από το θέμα αυτό, που μπορεί να συγκροτηθεί ακόμα καλύτερα.1) πρώτο επίπεδο, πρώτος στόχος, πρωτο μέτωπο αγώνα: ανακατανομή, αναδιανομή των βαρών. Η Αριστερά πρέπει να ταυτιστεί μ’αυτή την έννοια. Δεν υπάρχει καμμία διέξοδος αν δεν υπάρξει προοπτική αναδιανομής. Των εισοδημάτων και του συσσωρευμένου πλούτου. Μπορούμε να κανουμε και προσωπικοποίηση των στόχων, τα φορολογικά έσοδα της Ελλάδας ως ποσοστό του ΑΕΠ να βγάζουν σε μια πορεία τουλάχιστον στο μέσο επίπεδο των φορολογικών εσόδων της ΕΕ. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να είναι μια χώρα υπο χρεοκοπία, και τα φορολογικά της έσοδα να είναι χαμηλότερα από τα φορολογικά έσοδα των άλλων χωρών που δεν έχουν πρόβλημα χρεοκοπίας. Δεδομένου ότι οι δημόσιες δαπάνες στην Ελλάδα, ως ποσοστό πάντα του ΑΕΠ, δεν αποκλίνουν, δεν είναι μεγαλύτερες από το μέσο ευρωπαϊκό όρο.Αυτό που αποκλίνει είναι τα έσοδα, που είναι χαμηλώτερα, επομένως αυτά πρέπει να αυξηθούν, εννοείται με δίκαιο τρόπο. 2^ος λοιπόν στόχος, η κατάργηση της φορολογικής ασυλίας και της ευνοϊκής μεταχείρισης των υψηλών εισοδημάτων. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το ξέρουμε ότι στη Γερμανία και την Αυστρία υπάρχουν υψηλότεροι συντελεστές φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων απ’ότι στην Ελλάδα; Και έχουμε απαίτηση να κάνουμε διαπραγμάτευση του χρέους και να ζητάμε την διαγραφή του εθνικού χρέους, όταν θα μας πούνε «φορολογείστε τους πλούσιους». (ορισμένοι το λένε ίσως δημαγωγικά αυτό). Τώρα εμείς δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε τα κόλπα της Γερμανίας που έβαλε τις μυστικές υπηρεσίες και έκλεψαν τις δισκέτες με φοροφυγάδες στο Λιχτενστάϊν. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν όλα τα στοιχεία. Όλο το χρήμα που έφυγε από την Ελλάδα μέσα από ελληνικές τράπεζες ή τράπεζες που εδρεύουν στην Ελλάδα ελάχιστοι πιστεύω είναι αυτοί πια που κυκλοφορούν το χρήμα σε μαύρες βαλίτσες. Μέσα από τράπεζες λοιπόν έγινε αυτό, όλα τα στοιχεία υπάρχουν, πολιτική βούληση χρειάζεται. 2^ος άξονας: τέρμα στις αποκρατικοποιήσεις. Καμμιά ακινητη δημόσια περιουσία. Ούτε ένα στρέμμα. Καμμιά μετοχή κερδοφόρας δημόσιας επιχείρησης.Τίποτα πια σε ιδιώτες. Ό,τι έχει απομείνει, δεν έχουν απομείνει και πολλά, να ενταχτούν σε μια δημόσια τράπεζα με κοινωνικό έλεγχο, η οποία θα διαχειρίζεται με διαφάνεια και αυξημένους κανόνες διαφανούς λειτουργίας κλπ, αυτή η δημόσια τράπεζα να διαχειρίζεται τη δημόσια περιουσία και το δημόσιο χρέος της χώρας. 3^ο) αναδιαπραγμάτευση του συσσωρευμένου χρέους. Με ρήτρα απασχόλησης. Να εξηγήσω τι εννοώ: υπάρχει μεγάλη συζήτηση και λέμε εμείς οι αριστεροί καμμιά φορά αν θα γίνει επιμήκυνση ή κούρεμα, αν θα γίνει ξύρισμα,(ξύρισμα λένε τη μείωση του επιτοκίου, κούρεμα λένε τη μείωση του χρέους), και άλλες ορολογίες υπάρχουν. Να ορίσουμε ως Αριστερά τι μας ενδιαφέρει τελικά από όλα αυτά. Εκείνο λοιπόν που μας ενδιαφέρει να γίνει είναι να πληρωθεί η ετήσια δόση. Ότι κι αν γίνει, αν το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους είναι απαγορευτικό, δεν πληρώνουμε τίποτα κι ας γίνουν 15 επιμηκύνσεις. Αν δηλαδή πρέπει να πληρώνουμε όπως προβλέπει το μνημόνιο 20 δις ευρώ το 2014 για τόκους, τι θα μείνει για δημόσιες επενδύσεις για παιδεία και υγεία; Άρα ο πολιτικός στόχος κατά την άποψή μου και το προτείνω και απόψε εδώ επίσημα, ας συζητάμε οι οικονομολόγοι και οι τεχνικοί ας συζητούν και σενάρια ρυθμίσεων. Να πούμε στον κόσμο όλες οι αριστερές δυνάμεις, όλες όμως , ότι ζητούμε τη μειωση της δαπάνης εξυπηρέτησης του χρέους. Ούτως ώστε να μπορούμε να κάνουμε αναπτυξιακή και κοινωνική πολιτική. Να δούμε και πως ακριβώς θα γίνει. Να γίνει και με διαγραφή μέρους του χρέους,να γινει και με επιμήκυνση να γίνει και με μείωση των επιτοκίων δανεισμού κλπ να γίνει και επαναγορά μέρους του χρέους και μετατροπή του σε ομόλογα που θα πάνε να κλειστούν στην ΕΚΤ και να μην κυκλοφορούν στις αγορές, και ότι άλλο μπορεί να υπάρχει. Αλλά, προσωπικά, αν βγει ένα σενάριο το οποίο έχει λίγο επιμήκυνση και μεγάλη διαγραφή ή λιγότερη διαγραφή του χρέους κλπ και μου προκύψει οτι η ετήσια δόση των τόκων από 8% του ΑΕΠ στο 4% του ΑΕΠ, αυτό θα το θεωρήσω θετικό. Εαν γίνουν του κόσμου οι ρυθμίσεις και τελικά πληρώνουμε υπερογκα ποσά για τόκους, τι να το κάνουμε αυτό. Αρα ο πρώτος πολιτικός λόγος της όποιας ρύθμισης ή αναδιαπραγμάτευσης πρέπει να είναι αυτός. Και έρχομαι στο δεύτερο που για μένα αυτό ταυτοποιεί την Αριστερά. Διότι τα άλλα τα λένε όλοι και οι αστικές κυβερνήσεις έχουν κάνει τέτοιου τύπου ρυθμίσεις για να μπορεσει να λειτουργήσει ο καπιταλισμός. Εκείνο που εμείς πρέπει να επιμείνουμε είναι η ρήτρα απασχόλησης, και εννοώ το εξής: καναμε μια ρύθμιση του χρέους, μια νέα ρυθμιση και το μει΄ωσαμε στο 50%, και αύριο έχουμε ύφεση.Θα μπορέσουμε να εξυπηρετήσουμε το υπόλοιπο 50%; Όχι. Η Ιρλανδία είχε 27% χρέος, και λόγω της ύφεσης που προκάλεσαν τα μέτρα λιτότητας, το χρέος ανέβηκε και αυτή τη στιγμή είναι σε κατάσταση πολύ δύσκολη. Η ρήτρα απασχόλησης λέει το εξής, θα πληρώνω όσο η οικονομία μου πάει καλά,όσο έχω θετική ανάπτυξη και όσο μειώνεται η ανεργία.Αν η ανεργία μου αυξάνει, αν η οικονομία συρρικνώνεται και έχω ύφεση, η δόση θα μειώνεται. Μήπως αυτή η πρόταση είναι υπερβολικά φιλόδοξη και δεν γινεται πειστική; Αυτή ήταν η ρήτρα με την οποία η Γερμανία ρύθμισε τα χρέη της μετά τον πόλεμο. Το 1953 η συμφωνία του Λονδίνου για τα γερμανικά χρέη εξασφάλισε κούρεμα 62,5% μειώθηκε δλδ το γερμανικό χρέος κατά 62,5%, και 2^ον συμφωνήθηκε ότι η ρήτρα με την οποία θα εξοφλεί το χρέος θα είναι ποσοστό επί των εξαγωγών. Αν οι εξαγωγές μειώνονται, θα μειώνεται και η δόση. Μια ανάλογη ρήτρα μπορεί να είναι και για την Ελλάδα. Δεύτερο στοιχείο ότι δεν είναι ουτοπική, ο κος Ντελόρ πρόσφατα σε συνέντευξη στα Νεα, είπε δημόσια ότι κατά την διαπραγμάτευση των συμφώνου σταθερότητας και των συνθηκών του Μααστριχτ ο ίδιος ήθελε και επέμενε να μπει η ρήτρα της απασχόλησης και της ανεργίας ως κριτήριο και απερριφθη γιατί δεν ήθελαν οι Γερμανοί και οι Ισπανοί. Αρα και εντός των κυρίαρχων δυνάμεων αναγνωρίζεται οτι αν δεν μπορείς να μην εχεις καποιες ρήτρες.
4^η αρχή, κατευθυνση, στοχος: ρυθμίσαμε το χρέος και φτιάξαμε και το φορολογικό μας σύστημα και σταματησαμε και τις ιδιωτικοποιήσεις. Αρκούν αυτά για να πετύχουμε μια ανάκαμψη; Να λάβουμε υπ’όψη μας οτι μιλούμε τώρα για μια κατάσταση όπου έχουμε χάσει ήδη 10% του ΑΕΠ, δλδ η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 10%, 2 μονάδες το 2009, κοντά 5 το 2010, και άλλες 3,5 υπολογίζουν το 2011. Και βλέπουμε για το ’12. Άρα μιλάμε για μια ύφεση πολύ βαθιά . Μιλάμε για μια ανεργία που μπορεί να έχει φτάσει μέχρι τότε και το 1.000.000. Πώς θα βγεις από αυτό το τούνελ. Θα βγεις με μαζικές επενδύσεις. Και επειδή σε τέτοιες συνθήκες οι ιδιώτες δεν κάνουν επενδύσεις, θα πρέπει η βάση να είναι οι δημόσιες επενδύσεις. Πρέπει λοιπόν να εξασφαλίσεις και μια χρηματοδότηση η οποία θα σου επιτρέψει την ανάκαμψη. Πώς μπορούμε να το απαιτήσουμε αυτό; Νομίζω εφόσον είμαστε μέλος της ευρωζώνης το αίτημα εδώ είναι κατ’ευθείαν χαμηλότοκος δανεισμός από την ΕΚΤ. Η θέση που έχει και το ΚΕΑ. Ή με άλλο τρόπο, λιγότερο αν θέλετε, επιβαρυντικό. Θα μπορούσε να πετύχει και το θέμα ενός νέου ευρωπαϊκού κοινοτικού πλαισίου στήριξης με ευέλικτες όμως διαδικασίες. Και το λέω αυτό, διότι αν η κυβέρνηση αυτό που πάει να κάνει και αυτό που λέει, να πάει να δανειστεί από τις αγορές, εαν πάει να δανειστεί από τις αγορές , ξανά με ψηλά επιτόκια, ξανά θα έχουμε το πρόβλημα του χρέους. Αρα δεύτερος άξονας είναι διεκδίκηση χαμηλότοκου δανεισμού ή ισοδύναμου αποτελέσματος μορφή χρηματοδότησης των αναγκών της ανάκαμψης και της ανασυγκρότησης της οικονομίας.
5^ο: ο ρόλος των τραπεζών. Το τραπεζικό κερδοσκοπικό μοντέλο χρεοκόπησε. Όλες οι τράπεζες είναι υπό χρεοκοπία. Έχουν άνοιγμα 96 δις ευρώ στην ΕΚΤ. Κρύβουν τα επισφαλή δάνεια διότι αν τα εμφανίσουν ο ισολογισμός θα κοκκινίσει. Αυτό το μοντέλο λοιπόν όπου οι τράπεζες παίρνουν τις καταθέσεις του κόσμου και κερδοσκοπούν, έχει χρεοκοπήσει. Πρέπει να πάμε σε ένα νέο μοντέλο τραπεζών, οι οποίες θα λειτουργούν ως οιονεί κοινωφελείς οργανισμοί, βεβαίως θα έχουν και οικονομική βιωσιμότητα, βεβαίως θα έχουν κέρδη, αλλά θα πληρούν ενα ευρύτερο κριτήριο που θα αφορά την οικονομία και την κοινωνία. Σήμερα υπάρχουν και ειδικοί λόγοι που προσθέτουν επιχειρήματα γιατί οι δημόσιες τράπεζες υπό κοινωνικό έλεγχο μπορεί να έχουν θετικό ρόλο. Πρώτον διότι μπορούν να συμβάλλουν σε μια στοχευμένη πιστωτική πολιτική με βάση τις ανάγκες της αλλαγής των παραγωγικών προτύπων – δεν θα το αναπτύξω αυτό- όταν μιλάμε για ανάπτυξη μιλάμε στη βάση νεων παραγωγικών προτύπων, διότι πρέπει να μπει και η διάσταση περιβάλλον μέσα. Αυτοί λοιπόν οι μετασχηματισμοί δεν μπορεί να τους καθοδηγήσει η αγορά, πρέπει να υπάρχει σχέδιο και οι τράπεζες να παρέχουν δάνεια εκεί που πρέπει.
Δεύτερον, άμυνα σε περίπτωση επιθετικότητας των αγορών,μέσα σ’ αυτή την κρίση μπορεί να υπάρξουν κερδοσκοπικές προσπάθειες πχ εξαγοράς της εθνικής τράπεζας ή μια ισχυρή τράπεζα. Αυτό δεν πρέπει να επιτραπεί, διότι ο δημόσιος έλεγχος μιας τράπεζας διευκολύνει την άμυνα σε τέτοιου τύπου προσπάθειες, και επίσης η επέκταση των δημόσιων τραπεζών με δημόσιο ευρύτερο πυλώνα μπορεί να υπάρξει μια δημόσια πολιτική στα πλαίσια της οποίας να γίνει μια διαχειριση του ιδιωτικού χρέους και κυρίως του χρέους των φτωχων νοικοκυριών προς τις τράπεζες. Στά άμεσα μέτρα θα έβαζα εγώ και ένα κοινωνικό πακέτο: δεν πρέπει να υιοθετήσουμε τη λογική πρώτα να απαλλαγούμε από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, μετά να δούμε τι θα κάνουμε με το χρέος και μετά θα κάνουμε ανάπτυξη. Πρέπει να ανατρέψουμε αυτό το σχήμα , πρέπει άμεσος στόχος να είναι η υπεράσπιση του κατώτατου μισθού και η αύξησή του, η θεσμοθέτηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Τα έλεγα προχτές στον κύριο Βενιζέλο, και έλεγε ότι μπορεί να εφαρμοστεί και τώρα το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα (αφού το είχε καταψηφίσει) Και βέβαια, θέμα, σημαία, καθημερινό μέλημα η ανεργία. Η ανεργία γενικά και ειδικά η ανεργία των νέων.

