Οικονομικό πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ / Θα πάμε μέχρι εκεί που φτάνουν οι ανάγκες της κοινωνίας

Ακρίβεια, ιδιωτικό χρέος, φορολόγηση του υπερπλούτου. Οι βασικοί στόχοι προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

Υπάρχει άλλος δρόμος για να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια, η αισχροκέρδεια, αλλά και η συγκέντρωση  υπερπλούτου σε λίγους, η υπερχρέωση των κρατών και η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και φυσικά των εργαζομένων, δηλώνει ο ΣΥΡΙΖΑ με το πρόγραμμά του, το οποίο παρουσίασε στη ΔΕΘ.

Ένα πλήρες και κοστολογημένο πρόγραμμα, στο οποίο αποτυπώνεται και το πώς χρηματοδοτείται. Κυρίως όμως δείχνει ποιους θέλει να ωφελήσει. Διότι το μεγάλο ζητούμενο είναι να μοιραστεί εισόδημα στην κοινωνία και οξυγόνο στην πραγματική οικονομία.

Οι δύσκολες μάχες αφορούν την ακρίβεια, τη φορολόγηση των υπερκερδών, αλλά και τη δυνατότητα του κράτους να είναι πραγματικά παράγοντας υπέρ των πολλών.

Υπάρχουν τρία στοιχεία στα οποία δίνει ιδιαίτερη βάση ο ΣΥΡΙΖΑ:

* Η αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους. Υποβάλλει μάλιστα σχέδιο νόμου στη Βουλή για την επιστροφή στο καθεστώς της προστασίας της πρώτης κατοικίας. Ταυτόχρονα, ανατίθεται στην Αναπτυξιακή Τράπεζα να αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά μη εξυπηρετούμενα δάνεια από τα funds και τους servicers. 

* Η μετατροπή του ΕΦΚΑ σε Κοινωνικό Επενδυτικό Ταμείο με αφετηρία την αποκατάσταση της ζημιάς που υπέστησαν τα ασφαλιστικά ταμεία από το PSI.

* Η ανάκτηση του δημόσιου ελέγχου στη ΔΕΗ και στα ΕΛΠΕ.

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν κινείται στο στενό πλαίσιο δημοσιονομικής πειθαρχίας που θέλει να επιβάλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παραχαράσσοντας και τους πραγματικούς κανόνες  της Ε.Ε. Μιλά για τις πραγματικές δυνατότητες που υπάρχουν. Αυτό όμως που επίσης κυριαρχεί είναι η μετατόπιση των βαρών προς τα στρώματα που πραγματικά έχουν ανάγκη, και αυτά αποτελούν την πλειοψηφία. 

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία.

Πρώτη μάχη: Να χτυπήσουμε την ακρίβεια

Προτείνουμε:

* Μηδενισμός του ΦΠΑ σε βασικά τρόφιμα και φάρμακα για έξι μήνες, με δυνατότητα παράτασης για άλλους έξι. Η δυνατότητα προβλέπεται από ευρωπαϊκή οδηγία, την οποία η κυβέρνηση αρνείται να εφαρμόσει.

* Μείωση του ΦΠΑ κατά 30% στα νησιά, όπου το επιτρέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία.

* Μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα στο χαμηλότερο επίπεδο που επιτρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην αμόλυβδη αυτό σημαίνει μείωση του ΕΦΚ κατά περίπου 38% σε σχέση με σήμερα.

* Δεν αρκεί, όμως, να μειωθεί ένας φόρος και να περιμένουμε από την αγορά να λειτουργήσει μόνη της. Γι’ αυτό μπαίνει ανώτατο περιθώριο μεικτού κέρδους στα τρόφιμα, στα βασικά βιομηχανικά αγαθά και στα αγροεφόδια.

* Δημιουργείται μηχανισμός που θα παρακολουθεί την τιμή του αγροτικού προϊόντος από την παραγωγή μέχρι το ράφι.

* Όποιος παραβιάζει συστηματικά τη νομοθεσία περί αισχροκέρδειας προτείνεται να αποκλείεται για πέντε χρόνια από δημόσιες συμβάσεις άνω των 10.000 ευρώ. Δεν γίνεται το πρόστιμο να είναι μικρότερο από το κέρδος της παρανομίας.

* Στην ενέργεια: Ανάκτηση του δημόσιου ελέγχου στη ΔΕΗ, για να μειωθεί το κόστος του ρεύματος, να αλλάξει το ενεργειακό μείγμα και να σπάσουν τα καρτέλ.

* Στην ίδια κατεύθυνση, αποκατάσταση του δημόσιου ελέγχου στα ΕΛΠΕ.

* Θέσπιση μηχανισμού αποτροπής υπερκερδών στην ηλεκτρική ενέργεια, με όριο 5% του περιθωρίου κέρδους σε σχέση με το κόστος παραγωγής.

* Για έναν χρόνο, ανώτατο όριο στα περιθώρια μεικτού κέρδους στη διύλιση και πρόβλεψη για επιστροφή των υπερκερδών που δημιουργούνται σε βάρος των καταναλωτών.

* Ανάκτηση της πλειοψηφίας σε μία τράπεζα, ώστε να αποτραπούν οι εναρμονισμένες πολιτικές, να χρηματοδοτηθούν οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και να ασκηθεί πολιτική προσανατολισμένη στο δημόσιο συμφέρον.

* Η φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζών θα αποτελέσει επίσης βάση για τη χρηματοδότηση του σχεδίου.