(ερωτήσεις-απαντήσεις)

1.
Αυτός ο σχεδιασμός όπως ακούστηκε ή μάλλον αυτό το πλαίσιο όσον αφορά τις έννοιες, το χρέος κλπ όσο και το πακέτο που προτάθηκε, εμένα μου φάνηκε πάρα πολύ ωραίο αλλά έχω κάποιες απορίες: αν ήταν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι θα ήταν πολύ ωραίο να μπουν τέτοιοι κανόνες και να παιχτεί μ’αυτούς τους όρους και θα μας έλυνε τα προβλήματα. Σε πραγματικές συνθήκες πόσο ρεαλιστικός είναι. Το ερώτημά μου είναι το εξής: Είπατε ότι το κόμμα Ευρωπαϊκής αριστεράς θα πρέπει να παλέψει για κάποια πράγματα, οριοθετήσατε και κάποιους στόχους βαλατε και κατευθυντήριες γραμμές. Αυτό θα μπορούσε να γίνει αν σε πραγματικές συνθήκες ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες είχαμε την ίδια περίπου ανάπτυξη κινήματος, περιπου παρομοια προβληματα κλπ και υπήρχε μια κοινη γραμμη. Ή είπατε οτι καποια προταση, αν γινόταν μια θεσμοθετηση διαφοροποιημένης παραγωγικής εξειδίκευσης θα ήταν ενδεχομένως μια λυση αλλα αυτό προϋποθετει καποιους κοινους κανονες, εν είδει ομοσπονδιας ας πουμε. Πχ αν είμαστε USA. Όλα αυτά λοιπόν σε πραγματικές συνθηκες που είπατε, πιστεύω οτι δεν μπορούν να γίνουν. Με αποτέλεσμα να με προβληματίζει τελικά η υπαρξη μας μεσα στην ΕΕ με αυτή την κατασταση πραγματικών συνθηκών που υπάρχουν: μας επιτρεπει ενα τετοιου ειδους σχεδιασμό; στις προτασεις. Μια ερώτηση για το ευρώ: είπατε οτι η έξοδος είναι καταστροφική εφοσον θα γίνει με την εποπτεία των αντιδραστικων δυναμεων που θα λαβουν χειροτερα μετρα εναντιον του λαού κλπ Δηλαδή αν γινοταν με την εποπτεια καποιων αλλων δυναμεων στην Ελλάδα όχι αντιδραστικών δεν θα ηταν καταστροφικη η έξοδος από το ευρώ; Δεν απαντηθηκε αυτό.Στρατηγικη επανιδρυση της Ευρωπης: μια αριστερή πολιτική: Προϋποθετει και μια αλλαγή αρχών, των θεμελίων δλδ και οχι επιδιορθωσεις. Ειναι αυτο που είπα και στην αρχη, αυτό για να γινει προϋποθετει κίνημα ταυτόχρονο σε όλες τις χώρες .
Απάντηση
Αν καταλαβαίνω καλά, το πρώτο ερώτημα είναι αν μπορούν να υπάρξουν κοινοί αγώνες υπό συνθήκες άνισων συνθηκών, χωρών με άνισο επίπεδο ανάπτυξης. 1) τι εμποδίζουν τα άνισα επίπεδα, όλες οι χώρες, τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι όλων των χωρών να αγωνίζονται για ένα κατώτατο μισθό ίσο με το 60% του μέσου μισθού. Δεν νομίζω ότι υπάρχει εμπόδιο. Να δούμε λίγο και τους αριθμούς: στην Ελλάδα ο κατώτατος μισθός ως 60% του μέσου μισθού, σημαίνει 1.900 ευρώ. Θα σας φανεί υπερβολικό το νούμερο, έ; Πριν από 15 χρόνια ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα ήταν το 55% του μέσου μισθού. Αυτή τη στιγμή έχει πέσει στο 45%. Αυτό που έγινε δλδ στην Ελλάδα, είναι ότι μεγάλωσε η ψαλίδα και εντός της εργατικής τάξης. Προς τα κάτω. Άρα, λέω ότι το να έχουμε κοινούς στόχους και να τους παλεύουμε καθε ένας μόνος του, κατ’αρχήν, αυτό δεν εμποδίζει το αν τα επίπεδα μάχης(...;;;) Δεύτερον: πάω λίγο πιο στρατηγικά τώρα: ο συντονισμός μετά, μπορεί να υπάρξει σε διάφορα επίπεδα. Το ερώτημα που θέτει αυτός ο προβληματισμός είναι: έξω από το ευρώ, διότι έξω από το ευρώ έχω τον ανταγωνισμό, έχω το κοινωνικό νταμπινγκ. Δλδ το επιχείρημα ότι στην ινδία ή στην Κίνα οι μισθοί είναι χαμηλότεροι, δεν ακούγεται μόνο μέσα στην ευρωζώνη, έξω από το ευρώ θα έχω καλύτερες συνθ΄ηκες να ανταγωνιστώ αυτό το κοινοτικό ντάμπινγκ; Πάμε παρακάτω: ας υποθέσουμε ότι σε μια χώρα –και να έρθω στο πιο πολιτικό επίπεδο- ωριμάζουν οι συνθήκες και αναδεικνύεται μια κυβέρνηση που μπορεί να κάνει ριζικές αλλαγές και άρα να έρθει σε σύγκρουση με τις αγορές. Με τις ισχύουσες συνθήκες οπωσδήποτε. Λέω κάποια πράγματα για να τα σκεφτούμε: Ας πούμε ότι έχουμε μια κυβέρνηση αριστερή στην Ελλάδα και θέλει να κάνει θεσμικές αλλαγές. Η σύγκρουση με τις αγορές λοιπόν θα είναι δεδομένη. Οι προσποάθειες των αγορών να πολεμήσουν αυτές τις αλλαγές θα είναι δεδομένη. Πάμε τώρα εντός της Ε.Ε: και εκεί γίνεται σύγκρουση. Και με τις συνθήκες και με τις αγορές.Εντός της ευρωζώνης διατηρείς την ελπίδα και την προσδοκία ότι μπορεί η σύγκρουση που θα ξεκινήσει σε μια χώρα, να γίνει ντόμινο, να προκαλέσει διαφοροποιήσεις και σε άλλες χώρες διότι, ακόμη κι αν δεν βρεις συμμάχους σε επίπεδο κυβερνήσεων, θα υπάρχουν κινήματα, θα υπάρχουν λαοί, θα υπάρχουν εργαζόμενοι θα έχεις επομένως μια συμπαράσταση σ’αυτή τη σύγκρουση. Ενώ, αν είσαι εκτός της ευρωζώνης, ενδεχομένως οι δυσκολίες να είναι ακόμη περισσότερες. Για να απαντήσω όμως ακριβώς στο ερώτημα, τι θα έκανε μια αριστερή κυβέρνηση, εδώ έχουμε μια επιστημονική δυσκολία, πώς απαντούμε σε εικονικές πραγματικότητες. Δεν έχουμε δεδομένο, αυτό μπορεί να γίνει σε ένα χρόνο, μπορεί να γίνει σε 20 χρόνια. Τι μπορώ να πω εγώ ή εσείς σε 20 χρόνια; Εδώ λοιπόν, η μόνη σωστή απάντηση που μπορούμε να δώσουμε, είναι ότι αν κάποια στιγμή διαμορφωθούν οι όροι και προκύψει μια αριστερή κυβέρνηση, τότε αυτή η κυβέρνηση συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα,και τους συσχετισμούς εντός της χώρας και εντός της Ευρώπης και διεθνώς, θα καταλήξει τι θα κάνει. Μπορεί να κάνει οτι κάνει η Μέρκελ, ότι αυτή τη στιγμή, μένουμε στην ευρωζώνη. Μπορεί να κάνει μια πιο ριζοσπαστική προσπάθεια ρηγμάτωσης των συνθηκών κλπ, μπορεί να εκτιμήσει ότι διαμορφώνονται διεθνώς συνθήκες για μια εναλλακτική μορφή ολοκλήρωσης, και να φύγει από το ευρώ μαζί με άλλες χώρες και να κάνει κάτι άλλο. Εγώ, δεν μπορώ μετά από ένα σημείο να καταγράψω όλα τα σενάρια. Ολοκληρώνω λοιπόν το θέμα αυτό,με την εξής παρατήρηση: Φοβούμαι ότι ορισμένοι διανοούμενοι αντιστρέφουν ένα συλλογισμό του Λένιν: στο 19^ο αι. Διαμορφώθηκε η άποψη μεταξύ των τότε επαναστατών ότι η επανάσταση θα αρχίσει από την πλέον ανεπτυγμένη χώρα, στη χώρα που έχει πιο ανεπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις. Αυτή η χώρα ήταν η Γερμανία, ήταν η Αυστροουγγαρία, κλπ. και η δευτερη σκέψη ήταν ότι η επανάσταση λίγο πολύ θα είναι παγκόσμια, θα είναι ταυτόχρονη. Εκεί λοιπόν ο Λένιν έκανε μια τομή και είπε, ότι επειδή τα επίπεδα ανάπτυξης των διαφόρων χωρών είναι άνισα, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι κάποια χώρα μπορεί να γίνει αδύνατος κρίκος, και να αρχίσει επανάσταση από μια χώρα, και μάλιστα τη Ρωσσία. Αυτό το συλλογισμό έκανε ο Λένιν. Αλλά, όταν έκανε την επανάσταση στη Ρωσσία ο Λένιν, η ρωσσική επανάσταση ήταν ενταγμένη σ’ ένα σχέδιο. Περίμεναν την επανάσταση στη Γερμανία, περίμεναν τις εξελίξεις πιο πέρα και όταν φάνηκε ότι οι άλλες επαναστάσεις δεν έρχονται, τότε εγκαταλείφθηκε η προηγούμενη πολιτική και μπήκε στη λεγόμενη Νέα οικονομική Πολιτική. Η αντιστροφή που βλέπω να γίνεται τώρα, είναι η εξής: Ο Λένιν δεν είπε οτι αποκλείεται ταυτόχρονα, ή σε μια ιστορική δράση να έχουμε ένα κύμα επαναστάσεων, το ήθελε και το επεδίωκε. Σήμερα έχουμε μια στάση που λέει, αποκλείεται να έχουμε ταυτόχρονα ή παράλληλα, επαναστατικές διαδικασίες. Αυτό δεν είναι σωστό, δεν συμφωνώ. Όσο άνισα και νά’ναι τα επίπεδα, μπορεί –βλέπετε τώρα, αρχίζει η Τυνισία, η Αίγυπτος, δεν είναι βέβαια επαναστάσεις αλλά είναι εκρήξεις- Δεύτερο, εγώ σας έθεσα ορισμένα δεδομένα, τι σημαίνει επιστροφή στη δραχμή: τι σημαίνει έξοδος από το ευρώ: και είπα, ότι πρώτον, υπάρχουν δυνάμεις και σενάρια, τα οποία θέλουν μια τέτοια εκδοχή, για δικούς τους σκοπούς. Δλδ τώρα γίνεται η λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση, μειώνονται οι μισθοί, πιέζονται οι μισθοί μέσω της ανεργίας και έρχομαι τώρα στο ενδεχόμενο, μήπως θα μπορούσε να υπάρξει μια αριστερή διέξοδος από το ευρώ; Και εκεί ακούγονται διάφορες απόψεις. Εγώ σας είπα τη βασική μου απάντηση: αν υπάρξει μια αριστερή κυβέρνηση με βάση τους συσχετισμούς θα δει τι θα κάνει. Θα μείνει μέσα; Θα βγει διότι βλέπει οτι υπάρχουν ευρύτερες δυνατότητες νέων σχηματισμών; Να δούμε 2-3 από τα επιχειρήματα που διατυπώνονται και δεν είναι σωστά: 1) θα βγούμε από το ευρώ, θα γυρίσουμε στη δραχμή, θα κάνουμε υποτίμηση, θα εθνικοποιήσουμε τις τράπεζες, θα ελέγχουμε το συνάλλαγμα,και θα προχωρήσουμε μπροστά. Με συγχωρείτε, αυτή ήταν η Ελλάδα της 10ετίας του ’80. Και δραχμή είχαμε, και υποτιμησούλες κάναμε συχνές, και οι τράπεζες ήταν κρατικές μέχρι 90%, και ελέγχους συναλλάγματος κάναμε, και αυτή ήταν η Ελλάδα της κρίσης.Η κρίση παρεμβατικού καπιταλισμού είναι κρίση αναπαραγωγική δηλαδή έχει βάθος, δεν έχει βρει την ισορροπία και γι αυτό το σύστημα μπήκε στο ευρώ μπας και μπορέσει εκεί να βρει κάποιες διευθετήσεις. Άρα η επιστροφή στο καθεστώς της δραχμής και με όλα αυτά, δεν συνιστά, νομίζω, ένα όραμα για την Αριστερά σήμερα, ούτε καν μια λύση διεξόδου. Οι τράπεζες δε, που με κάποιους τρόπους λέμε ότι θα εθνικοποιήσουμε, θα είναι χρεοκοπημένες τράπεζες, και είναι ένα ερώτημα αν πρέπει να εθνικοποιείς a priori κάποια τράπεζα. Στην πρόταση που κάναμε ως Κ.Ο του Σύριζα για τις τράπεζες, είπαμε κάτι που νομίζω ότι είναι σωστό: δημόσιος τραπεζικός πυλώνας, με την Εθνική που είναι υγιής τράπεζα, δημιουργία νέων τραπεζών εκ του μηδενός, -ξέρεις τι φτιάχνεις- και 3) αν μια τράπεζα δεν μπορεί να κάνει αύξηση κεφαλαίου, το κράτος να μπορεί να την κρατικοποιήσει. ‘Αρα αυτό το σενάριο δεν μας βγαίνει. Πάμε λοιπόν στην άλλη άποψη που διατυπώνεται: ότι η υποτίμηση θα μας επιτρέψει να κάνουμε εξαγωγές να ανπτυχθεί το εμπόριο κλπ. Δεν θέλω να μετατραπεί η συζήτησή μας σε οικονομολογικό σεμινάριο, θέλω μόνο να επισημάνω ότι αυτά δεν έχουν ούτε επιστημονική βάση, ούτε καμμία εμπειρική επιβεβαίωση.Η υποτίμηση δεν είναι πανάκεια. Είναι ένα τακτικό μέσο: έχω μια βιομηχανία που παράγει,παρουσιάζεται μια πρόσκαιρη διαδικασία, κάνω μια υποτίμηση, δλδ μια αλλαγή στις ισοτιμίες,και διευκολύνω τις εξαγωγές μου. Αν δεν έχω βιομηχανία, όσο υποτίμηση και να κάνω, πώς θα κάνω εξαγωγές; Π.χ: Αν δούμε το έλλειμμα του ελληνικού ισοζυγίου πληρωμών, θα διαπιστώσουμε 3 πληγές: η μια βεβαίως είναι οι εισαγωγές-εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων, όπου είμαστε πολύ ελλειμματικοί. Το δεύτερο έλλειμμα, κέρδη-μερίσματα-τόκοι, και το τρίτο, καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό, είναι οι εισαγωγές καυσίμων. Ξοδεύουμε 16 δις το χρόνο για καύσιμα. Εδώ η υποτίμηση θα μας λύσει κανένα πρόβλημα; Εδώ τη λύση την έχουμε στα χέρια μας: πράσινη ενέργεια, ήπιες μορφές ενέργειας, και μέσα μαζικής μεταφοράς.Δύο πολιτικοί άξονες, ταυτισμένοι είμαστε μ’αυτούς, εμείς ως Αριστερά, δεν έχουμε καταφέρει να τους κάνουμε μαζικό κίνημα κλπ Με έναν οικονομολόγο που το συζήτησα αυτό, υπήρξε και μια συζήτηση στην Αυγή, στα ενθέματα, μου επισήμανε αυτό που έγινε στην Αργεντινή: είπαμε, αν έχεις παραγωγική βάση αυτό πορεί να δουλέψει. Αν δεν έχεις παραγωγική βάση, κάνεις μια υποτίμηση και επειδή ακριβαίνουν οι εισαγωγές με την υποτίμηση, και εφόσον εμείς έχουμε πολλές εισαγωγές, έχουμε εισαγόμενο πληθωρισμό. Υπάρχει περίπτωση λόγω της υποτίμησης να υπάρξει ροή κερδοσκοπικών κεφαλαίων, δλα επειδή με την υποτίμηση φτηναίνουν τα περιουσιακά στοιχεία, μπορεί να δούμε εισροές κερδοσκοπικού κεφαλαίου να μπαίνουν στο χρηματιστήριο κλπ. Αυτή η ιστορία εισροής, ανατιμά το νόμισμα, άρα σου επιβάλλει νέα υποτίμηση. Μπορείς να έχεις λοιπόν κύκλο υποτιμήσεων όπου σε κάθε υποτίμηση υποτιμώνται και οι μισθοί, αλλά στις ανατιμήσεις δεν ανατιμώνται οι μισθοί. Έχω πει και δημόσια από το κόκκινο όταν άρχιζε η κρίση ότι η γνώμη μου είναι η εξής: σε θέματα που έχουν και μια τεχνοκρατική διάσταση,ή υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και απόψεις, η Αριστερά πρέπει να δημιουργήσει θεσμούς. Να κάθονται οι επιστήμονες της Αριστεράς και να μελετούν και να βγάζουν κάτι, και όταν αυτό δεν μπορεί να είναι κάτι το ενιαίο,μπορεί να βγαίνει π.χ μια έκθεση σεναρίων.

2.
(Μανώλης Αν.)
Τόσο στην Ευρώπη όσο και στη χώρα μας πολιτικά κυριαρχουν οι νεοφιλελευθερες δυναμεις. Αυτες εχουν την εξουσια και αυτες την κερδιζουν –και ειδικά στη χωρα μας- σε καθε πολιτικη αναμετρηση αλλά και στην ευρωπη γενικοτερα είτε κερδιζουν οι σοσιαλδημοκρατες είτε οι νεοφιλελευθεροι, κερδιζει η ιδια νεοφιλελευθερη αντιληψη. Πώς είναι δυνατον όλες αυτες οι ιδεες, οι προτασεις, οι λύσεις να εχουν την παραμικρή τυχη όταν αυτοι που θα αποφασισουν για την εφαρμογή τους ή όχι είναι οι νεοφιλελευθερες δυναμεις και όπου εμείς –οι δικες μα ς δυναμεις και στην Ελλάδα και ευρυτερα στην Ευρώπη , οι δυναμεις που μετεχουν στο ΚΕΑ, είναι θα έλεγα «θλιβερή μειοψηφία». Δηλαδή με μονοψήφια ποσοστά πολιτικών δυναμεων, πώς είναι δυνατον να εχεις την ελπιδα να περάσει κατι από ολα αυτα που πιθανόν να είναι παρα πολύ σωστά.
Απάντηση
Η ερώτηση δίνει και την απάντηση. Αν στηριχτούμε μόνο σε επίπεδα κορυφής, η Αριστερά είναι μειοψηφία, άρα ότι λέμε, έχει να κάνει –και από αυτή τη σκοπιά πρέπει να το βλέπουμε- με δυο πράγματα: το πρώτο είναι ανάπτυξη – ενεργοποίηση της κοινωνίας, δλδ να πειστεί ο κόσμος ότι υπάρχουν λύσεις, μπορεί να είναι δύσκολες αλλά υπάρχουν, και από κει και πέρα να μπορέσουν να υπάρξουν κινήματα και-επιμένω- κινήματα με βάση τις ανάγκες. Αν ο άλλος έχει μια ανάγκη, θα κινηθεί. Αν είναι γενικό το θέμα, μπορεί να κινηθεί, μπορεί και όχι. Άρα ότι συζητούμε το κατανοώ, είναι μια συζήτηση που αφορά την κοινωνία, αφορά τον κόσμο της εργασίας ειδικότερα, και προσπαθούμε ακριβώς να δείξουμε στη βάση ‘οτι υπαρχουν λύσεις, υπάρχουν στόχοι που μπορεί να μη λύνουν ριζικά όλα τα προβλήματα αλλά που έχει νόημα ο άλλος να παλέψει, διότι αν δεν παλέψει υπάρχει και το χειρότερο το οποίο έρχεται. Το δεύτερο το οποίο δεν πρέπει να υποτιμήσουμε: κυριαρχεί παντού ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά κυριαρχεί έχοντας ο ίδιος μια κρίση ηγεμονίας. Το σύστημα έχει καταρρεύσει. Βέβαια ζούμε μια αντίφαση: έχουμε μια κρίση στον νεοφιλελευθερισμό, ξεκινά η κρίση, διέρχεται έναν πανικό ιδίως τότε με την κατάρρευση της λήμαν μπραδερς, τον Οκτώβριο του 2008, απειλείται με κατάρρευση όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα χρηματιστήρια κλπ, και μετά, το ’09 στην ουσία ζούμε μια αντεπίθεση. Μήπως λοιπόν η αντεπίθεση αυτή είναι «η καλύτερη άμυνά μου είναι η επίθεση»; Βεβαίως και ενθαρρύνθηκαν από την κατάσταση στο χώρο της Αριστεράς, παγκοσμίως, όπου υπήρξε μια αμηχανία και όλο αυτό το κλίμα της εσωτερικότητας που υπήρξε. Όμως αυτό το σύστημα έχει αντιφάσεις, δεν μπορεί να δώσει λύσεις. Σας θέτω το εξής ερώτημα: πόσα από αυτά που γίνονται σήμερα, τα προβλέπαμε εμείς οι ίδιοι πέρισυ; Η ΕΚΤ απαγορεύεται να δανείζει τα κράτη. Απαγορεύεται να παρεμβαίνει στις δευτερογενείς αγορές και να αγοράζει ομόλογα. Η ΕΚΤ χτες αγόραζε ελληνικά ομόλογα. Κι όχι μόνο ελληνικά, αλλά και ισπανικά κλπ. Μέχρι πρόσφατα δεν γινόταν λόγος για τη δυνατότητα έκπτωσης και κοινό μηχανισμό δανεισμού. Η Μέρκελ, κάθε φορά μόνη της, διότι η Γερμανία μπορεί και δανείζεται φτηνά και δεν θέλει κοινό μηχανισμό ούτως ώστε να ανέβει και το δικό τους επιτόκιο. Σήμερα συζητούν τον κοινό μηχανισμό έκδοσης των ομολόγων που μπορεί να μην εφαρμοστεί, αλλά τέλος πάντων, όταν βγαίνει ο Γιούνκερ ή ο Τρεμόντι ο υπ.οικ. της Ιταλίας, όταν βγαίνουν τα συνδικάτα, δείχνει λοιπόν ότι μια σειρά ιδέες δικές μας, έρχεται μια στιγμή που αποκτούν ρεαλιστικότητα. Ο κίνδυνος εδώ, ποιός είναι; Επειδή υπάρχει μια εργαλειακή αντίληψη της πολιτικής, πολλές φορές και εμείς κάνουμε το λάθος να ταυτιζόμαστε με εργαλεία. Δλδ το ευρωομόλογο είναι ένα εργαλείο. Είναι το μαχαίρι. Το αν θα το χρησιμοποιήσεις για να κόψεις ψωμί ή για να σφάξεις, εξαρτάται. Άρα ένα ελπιδοφόρο σημάδι είναι ότι μια Αριστερά που αγωνίζεται, που σκέφτεται, που ασχολείται με τα προβλήματα, που παράγει ιδέες και πολιτικ΄ες, ‘ερχονται στιγμές δικαίωσής της, διότι το ίδιο το σύστημα υποχρεούται να το αναγνωρίσει. Ο δεύτερος παράγοντας: έχεις ένα κίνημα, έχεις μια παρέμβαση και από τα πάνω και από τα κάτω, μπορείς να αξιοποιείς τέτοιες στιγμές κρίσιμες και να προωθείς τις θέσεις σου και τις ιδέες σου. Σ’όλο τον κόσμο έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη να ενεργοποιηθεί. Καταλαβαίνω το ερώτημα αυτό, δεν θέλω να πω ότι είμαι αισιόδοξος αφηρημένα, αλλά νομίζω ότι ζήσαμε μια μακρά περίοδο εφησυχασμών, και ο κόσμος πίστεψε ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα, λίγο το δάνειο, λίγο το μέσον, αυτό που σήμερα καταρρέει.

3.
(Νίκος Μανιός)
Έχω την εξης εμπειρία: από τοτε που θυμαμαι τον εαυτό μου στην αριστερά, ακούω για τις κρισεις του καπιταλισμού και διαφορες εξηγησεις και θεωρίες. Τώρ ατο ’08 ήταν η κριση. Το ’09 δεν είναι κριση: είπε ο συντροφος ο Δραγασακης για την θεωρία του Μαρξ, για τον μοχλό που μπορεί να κάνεις αυτά που κάνεις. Δηλαδή από τα προκαπιταλιστικά χρόνια μέχρι και σήμερα ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί όπλα με τα οποια διατηρεί την ηγεμονια του. Μηπως θα επρεπε να πάψουμε να μιλάμε για κριση του καπιταλισμού και να μιλησουμε για κρίση των δυναμεων της εργασιας; Οπότε θα αλλαξει όλη η προβληματική μας, και εκει μεσα θα αναζητηθουν ολα τα ερωτηματα που εθεσαν οι δυο προηγουμενοι συντροφοι, τα οποία όλοι τα έχουμε: ποιες πολιτικες δυναμεις θα επιβαλλουν αυτές τις προτασεις με τις οποιες εγω συμφωνω, συμφωνω με την εισηγηση που λεγαμε παλιά, αλλά πρεπει να κανουμε γενικα εναν αναπροσανατολισμό, ότι σημερα ειμαστε σε μια φαση εξαρσης της κρισης των δυναμεων της εργασιας. Το σήμερα είναι από τοτε κι εδώ (;) Για να δουμε πως θα ανασυνταξουμε τις δυναμεις. Πχ έχω μια σκεψη απλη: Θα ξαναγινει η ελληνικη κοινωνια μετα από 20 χρονια με ενα τοσο μεγαλο μεσοστρωμα που καταστρεφεται και θα καταστραφει πληρως; Εγω λεω διαισθητικά, δεν θα γινει. Αν αυτό το υποθεσουμε οτι δεν θα ξαναγινει η ελληνικη κοινωνια οπως ήτανε με τον μπακάλη, τον μικρομεσαίο με το μεγάλο μεσαιο στρωμα που ποδοπατείται και συμπιεζεται, θα πρεπει λοιπον να αναθεωρησουμε ενδεχομενως τις πολιτικες μας προτασεις και τις στρατηγικες: με ποια στρωματα θα ρθουμε σε επαφή. Αυτο το ερωτημα με βασανιζει, οι δυναμεις της εργασιας τι κανουν, και κουβεντιαζοντας πανω σ’αυτο θα γεννηθουν νεες προβληματικες και ενδεχομενως αρχισουμε να αφηνουμε στην ακρη καποια θεωρητικα μοντέλα που εχουν οσοι εχουν στο κεφαλι τους και τα οποια τους οδηγουν και σε απολυτες διαφωνιες και εχουμε το φαινομενο της πολυσπερμιας στην αριστερά. Αυτή ειναι η βασικη μου απορια.

Απάντηση:
Θέλω να δηλώσω πλήρη συμφωνία με το σκεφτικό πλην της πρώτης παραγράφου που θέλω να αναδιατυπώσω. Η κρίση των υποκειμένων: είναι κλειδί αυτό το πράγμα. Και θα ενισχύσω την παρατήρηση του Νίκου Μανιού με ένα ιστορικό γεγονός. Το 1919, μετά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, ο Λένιν διατύπωσε μια από τις μεγαλύτερες ιδέες του 20^ου αι. Διαγραφή όλων των χρεών όλου του κόσμου. Βασική προϋπόθεση για την εμπέδωση της ειρήνης στην Ευρώπη: προσέξτε: και το λέω μεγαλοφυή ιδέα, γιατί δικαιώθηκε. Διότι αν γινόταν δεκτή η πρόταση του Λένιν, ενδεχομένως να μην είχαμε τον φασισμό και τον πόλεμο. Και άλλωστε την ίδια ιδέα του Κέυνς προσπάθησε ο Λένιν να εφαρμόσει με άλλο τρόπο. Το αναφέρω αυτό, γιατί η πρόταση του Κέυνς μας δείχνει τα όρια των ωραίων ιδεών. Δεν υπήρχε υποκείμενο: Η πρόταση του Κέυνς δεν είχε υποκείμενο: ποιός θα το εφαρμόσει αυτό; Μόνο το εργατικό κίνημα μπορούσε. Ο Κέυνς ήταν καπιταλιστής, δεν απευθύνθηκε στο εργατικό κίνημα. Σήμερα έχουμε το ίδιο πρόβλημα περίπου: τα όρια των ωραίων ιδεών. Εγώ το συμμερίζομαι πλήρως αυτό. «Ωραία, αλλά ποιός θα τα κάνει αυτά;» Σήμερα το πρόβλημά μας είναι ότι μιλάμε σαν να υπάρχει το υποκείμενο, ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι το υποκείμενο που υπάρχει είναι όροι επιβίωσης. Και συμφωνώ επίσης μ’αυτό, γιατί όταν αρχίσαμε την περιβόητη προγραμματική επεξεργασία για το πρόγραμμα του Σύριζα, -αν κάποιος έχει κρατήσει αυτόν τον τόμο- θα βρει μέσα μια προσπάθεια ανάλυσης, ακριβώς ποιά είναι τα υποκείμενα στα οποία απευθυνόμαστε. Τρεις κόσμοι: ο κόσμος της εργασίας, ο κόσμος της γνώσης και ο κόσμος του πολιτισμού. Παρ’όλο που ξέρουμε ότι αυτά επικαλύπτονται από τον κόσμο της εργασίας. Και προσπαθήσαμε εκεί να δούμε μερικά πράγματα. Τη νεολαία, ως μια υποκατηγορία υποκειμένων, και, έχω μια άποψη οτι ίσως υπάρχει ένα δυναμικό σ’αυτά τα στρώματα των εργαζομένων που ασκούν κοινωνικό λειτούργημα. Δλδ, ο δάσκαλος ή ο γιατρός του ΕΣΥ ή ο καθηγητής, δεν είναι απλώς χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, ασκούν ένα λειτούργημα. Και ενδεχομένως είναι πιο ευαίσθητοι και πιο ικανοί να κατανοήσουν τι σημαίνει δημόσια αγαθά. Τι σημαίνει κοινωνικό αγαθό. Τι σημαίνει κοινωνικό κράτος. Το πρόβλημα υπάρχει, αυτό βεβαίως δεν εμποδίζει την δουλειά που κάνουν, το να δείχνουν ακριβώς ότι υπάρχει η πρώτη ύλη που πρέπει το υποκείμενο να επεξεργαστεί και να μετατρέψει είτε σε πολιτικό πρόβλημα, είτε σε μάχιμο αίτημα. Και ίσως η μόνη πρακτική ιδέα που εγώ θα μπορούσα να πω, όπως κάνει απόψε η οργάνωση της Αθήνας αυτή την ωραία εκδήλωση, γιατί να μη γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις εξειδικευμένες. Ελάτε να συζητήσουμε για το θέμα του υποκειμένου. Ή να συζητήσουμε πώς κινητοποιούμε τον κόσμο. Είμαστε το μόνο κόμμα στην Ελλάδα που κάναμε ΚΠΕ για να συζητήσουμε την κρίση πριν εμφανιστεί η κρίση. (Μάιος του 2008). Διατυπώσαμε αυτήν την ωραία ιδέα ότι αυτή η κρίση θα μας επιβάλλει να δημιουργήσουμε μια ασπίδα αλληλεγγύης γι αυτά που σήμερα ζούμε. Δεν μπορέσαμε να κάνουμε κάτι γιατί, η γνώμη μου είναι, γιατί δεν έγινε υπόθεση δική σας, των οργανώσεων, δεν κάτσαμε να συζητήσουμε κάτω, απλά, στις γειτονιές, εκεί θα λυθούν αυτά τα προβλήματα. Δεν υπάρχει θεωρία που να λύνει πραχτικά αυτά τα προβλήματα. Η κρίση του κεφαλαίου μετατρέπεται σε κρίση της εργασίας, η κρίση του κεφαλαίου δημιουργεί κόστη, τα κόστη τα μαζεύουν τα κράτη, τα κάνουν χρέη, και τα χρέη τα πληρώνει ο κόσμος με απολύσεις, μισθούς, αυτή είναι η οδός που οδηγεί σ’αυτό που λέμε κρίση της εργασίας. Ο Μανιός έθεσε γενικότερα, ότι από παλιότερα η αποδιάρθρωση των συνδικάτων επί Σημίτη, η αποδιάρθρωση των συλλογικοτήτων έχει δημιουργήσει ένα πρόβλημα γενικότερο.Ας τα συζητούμε λοιπόν τα προβλήματα, κάτι θα βρούμε ως λύση.
4.
(Νίκος Κούτσης)
1)μιλάμε για επαναδιαπραγμάτευση χρέους και άρα έστω ως μέσο πίεσης στάση πληρωμών; Και τι λέμε γι αυτό. 2) προφανώς μιλάμε για διεύρυνση φορολογίας κλπ. το γνωστό που ακούγεται είναι ότι δεν γίνεται, δεν υπάρχουν μηχανισμοί,
επίσης, ποιά θα είναι η συνέπεια της στάσης πληρωμών για τον λαό.
Απάντηση:
Παρομοιάζω τη στάση πληρωμών με ένα πολύ καλό αμυντικό όπλο και με ένα πάρα πολύ επικίνδυνο επιθετικό όπλο. Το ίδιο πράγμα αν το χρησιμοποιήσεις αμυντικά μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά, αν πάλι το λειτουργήσεις επιθετικά, μπορεί να σε σκοτώσει. Πιο λιανά: κάνουμε μια διαπραγμάτευση για το χρέος: Έχουμε δλδ μια κυβέρνηση που θέλει να διαπραγματευτεί. Οργανώνουμε ένα πλαίσιο, και λέμε «αυτά μπορούμε να αντέξουμε και αυτά μπορούμε να διεκδικήσουμε , μπορούμε να πληρώνουμε μέχρι τόσους τόκους, μην μας ζητήσετε παραπάνω.» Κάνουμε αυτή τη διαπραγμάτευση και επέρχεται μια ρήξη. Τι όπλο έχει ο οφειλέτης; Το μόνο του όπλο είναι το χρέος. Δεν με πληρώνεις, δεν σε πληρώνω. Δεν με δανείζεις, δεν σε πληρώνω. Πώς θα σε πληρώσω; Όταν είπα πριν για τη ρήτρα απασχόλησης εννοούσα αυτό. Εαν η οικονομία μου θα βελτιώνεται, θα πληρώνω. Εαν η οικονομία μου δεν βελτιώνεται, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Αυτό το έμαθα σε ένα παλιό βιβλίο ενός Ελληνα καθηγητή ο οποίος άσκησε κριτική στον Τρικούπη για την χρεοκοπία του 1893. Αυτός ο καθηγητής λέγεται Ανδρέας Ανδρεάδης, και δίδασκε στο Πανεπιστήμιο το 1925. Και μ’άρεσε η διατύπωσή του. «Όσο η οικονομία θα βελτιούται, θα βελτιούται και η θέση των πιστωτών». Αυτό είναι παράδειγμα αμυντικού όπλου. Δεύτερο παράδειγμα: Παίρνουμε τον επίσημο μύθο ότι ο κος Παπανδρέου δεν ήθελε το ΔΝΤ , δεν ήθελε να γίνονται αυτά που γίνονται σήμερα, αλλά, τι να κάνει; Αποκλειστήκαμε από τις αγορές. Και άρα δεν υπήρχε άλλη λύση παρά να αποδεχτεί το ΔΝΤ. Τι σημαίνει, αποκλείομαι από τις αγορές; Σημαίνει ότι ενώ μέχρι χτες όλοι με δανείζουν και με πολύ χαμηλά επιτόκια, και μου λένε και μπράβο, ξαφνικά ως μια αγέλη όλοι οι δανειστές λένε «δεν σε δανείζω». Αυτό είναι στάση δανεισμού. Αν έχω απέναντί μου μία στάση δανεισμού, το μόνο όπλο που έχω είναι στάση πληρωμών. Δεν με δανείζετε, κι εγώ πώς θα ζήσω; Πώς θα σας πληρώσω; Αφού η Ελλάδα ακόμα και τους τόκους με δάνεια τους πληρώνει. Εκεί λοιπόν η στάση πληρωμών ως απειλή, θα μπορούσε να έχει νόημα εάν αυτός που κάνει την απειλή μπορεί να το αντέξει. Έρχομαι τώρα στη στάση πληρωμών ως επιθετικό όπλο: Τι θα πει στάση πληρωμών; Θα πει: δεν σε πληρώνω, αρα δεν έχω να περιμένω από σένα ούτε δάνειο ούτε τίποτα. Εάν μια χώρα έχει πλεονασματικό προϋπολογισμό, και πλεονασματικό ισοζύγιο πληρωμών, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Δεν θά’χει δάνεια για να κάνει περισσότερα έργα. Αλλά τους μισθούς θα τους πληρώνει κανονικά, τις εισαγωγές θα τις κάνει κανονικά, κλπ. Εάν έχεις έλλειμμα στον προϋπολογισμό μεγάλο, στάση πληρωμών σημαίνει άμεση ισισκέλιση του προϋπολογισμού. Εαν έχεις μεγάλο έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, χρειάζεσαι άμεση ισοσκέλιση του εμπορικού ισοζυγίου. Δεν σου δίνει κανείς πίστωση. Άρα δεν μπορείς να κάνεις εισαγωγές πετρελαίου! Άρα η επιθετική χρήση του όπλου της στάσης πληρωμών, προϋποθέτει ότι έχεις μια οικονομία όπου η στάση πληρωμών λειτουργεί ως όπλο, αλλιώς θα σε κοροϊδεύει ο άλλος : σιγά την απειλή, αφού δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς εμένα. Η στάση λοιπόν πληρωμών ως επιθετικό όπλο θέλει μεγάλη προσοχή,και μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο αν υπάρχει προετοιμασία. Εγώ αλλά και άλλοι, είχα πει κάποιες σκέψεις τότε , π΄χ η κυβέρνηση θα μπορούσε να δει τι μπορεί να γίνει με την Κίνα, ή την Ινδία, ή εν πάσει περιπτώσει και το εσωτερικό ομόλογο, που έγραψε ο Ριζοσπάστης, «ο λογιστής της πλουτοκρατίας Δραγασάκης». Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι η στάση πληρωμών είναι ένα λεπτό όπως είδατε θέμα, η άποψή μου είναι ότι σαν αμυντικό όπλο δεν μπορεί να φύγει από τη φαρέτρα της Αριστεράς, και γενικά η άποψή μου είναι ότι εφ’όσον έχουμε πόλεμο δεν μπορούμε να συζητάμε για τα όπλα που μας αρέσουνε, αλλά για όπλα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Λέγονται πολλά για την Αργεντινή: η Αργεντινή δεν έκανε στάση πληρωμών. Η στάση πληρωμών μπορεί να υπάρχει ως μια κατάσταση πραγμάτων, και μπορεί να υπάρξει ως μια πολιτική επιλογή. Στην Αργεντινή δεν υπήρξε μια πολιτική επιλογή να κάνει στάση πληρωμών για να αντιμετωπίσει τις αγορές. Στην Αργεντινή άδειασαν οι τράπεζες. Η αργεντινή είχε συνδέσει το νόμισμά της με το δολλάριο, ξαφνικά ανέβηκαν τα δολλαριακά επιτόκια στην Αμερική, συν όλα τα άλλα προβλήματα που είχε η Αργεντινή, δημιουργήθηκε πανικός, η αστικ΄η τάξη της Αργεντινής είχε αρχίσει από πριν να βγάζει τα χρήματά της, έγινε πανικός ότι θα κλείσουν οι τράπεζες και οι τράπεζες δεν έδιναν λεφτά στον κόσμο. Έτσι επήλθε η στάση πληρωμών. Το δεύτερο με την αργεντινή που έχει αξία είναι, ότι είχε ισοσκελισμένο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών, έχει εξαγωγικές δυνατότητες, είναι από τις πρώτες χώρες στον κόσμο σε έξαγωγές, είχε σχετικά μικρό χρέος, και έτσι με την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας μετά το 2003, και πέτυχε να εξισορροπήσει τα πράγματα το 2008. Ακόμα όμως δεν έχει μπορέσει να βγει στις αγορές. Τώρα είναι στο κλαμπ του Παρισιού και διαπραγματεύεται. Λέω αυτά για να επισημάνω ότι η Αριστερά και ιδίως μια ριζοσπαστική Αριστερά που θέλει να συγκρουστεί με τον αντίπαλο μια αριστερά που αυτά που λέει τα εννοεί και δεν τα λέει απλώς ως ωραίες ιδέες, μια τέτοια Αριστερά πρέπει να συζητάει σε βάθος όλα τα παγκόσμια ιστορικά παραδείγματα να βγάζει τα συμπεράσματά της και να τα μετατρέπει σε μια πολιτική η οποία θα είναι αντίστοιχη με τη συγκεκριμένη κατάσταση που ζούμε. Είχε έρθει εδώ ένας αργεντινός οικονομολόγος ο Κλάους Κατζ, κι ο άνθρωπος προς τιμήν του είπε ότι η περίπτωση της Αργεντινής δεν είναι Ελλάδα.

5.
(Σισσυ Βωβού)
Το πιο τρομερο το οποιο λεγεται απο μας, είναι οτι δημιουργηθηκε υφεση. Όμως στο Κοινωνικό Φορουμ όλες οι συζητησεις που εχουμε κανει και οι αναλυσεις τοσα χρόνια λεμε οτι θελουμε λιγοτερη αναπτυξη διοτι αυτό θα βοηθησει την οικολογικη ισορροπια και σε παγκοσμια κλιμακα κλπ. Επιπλεον, ο μικροτερος βαθμος αναπτυξης δεν φερνει λιγοτερη ευημερια, αρκει να υπαρχει σωστοτερη αναδιανομη του εισοδηματος. Πχ αυτό που γινεται σημερα στην Ελλαδα με την οικοδομη, είναι το πιο τραγικο που μπορει να γινει σε μια χωρα, που το 1/3 της δραστηριοτητας ειναι η οικοδομική και εκατονταδες χιλιαδες ανθρωποι και επιστημονες και χειρωνακτες κλπ, ζουν σε τραγικες καταστασεις. Αν ομως ο ρυθμος αυτος συνεχιζοταν, δεν θα έμενε τετρ. εκατοστό της Ελλαδας αχτιστο. Αυτο δεν εχει σχολιαστεί. Και το θεμα της μειωσης των ωρων εργασίας ως αντιμετωπιση του θεματος της ανεργιας, στα δικα μας προγράμματα του συριζα, ειναι καπου κρυμμενο σε μια γωνιτσα. Τι θα γινει μ’αυτό; Μπορουμε να μιλησουμε για ύφεση χωρις να μειωθει η ευημερία; Εαν προσθεσουμε όλα τα άλλα;
Θα ήθελα και ενα σχολιο για την κατοχή: ακουμε τον τελευταίο καιρό από εθνοκοφρονες δεξιους μεχρι αντιιμπεριαλιστες αριστερούς ότι στην Ελλάδα εχουμε κατοχή. Αυτη ειναι μια λεξη που μπορεί να συνεγείρει τις μάζες. Ισχυει ομως αυτό;
Απάντηση:
Λοιπόν: η Σίσσυ Βωβού μας απέδειξε με τα ερωτήματά της γιατί χρειάζεται τα κόμματα της Αριστεράς να μη γράφουν προγράμματα, αλλά να έχουν μόνιμη προγραμματική διαδικασία. Δλδ να έχουν την προγραμματική επεξεργασία μόνιμη λειτουργία τους. Όπως παλιά μαζεύονταν οι Κοβες (έτσι τις λέγαμε τότε) και κάναμε πλάνο, πόσες εφημερίδες θα πουλήσουμε, πόσες αφίσες θα κολλήσουμε και άλλα τέτοια ωραία πράγματα που κάναμε, έχω τη γνώμη, μήπως οι σημερινές οργανώσεις θά’πρεπε να ασχολούνται μ’ αυτά; Και πιστεύω ότι πρέπει στα κόμματα να υπάρχουν δομές προγραμματικών διαδικασιών (για να κάνω και εγώ λίγο εισοδισμό) . Η Σ.Β. λοιπόν μας έβαλε ένα πολύ σοβαρό θέμα, αν ο σύριζα έχει δομές. Ο προβληματισμός της Σ.Β στην ακραία του εκδοχή θέτει ακόμα και θέμα αποανάπτυξης. Και 2) έβαλε το θέμα των νέων παραγωγικών καταναλωτικών προτύπων. (το λέω στη δική μου γλώσσα).Μερικά από αυτά τα έχουμε εντοπίσει και τα έχουμε επεξεργαστεί κάπως. Δλδ όταν μιλήσαμε για οικονομία των αναγκών, ή όταν αναφέρθηκα έστω επιγραμματικά στην κλιματική αλλαγή και στην οικολογική κρίση, εννοούσα ακριβώς, ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη χωρίς τους ποιοτικούς προσδιορισμούς και τους περιορισμούς που θέτει αυτό το θέμα. Θα ήθελα όμως τώρα να πω ότι η ανάπτυξη μέσω των οικοδομών, των τραπεζών και του εμπορίου δεν έχει μέλλον. Να κάνω μια γενικότερη αναφορά στο πρόβλημα αυτό: ιστορικά, ο καπιταλισμός έχει 2 τρόπους να αντιμετωπίζει την κρίση χρεών, ο ένας τρόπος είναι μέσω της λιτότητας, που είναι ένας τρόπος να αντιμετωπιστεί ένα χρέος αν δεν είναι πολύ μεγάλο κιαν δεν είναι δομικό. Ο δεύτερος τρόπος, είναι αυτό που λένε οι οικονομολόγοι, πληθωριστική ανάπτυξη. Δλδ στην ουσία έχεις οικονομική μεγέθυνση με κάποιο ελεγχόμενο πληθωρισμό, μέσω του οποίου επιτυγχάνεις αρνητικά επιτόκια δανεισμού. Έχοντας λοιπόν για μια μακρά περίοδο ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ, μεγαλύτερη από τον πρόσφατο δανεισμό και έχοντας αρνητκά επιτόκια δανεισμού, στην πραγματικότητα το χρέος αποσβένεται. Πχ ΗΠΑ μετά τον πόλεμο. Δημόσιο χρέος στις ΗΠΑ 130% του ΑΕΠ. ΗΠΑ 1980: δημόσιο χρέος 30% του ΑΕΠ.πώς έγινε αυτό; Ούτε ένα δολλάριο δεν πλήρωσε για το χρέος. Έγινε μέσω της μακροχρόνιας ανάπτυξης με ελεγχόμενο πληθωρισμό. Μπορεί ο καπιταλισμός σήμερα να εφαρμόσει αυτό το μοντέλο; Δεν μπορεί. Διότι δεν μπορεί να κάνει ανάπτυξη χωρίς αλλαγή του παραγωγικού προτύπου. Διότι αν οι κινέζοι, ζουν όπως ζούμε εμείς, δεν θα μιλάμε απλά για κλιματική αλλαγή, αλλά για κρίση ζωής κλπ. Πρέπει λοιπόν η διέξοδος από την κρίση να συνδυαστεί με αλλαγή των παραγωγικών προτύπων, πράγμα που σημαίνει επενδύσεις μακράς απόδοσης. Ακόμα και στην Ελλάδα έχουμε υπολογίσει ότι πρέπει να έχουμε δημόσιες επενδύσεις μόνο για τα έργα για την κλιματική αλλαγή, 1-2% του ΑΕΠ κάθε χρόνο. Αυτές οι επενδύσεις θα αποδόσουν αργότερα, άρα μόνο με δανεισμό μπορείς να τις κάνεις.
Συμπέρασμα: η εναλλακτική του καπιταλισμού για την έξοδο από την κρίση, σήμερα έχει μπλοκάρει. Η εναλλακτική είναι ανάπτυξη, αλλά η ανάπτυξη θέλει δανεισμό. Αλλά υπάρχει υπερχρέωση ,αρα δεν πρόκειται να κάνει δανεισμό. Η λύση είναι ένα νέο παραγωγικό πρότυπο οικολογικά συμβατό μαζί με τη διαγραφή χρεών. Μετά από λίγα χρόνια, αυτό που σας λέω,μπορεί να διαψευστώ,μπορεί όμως να γίνει και πολύ ευρύτερη συστημική ανάγκη. Η κατοχή: αυτό εμφανίστηκε σε μια φάση, με το δάνειο, που μπορούμε εμείς να πούμε ότι δεν το αναγνωρίζουμε. Η γνώμη μου είναι ΄ότι αυτό εμφανίστηκε ως εικόνα, όταν η Ελλάδα μόνο προσέφευγε σ’αυτό το μνημόνιο και με αυτούς τους όρους. Κι έτσι αναπτύχθηκε από την νεοφιλελεύερη μεριά το ιδεολόγημα ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι μια εθνική ιδιαιτερότητα που δεν έχει σχέση με την υπόλοιπη κρίση του κόσμου, αλλά οφείλεται στον ιδιότυπο κρατισμό, στη διαφθορά, στο πελατειακό σύστημα, με μια αριστερή ρομαντική στάση η οποία είδε μέσα σ’αυτήν την εξέλιξη μια ξενική παρέμβαση σαν αυτές που είχαμε στο παρελθόν. Κι έτσι δημιουργήθηκε το σύνδρομο κατοχή κλπ έχω λοιπόν την εντύπωση οτι από τη στιγμή που στον χορό μπήκε και η Ιρλανδία, και πολλές χώρες που εφαρμόζουν τις αποφάσεις των Βρυξελλών που μεθαύριο θα είναι μνημόνιο, το οποίο διεθνοποιείται ως πολιτική. Δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Όσο θα συνειδητοποιείται ότι έχουμε μια παγκόσμια κρίση και παγκόσμια ηγεμονία του νεοφιλελευερισμού που λέγαμε πριν, παγκόσμια συνταγή για την εξυπηρέτηση της κρίσης που χοντρικά είναι τα ίδια μέτρα, μείωση των μισθών κλπ, πιστεύω λοιπόν ότι η άποψη οτι εδώ υπάρχει μια συνομωσία ενάντια στο ελληνικό έθνος, θα αδυνατίσει.
6.
(Παναγιωτης Σκουτας)
Γινεται μια σωστη συζητηση για τη σχεση της χωρας μας με το ευρω και γενικά την Ευρώπη. Ειναι σωστή η κριτική την οποία ακουσαμε και συζητάμε όλο αυτό το διάστημα.και αν το πάμε λίγο παραπάνω, θα δούμε οτι το ευρώ βρισκεται σε μια παγκοσμια οικονομια, θα δούμε οτι η Ευρώπη στηριζεται στις εξαγωγες της, φετος ήρθε δευτερη την περασε η κινα σε εξαγωγες, το πλεονασμα της Κινας απ’ότι λεγεται ειναι το έλλειμα της Αμερικής, να πούμε οτι η Κινα εδωσε περισσότερα χρήματα –η τραπεζά της- απ’ότι η παγκοσμια τράπεζα σε αναδυομενες οικονομιες οπως η Βραζιλία και η Ινδία, βλέπουμε οτι οι G7 έγιναν G20, μεγαλώνει δλδ η καπιταλιστική ολοκληρωση σε παγκοσμιο επιπεδο, μπαινουν καινουρια θεματα, και νομιζω οτι χρειάζεται μια συζητηση για να δουμε και το ευρω μεσα στο παγκοσμιο συστημα της οικονομιας πως μπορεί να κρατηθεί σαν ευρώ.
Το ερωτημα ειναι αν το ευρώ με όλη αυτη τη παγκοσμια κατασταση μπορεί να κρατηθεί από τις εξελιξεις που υπάρχουν στην παγκοσμια οικονομια.

7.
(Παυλος Κλαυδιανός)
Η ομιλία είχε μεγάλη πληροτητα, φοβαμαι ομως οτι τα γεγονοτα τρεχουν παρα πολυ γρηγορα σε σχεση με το ευρωπαϊκό γιγνεσθαι, δλδ οι συζητησεις που γινονται αυτη τη στιγμή για το πως θα αντιμετωπισει την κριση του ευρώ η Ευρώπη και προς τα που γερνει η πλάστιγγα μας βάζει σε παρα πολύ σοβαρα προβλήματα.(την Αριστερά). Γιατί από τη μια αυτό που πάει να δοθεί σα λύση θα βρεθει και ως ενιαιοποίηση της ευρωπαϊκης οικονομικης πολιτικης, οποτε ενδεχομενως προκληθουν και ρηγματα και στην ιδια την ευρωπαϊκη αριστερά, ή να διευρυνθει ακομα πιο πολύ το ρηγμα με την σοσιαλδημοκρατία των δικών μας δυναμεων. Εγώ πάλι, με ανησυχια ειδα αυτες τις μερες δυο πράγματα: το ένα πως αντιμετωπισε η CGIL την ιστορία της φιατ και το πως η κομισιόνες ομπρερος στην Ισπανία δεχτηκε τη συζήτηση για σύνταξη στα 67. Επομενως, εχουμε ηττηθεί, το ξερουμε, αλλά η λυση που παει να δοθεί,θα ειναι η πιο ακραία εκδοχή εις βαρος των δυναμεων της εργασιας. Αυτό επιλεγεται, αυτό ειναι το ζητημα του πως μπορούμε να οργανωσουμε αυτη την αντισταση και τις αντιπροτασεις μας. Βεβαίως ο Γιαννης ειπε γι αυτά που λεει το κομμα της Ε. Α. και αυτά που λέμε γενικώς και στην Ελλάδα, αλλά ειναι μπροστά μας ενα παρα πολύ οξύ και πιεστικό προβλημα. Μια παρατηρηση ακομα ειναι οτι πιστεύω ότι στην ερμηνεία του χρεους θα μπορουσε να αξιοποιηθεί η έννοια της χρηματοπιστωτικοποίησης που έβαλες, και ως προς τη δημιουργια του χρεους τη δεκαετία του ’80 γιατί τοτε το κρατος αρχισε να δανειζεται με επιτοκια αγοράς, και μεσω του δημοσιου τομεα που μετα γινηκε κρατος, έφερε πάρα πολλά χρέη ,και τώρα όμως η αναπαραγωγή των χρεων πάλι γινεται με τον ιδιο μηχανισμό.
8.
Σε σχεση με το ευρώ: επειδή η χρηματοπιστωτική κρίση περασε με βαση την πραγματική οικονομία,και επειδη νομιζω φανηκε οτι εθιξε διαφορετικά την καπιταλιστική μητρόπολη απ’ότι την αναπτυσσομενη περιφερεια, και λαμβανοντας επισης υπ’όψιν οτι το ευρω είναι μεσα στα πλαίσια αυτης της νομισματικής ενωσης μια διαδικασια ολοκληρωσης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου,το οποίο νομιζω κρυβεται επίσης οπως κρυβεται και το αμερικανικο και το γιαπωνεζικο και επειδη διαπιστωνω οτι η συσσώρευση του κεφαλαίου στην αναπτυσσομενη περιφερεια γινεται στη βαση της υπεραξιας ενω στην μητροπολη γινεται στη βαση των προσοδων, (τοκοι, προσοδος, νοικια κλπ) μεσα σ’αυτη την υποθεση και βλέποντας απ’τη μια την ερημωση του Ντητρόιτ και απ την αλλη την Σαγκάη που εγώ ως αρχιτεκτονας βλέπω να εχει μια εικονα επιστημονικης φαντασιας, τι δυνατοτητες υπάρχουν αυτό ως νομισμα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού να ανταπεξελθει σ’αυτη την κριση και από την άλλη μεριά εαν η πιεση που ασκεί στους εργαζομενους της Ευρώπης προκειμενου να παρθούν τα μετρα. Κι αν δεν κανω λαθος και το συνταγματικό πλαισιο που πηγε να περασει πριν το συμφωνο σταθεροτητας και οπου μπηκε με δημοψηφισμα στη γαλλια Ολλανδια κλπ νομιζω ότι ενα πλαισιο αναλογο υπηρχε μεσα σάυτο το συνταγματικό σχεδιο το οποίο βεβαια τοτε δημοψηφισματικά απερριφθη απ’τις χωρες που τεθηκε. Τι δυνατοτητα εχει να ανταπεξελθει και αν αυτό το προγραμμα που προτεινε ο Γιαννης το οποιο ετσι κι αλλιως μεσα σ’αυτες τις συνθηκες της κρισης ειναι σχεδόν μια ανατρεπτική επαναστατική διεκδικηση, εγώ προσωπικα θελω πάνω σ’αυτον τον προβληματισμό να απαντησει. Προσωπικά το βλέπω σαν εργαλείο σωστό αλλά με την εννοια της ενεργοποίησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών που θα προετοιμαζονται για την υπερβαση και τη μεγαλη ρηξη προς μια αλλη κατευθυνση που θα ενσωματώσει και την αποανάπτυξη με την έννοια των διαφορετικών παραγωγικών και καταναλωτικών μοτιβων.
Απάντηση:
Εδώ προκύπτουν μεγάλα θέματα της στρατηγικής της Αριστεράς, και της ανάλυσης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η απάντηση που μπορούμε να δώσουμε, είναι ότι έγινε το ευρώ, χωρίς πολιτική εξουσία, προφανώς με την πρώτη κρίση όλοι βγήκαν να πουν ότι καταρρέει, αυτή η κρίση υποχρεώνει να ανασκουμπωθούν οι κυρίαρχες δυνάμεις, οι λύσεις που θα δοθούν θα είναι προς όφελος των συντηρητικών δυνάμεων και άρα αρνητικές για μας, αυτή είναι η λύση για το ευρώ. Νομίζω ότι αυτό που ζούμε δεν είναι ακόμα ένας νομισματικός πόλεμος. Βλέπουμε μια προσπάθεια και από την κίνα και από την ιαπωνία να στηρίξουν το ευρώ. Εδώ βγαίνουν οι υπουργοί της Κίνας και λένε ότι θα αγοράσουν ομόλογα. Όλοι έχουν επίγνωση ότι η κρίση είναι βαθιά, και αυτό που ζούμε τώρα δεν είναι ένα ξεπέρασμα της κρίσης αλλά μια προσπάθεια για να πάει παραπέρα, και αυτό που κάνει η Αμερική δεν είναι τόσο ένας νομισματικός πόλεμος –μπορεί να πάμε σε τέτοιον- αλλά αυτή τη στιγμή είναι μια κίνηση η οποία θέλει περισσότερο να κινήσει τις αγορές. Με την κρίση αυτή φάνηκε όλη η γύμνια του ευρώ. Έχουμε ένα νόμισμα το οποίο δεν τυπώνει χρήμα. Που δεν έχει μηχανισμούς άμυνας, απέναντι στις αγορές. Δεν έχει μηχανισμό δανεισμού ύστατης ανάγκης. Η στιγμή που πέρασε η Ελλάδα πέρισυ, όπου οι αγορές δεν σε δανείζουν. Αυτό είναι σύνηθες φαινόμενο στην ιστορία του καπιταλισμού, και είναι κλασσική απάντηση των αστικών κρατών ότι γι αυτές τις περιπτώσεις έχουν τους μηχνισμους δανεισμού ύστατης ανάγκης. Παρεμβαίνει η κεντρική τράπεζα και σε δανείζει. Αρα, η κρίση , το ευρώ με τα όρια τα σχετικά ήταν ατυχές, απέτυχε η δημιουργία του, η κρίση αποκαλύπτει τη γύμνια του, και επομένως τώρα να δούμε τι παρεμβάσεις θα έχουμε, τι χαρακτήρα θα έχουν, κατά πόσον θα δώσουν λύσεις και σε ποια κατεύθυνση. 2) η κριση αυτή, είναι απρόβλεπτη. Δεν ξερω αν μπορεί κανείς να κάνει σενάρια εξελίξεων. Η κρίση ας πούμε του ’29, η ιστορία της, δεν έχει γραφτεί ολόκληρη γιατί έγινε ο πόλεμος και γι αυτό πολλοί ταυτίζουν την κρίση με τον πόλεμο. Εγώ δεν κάνω αυτή την ταύτιση αλλά λέω, ότι η κριση αυτή ειναι ένα μεταβατικό φαινόμενο και άρα αυτό που μπορούμε να πούμε ως αριστερά, είναι ότι όσο προχωράει ο καιρός, τόσο γίνεται αισθητό το κενό μιας αριστεράς και με ευρωπαίκή και με παγκόσμια διάσταση.Αν δεν υπαρξουν κάποιες μεγάλες ιδέες,πρωτοβουλίες, κινήσεις που να ανοίξουν κάποιους δρόμους,θα υπάρξει πρόβλημα. Σ’αυτές τις φάσεις τώρα, διατυπώνονται θεωρίες συνομωσίας, ακούγονται σενάρια, είναι δύσκολο κανείς να διακρίνει τι έχει υπόσταση, και τι είναι απλώς μια άποψη. Πχ το σενάριο ότι η Γερμανία θα φύγει από το ευρώ, δεν φαίνεται να έχει ρεαλιστική βάση. Η γερμανία ό,τι είναι το οφείλει και στο ότι είναι και μέλος του ευρώ.Αν φύγει από το ευρώ και κάνει έστω ένα μικρό ευρώ, και είναι όλες εξαγωγικές χώρες, αυτό το νόμισμα διαρκώς θα ανατιμάται, άρα θα έχει προβλήματα στον παγκόσμιο χώρο.
Τώρα: ο Παύλος μας προσγείωσε στη συγκυρία, και είναι ένα θέμα όταν μιλάμε, κάθε φορά. Εγώ απόψε επέλεξα και σε συμφωνία με την Ερμίνα να θίξω μερικά γενικά θέματα τα οποία ίσως βοηθούν στο να ερμηνεύουμε την συγκυρία. Διαπιστώνω από τη συζήτησή μας και τα ερωτήματα, ότι μέσα στην Αριστερά υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Εγώ δεν αποκλείω, η διαφορετικότητα των απόψεων να μεγεθυνθεί. Η άποψη δλδ ότι η Αριστερά πρέπει να υποστηρίξει την έξοδο από το ευρώ, δεν αποκλείω αυτή η άποψη να ισχυροποιηθεί, διότι θα υπάρχουν κατεστραμμένα τμήματα της αστικής τάξης, των μεσαίων στρωμάτων, τα οποία ζώντας μια απόγνωση θα θέλουν έξοδο. Και γι αυτό ακριβώς πρέπει να σκεφτούμε ακόμα και σε ένα τέτοια σενάριο ποιός θα έχει την ηγεμονία. Δλδ μπορεί η Αριστερά να ηγεμονεύσει μια πορεία εξόδου από το ευρώ με ό τι αυτό θα συνεπάγεται; Φοβάμαι πως όχι. Από την άλλη μεριά είναι μια κοινωνική απόφαση, όπως γνωρίζουν πολλοί εδώ μέσα, για τους λόγους που λέμε, ότι ο αγώνας πρέπει να φροντίσουμε να γίνεται σε εθνικά πλαίσια ενταγμένα όμως στο ευρύτερο ευρωπαίκό γίγνεσθαι. Δεν ξέρω κανένα κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς είτε κομμουνιστικό είτε άλλο, να θέτει θέμα εξόδου από το ευρώ. Ακόμα και το ΚΚΕ διευκρίνησε ότι είναι σύνθημα ζύμωσης, για το ΚΚΕ η πάλη κατά της ΕΟΚ και της ΕΕ είναι περισσότερο θέμα ταυτότητας παρά πολιτικής θέσης.
Αυτές οι διαφορές αποτελούν ισχυρούς και πραγματικούς λόγους για να έχουμε μια περαιτέρω αποδιάρθρωση, κατακερματισμό, αποσύνθεση της κοινής δράσης της αριστεράς; Η άποψη είναι όχι: δλδ τέτοιες διαφορές και άλλες θα πρέπει να τις διαχειριστούν με τρόπο, και με συλλογική ευθύνη που να μην αποτελούν ανυπέρβλητα εμπόδια. Τις προτάσεις που έκανα απόψε και όσες δεν έχουν διατυπωθεί, τις κάνω με τη σκέψη ότι ίσως μπορούν να είναι κοινής αποδοχής. Δλδ και η αντιμετώπιση του χρέους να μεταφερθεί όχι στον τύπο των ρυθμίσεων αλλά στα αποτελέσματα. Και να θυμίσω ότι ιδίως στο θέμα της ΕΕ η αντίθεση μέσα ή έξω, ταλάνισε την Αριστερά μας,από τις αρχές της 10ετίας του ’70 και στη 10ετία του ’80. Δεν μπορούμε, άρα, ερήμην της ιστορίας να πετροβολάμε σήμερα. Εγώ είμαι πολύ προσεκτικός όταν κάποιος έχει την άποψή του, ανταλλάσουμε επιχειρήματα. Μέχρι εκεί. Και έτσι μπορεί να πάμε και σ’αυτό που έγινε τότε στην Αριστερά, δλδ, ενώ τσακωνόμαστε, στο ΚΚΕ στο συνέδριό του που έγινε το 1987, διατυπώθηκε η θέση ότι και δυνάμεις που δεν είναι υπέρ της αποδέσμευσης μπορούν να συμπράττουν, και μάλιστα σ’αυτήν την απόφαση τότε στηρίχτηκε το περιβόητο κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ και ο ενιαίος Συνασπισμός. Και σήμερα κάτι τέτοιο πρέπει να το καλλιεργήσουμε ως άποψη. Βεβαίως υπάρχουν κάποιες απόψεις, αλλά αν έχουμε τόσα πράγματα να παλέψουμε από κοινού και τόσους κινδύνους να αντιμετωπίσουμε κλπ Τώρα για την συγκυρία, την παρακολουθούμε, δεν έχω να προσθέσω τίποτα, μπορεί όμως πέρα από την αυστηροποίηση του συμφώνου σταθερότητας, πέρα από το νέο μηχανισμό εποπτείας μακροοικονομικών ισορροπιών, μετά σ’ότι αφορά τη διαχείριση του χρήματος υπάρχει ασάφεια. Δλδ μπορεί να υπάρξουν στοιχεία αξιοποιήσιμα δημαγωγικά από την κυβέρνηση. Δεν το ξέρω ακόμα. Από τώρ α ξέρουμε ότι έχουμε μια σκλήρυνση των πραγμάτων σότι αφορά τα κοινωνικά μέτωπα, και πρεπει να δούμε στο θεμα του χρεους τι ακριβώς θα γίνει. Εγώ τουλάχιστον – η πληροφόρηση που έχω είναι λίγο συγκεχυμένη- Δλδ αν θα βγουν τα ευρωομόλογα, αν τα ευρωομόλογα θα αντικαταστήσουν το εθνικό χρέος, κλπ

9.
Ανεφερες στην εισηγηση οτι η ΕΚΤ πρεπει να παρει καποια μετρα για την αντιμετωπιση της κρισης μιμουμενη την FED. Νομιζω οτι υπαρχει μια αντιφαση σάυτό. Η FED είναι κεντρικη τραπεζα ενος ενιαιου κρατους ενω εδω εχουμε μια τραπεζα που είναι πολλων κρατων που ειναι και σε αντιθεση μεταξυ τους, μη ξεχναμε οτι το ελλειμα της Ελλαδας ειναι πλεονασμα στη Γερμανια. Γινομαστε μαρτυρε ς καθε φορα που ειναι να παρουμε τη δοση να πρεπει να εφαρμοστουν νεα μετρα. Όταν βγηκε το ζητημα της επιμηκυνσης ο σ. Τσιπρας είπε πολύ σωστα οτι θα ‘χουμε και επιμηκυνση του μνημονιου. Πως εμεις πιστευουμε τωρα οτι για τα μετρα που ειναι πιο ευνοϊκα για μας οπως ειναι το ευρωομολογο ή όπως είναι η αναδιαρθρωση του χρεους θα ειναι τοσο πολύ μαλακοι αυτοί που γι αυτά τα αυτονοητα όπως ειναι η δοση παιρνουν τετοια μετρα και δεν θα πάρουν πολύ πιο σκληρα μετρα μεχρι να μας πεθανουν. Κι ενα τελευταιο, επειδη ειναι κοινως αποδεκτό οτι η αναπτυξη ειναι το ζητούμενο, και η παραγωγική ανασυγκρότηση. Αυτά όμως συνοδεύονται με το βασικο εργαλείο που είναι το νομισμα, και εδώ υπάρχει μια ακομη αντιφαση. ¨εχουμε υπερτιμημενο νομισμα και μια υποτιμημενη οικονομια. Και πως μπορούμε οταν το νομισμα δεν ανταποκρινεται στο επιπεδο της οικονομιας μας, εμείς να πετύχουμε αυτά τα πραγματα και να πετυχουμε μειωση του εμπορικού ελλειματος κλπ. Για να γινω πιο κατανοητός να πω το παραδειγμα: έστω ένα προϊόν είχε 100 ευρώ όταν μπηκαμε στην ΟΝΕ και 100 είχε και στην ΕΕ. Με 3,5% πληθωρισμό αυτό εχει φτασει 135 σε μας. Στην ΕΕ, στον σκληρο πυρήνα με 1,5% έχει φτασει το 115. Και αν παρουμε και τις τριτες χωρες που είναι με ορους δολλαρίου, 135 που είναι σε μας και άλλο ένα 35% που εχει υπερτιμηθει το ευρώ έναντι του δολλαρίου, πάμε στο 175. Αυτες δεν είχαν πληθωρισμό; 4,5%, περισσοτερο από μας, αρα σκεφτειτε τους αριθμους 135 εμεις, 145 αυτοί.135 εμεις με ορους ευρω και 115 οι χωρες του πυρηνα της ΕΕ. Πως να ανταγωνιστούμε; Οχι μονο δεν θα μπορεσουμε να πουλησουμε εξω αλλά θα βλεπουμε και αυτό, καθως μπηκαμε στην ΟΝΕ να ειναι φτηνα τα προϊοντα. Ετσι εξηγειται οτι ειναι φτηνα τα όσπρια(;) που ερχονται από τον Καναδά ή το φτηνο κρασι που ερχεται από τη Χιλή κλπ.
Απάντηση:
Μ’αυτά τα ερωτήματα, επιβεβαιώνεται η διαπίστωση οτι έχουμε παγκόσμιο σύστημα νεοφιλελεύθερο, το οποίο υπαρχει και εντός και εκτός. Το περιβόητο θέμα της ανταγωνιστικότητας που έχει κυριεύσει και την αριστερή σκέψη: τι θα πει ανταγωνιστικότητα χώρας; Τι θα πει ανταγωνιστικότητα οικονομίας. Ανταγωνιστικότητα προϊόντος το καταλαβαίνω.ποιο είναι πιο καλό. Το καλό μπορεί να είναι φτηνό ή ακριβό κλπ τι θα πει ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας που έχει μέσα τα κουρεία, τα κομμωτήρια ,τις οικοδομές, και πράγματα που δεν πουλιούμται, δεν μεταβιβάζονται. Πώς μετριέται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Η έννοια αυτή δεν έχει επιστημονική βάση. Είναι ο δεύτερος μοχλός του καπιταλισμού: ο ένας είναι το χρέος και δεύτερος η ανταγωνιστικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά να δούμε ποιό είναι το πρόβλημα. Επομένως όλη η προβληματική που μας είπε ο σ.,που σωστά το είπε, αφορά αυτό που λέμε ανταγωνιστικότητα τιμής.Αυτό υπάρχει. Αν παράγω ένα πράγμα εγώ και εσύ, ποιός μπορεί να το πουλήσει σε χαμηλότερη τιμή.Από τι όμως εξαρτάται η χαμηλότερη τιμή;Από την ισοτιμία του νομίσματος μόνο; Από πάρα πολλούς παράγοντες: Η ελληνική οικονομία λειτουργούσε με επιτόκια 20 και 25%.Μπαίνει στο ευρώ και η ελληνική επιχείρηση λειτουργεί με επιτόκιο 4%! Αυτό πως επιδρά στην περιβόητη ανταγωνιστικότητα και πως -αφού εχουμε αυτό το τεράστιο πλεονέκτημα- αξιοποιήθηκε. Αξιοποιήθηκε για να είναι φθηνότερα τα προϊόντα του, ή για να είναι περισσότερα τα κέρδη.Στο επίπεδο των τιμών όπου είναι υπαρκτό το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της τιμής με την έννοια που το λέμε, παίζουν πολλοί παράγοντες: η συναλλαγματική πολιτική, το κόστος χρηματοδότησης, η τεχνολογία και η παραγωγικότητα, κυρίως όμως το πως διανέμεται το πλεόνασμα, η υπεραξία. Τι πάει σε κέρδος, τι σε βελτίωση της τιμής κλπ.Αν δείτε την τιμολογιακή πολιτική μια ςεπιχείρησης που π.χ κανει τσιμέντα, θα διαπιστώσετε οτι έχει κόστος παραγωγής ανά τόνο, ας πούμε 45 ευρώ. Πουλάει 95 ευρώ τον τόνο στην ντόπια αγορά και στη διεθνή 65. Αυτό είναι πρόβλημα ανταγωνιστικότητας; Αξιοποιεί τη μονοπωλιακή του θέση, ανεβάζει τις τιμές στην εσωτερική αγορά για να επιδοτεί τις εξαγωγές που κάνει ο ίδιος του.
Συμπέρασμα: παίζει ρόλο η συναλλαγματική πολιτική αλλά είναι ένας από τους πάρα πολλούς παράγοντες που πρέπει κανείς να συνυπολογίσει.
Άλλο παράδειγμα: η Γερμανία είναι εξαγωγική χώρα και υπέρ του σκληρού ευρώ, η Γερμανία δεν θελει υποτίμηση του ευρώ. Τι να το κάνει αυτό αφού θέλει εξαγωγές.Το κάνει αυτό γιατι ο συναλλαγματικός παράγοντας είναι ένας από τους πολλούςκαι 2) διότι το σκληρό ευρώ έχει και πλεονεκτήματα:επιτρέπει στο γερμανικό κεφάλαιο να αγοράζει φτηνά περιουσιακά στοιχεία άλλων χωρών. Εμείς λοιπόν οι αριστεροί, πρεπει ότι ακούμε να το βάζουμε σε μίξερ ή σε φίλτρο και μετά να βγάζουμε συμπέρασμα διότι πολλές φορές λέγονται κάποια πράγματα ή από άγνοια, ή από πρόθεση.
Το κρίσιμο πρόβλημα που έχει η Ελλάδα στον τομέα της ανταγωνιστικότητας, δεν είναι ανταγωνιστ. τιμής, αλλά είναι αυτό που ονομάζουν πολλοί διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα. Ένα πχ είναι αυτό με τα καύσιμα. πως θα μειωθεί το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών. Αντι για καυσιμα θα έχω αέρα και ήλιο να μου παράγει ενέργεια.Να έχω μέσα μαζικής μεταφοράς ούτως ώστε ένα λεωφορείο να αντικαθιστά 100 ΙΧ.Αυτές είναι διαρθρωτικές πολιτικές. Δλδ αν μιλήσουμε την δική τους ξύλινη γλώσσα, εμείς θα πρεπει να μιλησουμε για 20 νέου τυπου διαρθρωτικές πολιτικές οι οποίες επιλύουν τα προβλήματα της οικονομίας. Άλλα: έχουμε κλάδους που από τότε που έγινε ο κος Σημίτης υπουργός βιομηχανίας το 1994, εγκαταλείφθηκε ακόμα και η έννοια κλαδικές πολιτικές. Απαγορεύτηκε. Ακρον άωτον του αναχρονισμού ήταν οι κλαδικές πολιτικές. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο. ¨οπως είναι οριζόντια η οικονομία, υπάρχουν συμπλέγματα δραστηριοτήτων που αναπτύσσονται και μπορούν να ανπτυχθούν περισσότερο. Εχουμε ένα διατροφικό σύμπλεγμα το οποίο εχει ενα δυναμισμό. Ενα τουριστικό που μπορεί να πάρει και οικολογικό -πολιτιστικό χαρακτήρα. Εχουμε κατασκευαστικό σύμπλεγμα που έχει γνώση και μπορεί να στραφεί αλλού και όχι απλώς στο να κτίζει κλπ Δεν νοείται χώρα σήμερα που να μην έχει ένα ιστορικό ερευνητικό σύμπλεγμα. Πρεπει να δούμε και την παραγωγική εξειδίκευση.το τι παραγουμε ως κοινωνία, έχουμε δυνατότητες και στον αγροτικό χώρο αλλά και στον μεταποιητικό χώρο.
Τι θα πει ευρωομόλογο, και γιατί το είπαμε εμείς.το ευρώ δεν εχει κοινό μηχανισμό δανεισμού. Η κάθε χωρα δανείζεται μόνη της.Αυτο σημαίνει ότι οι αγορές που επενδύουν και παίζουν με τα ομόλογα, μπορούν αξιοποιώντας τις οικονομικές διαφορές των διαφόρων χωρών να παίζουν με τις διαφορές αυτές και να δημιουργούν κρίσεις, όχι μόνο στις διάφορες χωρες, αλλά ακόμα και στο ίδιο το ευρώ, άρα όταν λέγαμε εμείς από πέρισυ το φθινόπωρο και τονίζαμε ότι δεν μπορείς να έχεις ένα νόμισμα χωρίς μηχανισμό δανεισμού ύστατης ανάγκης, και κοινό μηχανισμό δανεισμού, δεν λέγαμε κάτι επαναστατικό, σημειώναμε ένα έλλειμμα που έχει το οικοδόμημα του ευρώ. Όταν λοιπόν αυτοί έρχονται σήμερα και μιλάνε για ευρώ, πάνε να καλύψουν το έλλειμμα του συστήματος για αυτό και εόπα πριν ότι το αν το ομόλογο είναι αρνητικό ή θετικό πρέπει να το δούμε: μπορεί να εκδοθεί το ευρωομόλογο και να ενταχθεί σε ένα σχέδιο με το οποίο απλώς να επιτρέπει στις τράπεζες να ανταλλάξουν τα ελληνικά ομόλογα με ευρωομόλογο, δλδ να γλυτώσουν οι τράπεζες από το βάρος και το ρίσκο μιας πιθανής διαγραφής χρέους, και να περάσει αυτό στην ΕΚΤ. Αυτό αν γίνει μόνο έτσι έμας δεν μας συμφέρει. Διότι αν φτάσει ακόμα και στο 40% με το υπόλοιπο 60% τι θα γίνει; πως θα δανειζόμαστε; Μήπως δλδ αυτό δημιουργήσει 2 ζ’ωνες όπου κατά το 40% η Ελλάδα θα είναι φερέγγυα για το υπόλοιπο όμως υα είναι υπό χρεοκοπία. Γι αυτό είπα ότι το αν θα είναι χρήσιμο ή όχι,θα εξαρτηθεί από τη χρήση του.
Συνοψιζω: το σύστημα είναι σε κρίση.δεν έχουμε απέναντί μας ένα σύστημα καβάλλα στο άλογο,που λύνει τα προβλήματά του, έχει τα σχέδιά του και περπατάει, έχει το σχέδιο στο πως θα αντιμετωπίσει την εργασία,πως το βάρος θα πέσει στους εργαζόμενους, έχει τις αντιφάσεις και τα προβλήματά του, τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις του και ακριβώς γι αυτό, και η Αριστερά έχει τα προβλήματα, αλλά ο κόσμος μας κυτάζει, προσδοκά κλπ.

Ο Λένιν για τον Μαρξισμό

2011-02-05T18:57:00.001+02:00

Ο Μαρξισμός-υπογράμμιζε ο Λένιν-διακρίνεται από όλες τις άλλες σοσιαλιστικές θεωρίες για τη θαυμάσια ενότητα της πλήρους επιστημονικής νηφαλιότητας στην ανάλυση της αντικειμενικής κατάστασης των πραγμάτων και της υποκειμενικής πορείας της εξέλιξης, για την πιο αποφασιστική αναγνώριση της σημασίας της επαναστατικής δράσης, της επαναστατικής δημιουργικότητας, της επαναστατικής πρωτοβουλίας των μαζών-όπως επίσης, φυσικά, των ξεχωριστών προσωπικοτήτων, ομάδων, οργανώσεων, κομμάτων, που ξέρουν να ανακαλύπτουν και να πραγματοποιούν επαφή μ'αυτές ή τις άλλες τάξεις" Β.Ι.Λένιν Απαντα τόμος 16 σελ.23

Συναυλία στα... Κατεχόμενα της Κερατέας

2010-12-22T09:45:00.001+02:00

αντιγράφω από το Ημερολόγιο ενός πατέρα

Δυστυχώς θα έχω φύγει και δεν θα είμαι εκεί... Όμως η παρουσία όλως το βράδυ της Πέμπτης στην Κερατέα θα είναι η καλύτερη απάντηση στο όργιο καταστολής που έχει εξαπολύσει η Κυβέρνηση. Στο μπλογκ που έχει δημιουργηθεί από τους κατοίκους μπορείτε να ενημερωθείτε λεπτομερώς: http://antixyta.blogspot.com/

Από εκεί αντιγράφω και τις σχετικές οδηγίες για να μπορέσετε να πάτε στα... Κατεχόμενα:

ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ ΣΤΟ ΟΒΡΙΟΚΑΣΤΡΟ - ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ

Όπως καταλαβαίνετε, είναι λίγο δύσκολο να ανέβουμε αυτή τη στιγμή στο Οβριόκαστρο, αλλά σύντομα θα το καταφέρουμε. Αυτό είναι υπόσχεση. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στον κόμβο Μητραντώνη, που είναι η ΤΡΙΤΗ ΕΙΣΟΔΟΣ της Κερατέας, για όσους έρχονται από Αθήνα και δεν περάσουν μέσα από την Κερατέα. Όσοι περάσετε μέσα από την πόλη, ευθεία προς Λαύριο.
Όσοι έρθετε από Αττική Οδό, τα σκάσετε δηλαδή στους γνωστούς αγαπημένους μας, είναι πολύ εύκολο να φτάσετε Κερατέα. Το μόνο που έχετε να κάνετε στην έξοδο του αυτοκινητοδρόμου στο Μαρκόπουλο είναι να συνεχίσετε ευθεία και θα φτάσετε στην Κερατέα.
Αυτό θα συμβεί εάν δεν έχει μπλόκο στα Καλύβια, μετά το Μαρκόπουλο. Αν υπάρχει μπλόκο, σύνηθες αυτές τις ημέρες, αναγκαστικά περνάτε μέσα από τα Καλύβια και βγαίνετε από την πλατεία των Καλυβίων στο άλλο φανάρι Καλυβίων-Κερατέας, κάνετε δεξιά και συνεχίζετε ευθεία.
Αν χαθείτε, ρωτήστε τους ντόπιους, θα προσανατολιστείτε εύκολα.
Όσοι έρθετε από παραλία μπορείτε να έρθετε είτε από Βάρης-Κορωπίου, Μαρκόπουλο και μετά ευθεία για Κερατέα, είτε από Λαγονήσι, Καλύβια και δεξιά για Κερατέα.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΤΕ ΚΕΡΑΤΕΑ, ΜΕΤΑ ΔΕ ΧΑΝΕΣΤΕ...

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ:

Χειμωνιάτικο ντύσιμο, κάποιο σνακ(αν και κάτι θα φτιάξουν για μεζέ, όπως κάθε βράδυ), αναψυκτικά, μπύρες, ποτά, νερά.
ΠΡΟΣΟΧΗ: ΟΧΙ ΓΥΑΛΙΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ/ΜΟΝΟ ΚΟΥΤΑΚΙΑ
ΘΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΟΛΟΤΩΦ :)

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΙΚΑ
για όποια διευκρίνιση στο mail μας antixyta.blogspot@gmail.com
και στο τηλεφωνικό κέντρο του δήμου 2299066840

ΓΙΑΤΙ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΧΥΤΑ...

Δέκα λόγοι γιατί δεν πρέπει να δημιουργηθεί ΧΥΤΑ στο Οβριόκαστρο Κερατέας
1. Ο χώρος ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της Λαυρεωτικής που έχει χαρακτηριστεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. ΦΕΚ 852/Β/3.9.1980.
2. Η περιοχή είναι ιστορικός και αρχαιολογικός χώρος. ΦΕΚ 1070/Β/29.12.1995.
3. Στο κέντρο του χώρου στον οποίο σχεδιάζεται να τοποθετηθεί η απόθεση απορριμμάτων υπάρχει πηγή.
4. Το υδατόρευμα Μουζάκι διασχίζει κατά μήκος όλο το χώρο των εγκαταστάσεων.
5. Η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά, τόσο σε ποσότητες όσο και σε ποικιλία μεταλλευμάτων.
6. Υπάρχουν αρχαίες μεταλλευτικές στοές που χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα π.Χ.
7. Η περιοχή είναι κηρυγμένη αναδασωτέα.
8. Μέσα στον προτεινόμενο χώρο υπάρχει νόμιμη κατοικία.
9. Η περιοχή απέχει λιγότερο από 1.200 μέτρα από τα όρια οικισμού (Πλάκα), που προϋπήρχε του 1923.
10. Το σεισμικό ρήγμα της περιοχής τέμνει κάθετα τον προτεινόμενο χώρο, ενώ την περιοχή διασχίζει ο αγωγός φυσικού αερίου.

Κάρτα φίλων του 105,5 στο κόκκινο

2010-12-22T08:47:00.000+02:00

Στην Κάρτα Φίλων του Κόκκινου συμμετέχουν παρέχοντας εκπτώσεις από 10% έως 70%, πάνω από 70 χώροι πολιτισμού και ψυχαγωγίας , με προοπτική να φτάσουν τους 100.
Αν δύο άτομα με μία κάρτα επισκεφτούν από μία φορά και τους εβδομήντα χώρους που συμμετέχουν, θα έχουν όφελος 1.000 ευρώ
Στην Κάρτα Φίλων του Κόκκινου συμμετέχουν 18 χώροι με ζωντανή μουσική, 15 χώροι για ποτό, 11 για φαγητό, 12 βιβλιοπωλεία , 9 θέατρα, 5 σινεμά, 5 δισκοπωλεία, 1 γκαλερί.
Δύο άτομα με μια κάρτα που πάνε ένα θέατρο (κέρδος 20-25 ευρώ), ένα σινεμά (κέρδος 9 ευρώ), μία μουσική σκηνή (κέρδος 16 ευρώ), ένα εστιατόριο (κέρδος 15 ευρώ), ένα μπαρ (κέρδος 5-10 ευρώ), αγορά 3 βιβλίων διετίας (κέρδος 15 ευρώ) και 3 cd (κέρδος 6 ευρώ), με αυτήν τη χρήση και με μία μόνο κάρτα κερδίζουν από 86 μέχρι 96 ευρώ
Όσοι αγοράσουν την Κάρτα Φίλων του Κόκκινου αλλά και όσοι την έχουν ήδη θα μπουν αυτομάτως σε κλήρωση για ταξίδια στο εξωτερικό και στο εσωτερικό, καθώς και για άλλα δώρα. Η κλήρωση θα γίνει στις αρχές Φεβρουαρίου, σε εκδήλωση για τα πέντε χρόνια του σταθμού.
Η Κάρτα Φίλων του Κόκκινου είναι το καλύτερο δώρο για τα Χριστούγεννα αλλά και για τις ονομαστικές εορτές και τα γενέθλια. Με 50 ή 80 ευρώ κάνετε σε κάποιον ένα δώρο που μπορεί να του αποφέρει 10πλάσιο όφελος και ίσως να του χαρίσει ένα ταξίδι, αφού στην κλήρωση θα μπουν και εκείνοι που έχουν λάβει την κάρτα ως δώρο.
Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την κάρτα για να πάρετε δώρα με έκπτωση από 10%-70% από τα βιβλιοπωλεία, τα δισκοπωλεία, τα κατάστημα δώρων του Ιανού και την Γκαλερί ΑΣΤΡΑ
Την Κάρτα Φίλων του Κόκκινου μπορείτε να την προμηθευτείτε και από τα γραφεία του σταθμού (Σαρρή 19, Ψυρρή) πληρώνοντάς την σε δόσεις με την πιστωτική σας κάρτα

Μετεκλογικές οδηγίες...

2010-11-26T13:42:00.000+02:00

Παρότρυνση Δραγασάκη προς στελέχη της Αριστεράς

2010-11-22T09:01:00.003+02:00

Καμιά φορά, στην προσπάθειά μας να σκεφτούμε στρατηγικά, βλέπουμε τα πράγματα αφ’ υψηλού. Εδώ πρέπει να μιλήσουμε για την αριστερά όχι των «στρατηγών» αλλά των «σκαπανέων» της καθημερινής βιοπάλης, των ανθρώπων που ζουν το πρόβλημα. Τι λέει ο κόσμος που ζει το πρόβλημα; Ας κάνουμε μια σύσκεψη απλών αριστερών ανθρώπων, εργαζόμενων, νέων, από τις γειτονιές, και ρωτήσουμε τι τους καίει, τι τους απασχολεί, τι πρέπει να κάνει σήμερα η αριστερά. Ας το κάνουμε ως πείραμα κι αυτό θα μας λύσει πολλές απορίες ως προς το τι πρέπει να κάνουμε....

Η καμπάνα χτυπάει για τις ηγεσίες σύντροφοι....

Η βάση το κάνει καθημερινά, και αδιαλείπτως !!!!!!!!!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ Κ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΡΕΑ-ΝΙΚΟΣ ΣΤΟΥΠΗΣ

2010-11-06T08:25:00.000+02:00

ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

2010-06-03T16:11:00.000+03:00

Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ για το το Πανεργατικό Συλλαλητήριο της 5ης Ιουνίου

Σάββατο 5 Ιούνη-11πμ- πλατεία Εθνικής Αντίστασης (Κοτζιά)

Όλοι και Όλες στο συλλαλητήριο των συνδικάτων

Εργαζόμενοι/ες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέες και νέοι,
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, υποταγμένη στις αξιώσεις του μηχανισμού ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ ολοκληρώνει το έγκλημα της πλήρους αποδόμησης του Δημόσιου κοινωνικού ασφαλιστικού συστήματος.
Μοναδική της επιδίωξη, είναι η απαλλαγή του κράτους από τις υποχρεώσεις του για τη στήριξη της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ! Έτσι μεταθέτει την ευθύνη της πολιτείας στους ίδιους τους ασφαλισμένους!
Για την κυβέρνηση το ασφαλιστικό δεν είναι κοινωνικό αλλά δημοσιονομικό πρόβλημα!
Νίπτει τας χείρας της, για την τεράστια ευθύνη των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και των εκπροσώπων του κεφαλαίου που λεηλάτησαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων (κρατική διαχείριση, χρηματιστήριο, δομημένα ομόλογα), που αποστέρησαν τεράστιους πόρους από το ασφαλιστικό σύστημα με την εισφοροδιαφυγή, την εισφοροκλοπή, τις χαριστικές ρυθμίσεις προς τους εργοδότες, την μη καταβολή θεσμοθετημένων υποχρεώσεων του κράτους….
Οι υπαίτιοι της κακοδαιμονίας, εμφανίζονται ως εξυγιαντές του συστήματος! Είναι απύθμενη η υποκρισία του Γ. Παπανδρέου και των υπουργών του που -με το μνημόνιο που υπέγραψαν- παρέδωσαν το ασφαλιστικό εν λευκώ στην Τρόικα για να το κατεδαφίσει!
Με το νομοσχέδιο, σφαγιάζονται ΟΛΑ τα ασφαλιστικά δικαιώματα!
Δραματικά, μειώνονται οι συντάξεις σημερινών και μελλοντικών συνταξιούχων, αυξάνονται τα όρια ηλικίας και επιβάλλεται η διαχρονική αύξηση των γενικών ορίων. Αυξάνεται η δαπάνη του ασφαλισμένου, υποβαθμίζεται ο τομέας της υγείας, επιβάλλονται υποχρεωτικές ενοποιήσεις…..
Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΣ και διανεμητικός χαρακτήρας γίνεται αυστηρά ατομικός ενώ ενισχύεται μέσα από τους 3 πυλώνες , η εμπορευματοποίηση- ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης.
Οι ασφαλισμένοι θα δουλεύουν περισσότερο, θα πληρώνουν περισσότερα για να παίρνουν όλο και πιο ισχνές συντάξεις, με τεράστια ανασφάλεια για το μέλλον της ζωής τους !
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους εργαζομένους, όλο τον λαό, να ξεσηκωθούν και να υπερασπίσουν τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες και κατεδαφίζονται από τη εγκληματική συμφωνία κυβέρνησης –ΕΕ - ΔΝΤ !
Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ: ΑΠΕΜΠΛΟΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ Ε.Ε.-ΔΝΤ.
Η χώρα μας έχει ανάγκη μια διαμετρικά αντίθετη πολιτική από τη νεοφιλελεύθερη επιλογή της Κυβέρνησης. Από ένα πολιτικό σχέδιο προοδευτικής ανάπτυξης, εργασίας για όλους, ριζοσπαστικής αναδιανομής του εισοδήματος, αύξησης της φορολόγησης του κεφαλαίου, στήριξης της απασχόλησης, πραγματικής καταπολέμησης της εισφοροδιαφυγής, σταδιακής επιστροφής των λεηλατημένων πόρων, χτυπήματος της αφαίμαξης των οργανισμών υγείας από τις φαρμακευτικές και ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, κατάργησης των αντιασφαλιστικών νόμων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ...
Εργαζόμενοι/ες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέες και νέοι,
Η μόνη ελπίδα είναι η συμμετοχή και ο ΑΓΩΝΑΣ.
Οι λαϊκές, εργατικές κινητοποιήσεις, σε συνέχεια των απεργιακών συγκεντρώσεων και συλλαλητηρίων που ήδη πραγματοποιήθηκαν, είναι το μόνο που πραγματικά φοβούνται οι κυρίαρχες δυνάμεις. Είναι το αποτελεσματικότερο οχυρωματικό έργο που μπορεί να ανακόψει τις αντεργατικές πολιτικές.

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ, ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Σάββατο 5 Ιούνη-11πμ- πλατεία Εθνικής Αντίστασης (Κοτζιά)

ΟΛΟΙ - ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

Ανοιχτή συγκέντρωση ΣΥΡΙΖΑ την Παρασκευή 14/5 στην Πλατεία Κοτζιά με ομιλητές τον Αλέξη Τσίπρα και τον Μανώλη Γλέζο

2010-05-14T00:11:00.001+03:00

Κάλεσμα του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς

2010-05-11T09:30:00.001+03:00

Κάλεσμα του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς για στήριξη της συγκέντρωσης του συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων για τους αδικοχαμένους εργαζόμενους της MARFIN - Τρίτη 11/5 7μ.μ.

Το Δίκτυο συνδικαλιστών ριζοσπαστικής Αριστεράς στηρίζει την πρωτοβουλία του συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων του ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα να διοργανώσει συγκέντρωση μνήμης για τους αδικοχαμένους εργαζόμενους της Marfin, την Τρίτη, 11 Μάη 2010, στις 19.00 έξω από το υποκατάστημα της Marfin, στην πλατεία Κλαυθμώνος και στη συνέχεια πορεία στην Βουλή και καλεί τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες σε μαζική συμμετοχή.

Ολοι σήμερα στους δρόμους !!!

2010-05-05T06:55:00.000+03:00

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν σήμερα το βράδυ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ

2010-05-03T23:22:00.002+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν σήμερα το βράδυ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, θέλουμε να δηλώσουμε τα εξής:

Το αίτημα των αδιόριστων εκπαιδευτικών να τους δοθεί η δυνατότητα να διατυπώσουν τις απόψεις τους μέσα από μία σύντομη παρέμβαση σε εκπομπή που φιλοξενούσε την Υπουργό Παιδείας, είναι απολύτως σωστό.

Αυτό άλλωστε, όπως πληροφορηθήκαμε, είχε κατ’ αρχήν συμφωνηθεί και με τη Διοίκηση της ΕΡΤ. Από εκεί και πέρα, η παρουσία και χρήση βίας των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι στους εκπαιδευτικούς είναι απαράδεκτη και καταδικαστέα.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 3/5/2010

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΔΝΤ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23/04, 6.30 μμ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

2010-04-23T15:49:00.000+03:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Το Δίκτυο Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς συμμετέχει στο συλλαλητήριο, ενάντια στην προσφυγή στο ΔΝΤ που διοργανώνει το Συντονιστικό Πρωτοβάθμιων Σωματείων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, με συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 6.30μμ και πορεία στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ενάντια ΣΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΤΟΥ ΔΝΤ που ζητάει απολύσεις, διάλυση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.
ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ να βγούμε από τα σπίτια μας.
ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ στους δρόμους.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 23/04/2010

Εμπρός για Γενική Απεργία !!!

2010-04-20T10:08:00.000+03:00

ΑΡΙΣΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

Να οργανωθούμε...ΑΡΚΑΣ

ΟΥΤΕ ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΟΥΤΕ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Καλή Χρονιά από τον ΣΥΝ Πετραλώνων κ Θησείου

Synaspismos Art Design !!!

Syriza art design!!!

Επιστολη-Παραίτηση της Βάσως Σκλαβούνου από την Κεντρική Επιτροπή και αποχώρηση από την ΔΗΜΑΡ

Τα "σύνορα" χορεύουν.Εκδήλωση για την μουσική μας παράδοση από τον ΣΥΝ

1η ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ, ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30 πμ -- Ανακοίνωση του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς

ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ.

΄Η ΑΥΤΟΙ ΄Η ΕΜΕΙΣ

Ο Λαός δε φιμώνεται...Συνεχίζουμε τον αγώνα...

ΕΝΤΕΚΑ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΩΠΩΝ ΠΑΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ....ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ????

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΛΑ !!! ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 19/10

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα στο Φεστιβάλ της Νεολαίας Συνασπισμού στη Θεσσαλονίκη

5 ΒΑΣΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ

Φυσήξτε τους να φύγουν !!!

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ, ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ALTER (Ν. Χατζηνικολάου)

NON PASSARAN!!...

...του Βασίλη Μουλόπουλου, Βουλευτή Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ

*Ο Βασίλης Μουλόπουλος είναι Βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Το άρθρο βασίζεται στην ομιλία του στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Κέρκυρα την 1/4/2011

Συγκέντρωση απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥΓΗΠΕΔΟ ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ 7μ.μ.

Το πρόγραμμα του Σαββάτου για το συνέδριο με θέμα: ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

0-12/3, Διεθνές Συνέδριο ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

.

.

Συνέντευξη Τύπου του Προέδρου του ΣΥΝ και Αντιπροέδρου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Αλέξη Τσίπρα, εν όψει του Διεθνούς Συνεδρίου

Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού, κ όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;

Η ομιλία του Γιάννη Δραγασάκη στο ξεν.Imperial την Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΝΕ Α Αθήνας του ΣΥΝ

Ο Λένιν για τον Μαρξισμό

Συναυλία στα... Κατεχόμενα της Κερατέας

Κάρτα φίλων του 105,5 στο κόκκινο

Μετεκλογικές οδηγίες...

Παρότρυνση Δραγασάκη προς στελέχη της Αριστεράς

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ Κ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΡΕΑ-ΝΙΚΟΣ ΣΤΟΥΠΗΣ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ για το το Πανεργατικό Συλλαλητήριο της 5ης Ιουνίου

Σάββατο 5 Ιούνη-11πμ- πλατεία Εθνικής Αντίστασης (Κοτζιά)

Όλοι και Όλες στο συλλαλητήριο των συνδικάτων

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ, ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Σάββατο 5 Ιούνη-11πμ- πλατεία Εθνικής Αντίστασης (Κοτζιά)

ΟΛΟΙ - ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

Ανοιχτή συγκέντρωση ΣΥΡΙΖΑ την Παρασκευή 14/5 στην Πλατεία Κοτζιά με ομιλητές τον Αλέξη Τσίπρα και τον Μανώλη Γλέζο

Κάλεσμα του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς

Ολοι σήμερα στους δρόμους !!!

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν σήμερα το βράδυ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΔΝΤ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23/04, 6.30 μμ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Εμπρός για Γενική Απεργία !!!

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
ΓΗΠΕΔΟ ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ 7μ.μ.