Δεύτερη μεγάλη μάχη: Το φορολογικό

* Αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος με έναν κανόνα: λιγότερο βάρος στους πολλούς, μεγαλύτερη συνεισφορά εκεί όπου υπάρχει πραγματικά μεγάλη φοροδοτική ικανότητα.

* Αυτό γίνεται χωρίς συνολική δημοσιονομική επιβάρυνση.

* Για τα φυσικά πρόσωπα, δραστική μείωση των συντελεστών για εισοδήματα έως 100.000 ευρώ.

* Μισθωτός με εισόδημα 15.000 ευρώ: μείωση φόρου έως 56%.

* Εισόδημα 22.000 ευρώ με μερίσματα 1.000 ευρώ: μείωση έως 40%.

* Εισόδημα 42.000 ευρώ με 7.000 ευρώ μερίσματα: μείωση 20%.

* Εργαζόμενος με καθαρό μισθό 1.250 ευρώ τον μήνα: ετήσιο όφελος περίπου 1.200 ευρώ, δηλαδή περίπου ένας μισθός.

* Στα 1.500 ευρώ καθαρό μισθό, το ετήσιο όφελος αντιστοιχεί σε 1.650 ευρώ, όσο ένας μισθός και κάτι παραπάνω.

* Νοικοκυριό με δύο εργαζόμενους, ο ένας με 1.250 ευρώ καθαρά και ο άλλος με 1.500 ευρώ: μόνο από αυτή την αλλαγή, συνολικό ετήσιο όφελος κοντά στα 3.000 ευρώ.

* Για να επιτευχθεί η συνολική ελάφρυνση, θα υπάρξει επιβάρυνση μόνο στο 2% των φορολογουμένων με εισοδήματα άνω των 200.000 ευρώ, στα οποία υπολογίζονται και τα εισοδήματα από μερίσματα.

* Η απώλεια εσόδων από τη νέα κλίμακα υπολογίζεται περίπου στα 3,5 δισ. ευρώ.

* Παράλληλα, τα μερίσματα εντάσσονται στην κλίμακα φορολογίας εισοδήματος και αυξάνεται η συνεισφορά των πολύ υψηλών εισοδημάτων.

* Κάποιος με εισόδημα 10 εκατ. ευρώ από μερίσματα δεν θα πληρώνει μόνο 500.000 ευρώ, δηλαδή δεν θα φορολογείται μόνο με 5%, όπως σήμερα.

* Η εκτιμώμενη απόδοση από τη φορολογία των μερισμάτων είναι περίπου 3,6 δισ. ευρώ. Άρα: 3,5 δισ. ελάφρυνση - 3,6 δισ. έσοδα. Δεν δημιουργείται τρύπα· αναδιανέμεται το φορολογικό βάρος.

* Για 320.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, ο φορολογικός συντελεστής μειώνεται από 22% σε 17% για κέρδη έως 220.000 ευρώ.

* Επιχείρηση με κέρδη 90.000 ευρώ: όφελος 4.500 ευρώ. Με κέρδη 150.000 ευρώ: 8.500 ευρώ. Με κέρδη 220.000 ευρώ: 11.000 ευρώ.

* Η παρέμβαση έχει κριθεί από το ΓΛΚ δημοσιονομικά ουδέτερη, καθώς συνδυάζεται με αύξηση του συντελεστή κατά 2% για τις μεγάλες επιχειρήσεις.

* Στον ΕΝΦΙΑ, η πρόταση αφορά 5,8 εκατ. φορολογούμενους με ακίνητη περιουσία έως 500.000 ευρώ.

* Για 3,5 εκατ. με περιουσία έως 60.000 ευρώ: επιπλέον μείωση 30% σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα.

* Για 1 εκατ. με περιουσία από 60.000 έως 100.000 ευρώ: επιπλέον μείωση 20%.

* Για 500.000 ιδιοκτήτες με περιουσία από 100.000 έως 150.000 ευρώ: επιπλέον μείωση 15%.

* Επαναφορά του συμπληρωματικού ΕΝΦΙΑ στις μεγάλες περιουσίες.

* Το σχέδιο κρίθηκε πλεονασματικό από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.

Ιδιωτικό χρέος - Να σταματήσει η οικονομική ομηρία

* Το ιδιωτικό χρέος από 203 δισ. ευρώ το 2019 έφτασε στα 240 δισ. ευρώ το 2025: αύξηση 37 δισ. ευρώ.

* Περίπου 73 δισ. ευρώ κόκκινων δανείων βρίσκονται στα funds.

* Κατατίθεται συγκεκριμένη πρόταση νόμου: η Αναπτυξιακή Τράπεζα αποκτά κόκκινα δάνεια νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, μέσω δανεισμού με έκδοση ομολόγων με εγγύηση του Δημοσίου.

* Τα δάνεια ρυθμίζονται με βάση την πραγματική δυνατότητα αποπληρωμής, με μακροχρόνιες ρυθμίσεις και διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους όπου απαιτείται.

* Επαναφορά της προστασίας της πρώτης κατοικίας και του πλαισίου Κατσέλη-Σταθάκη.

* Προστασία πρώτης κατοικίας, στα προβλεπόμενα όρια, έως αντικειμενική αξία 320.000 ευρώ για οικογένεια με τρία παιδιά και εισόδημα έως 38.500 ευρώ.

* Δυνατότητα διαγραφής έως και 80% της αντικειμενικής αξίας της εξασφαλισμένης κατοικίας και αποπληρωμή του υπολοίπου σε 25 χρόνια ή περισσότερο, όταν το αποφασίζει το δικαστήριο.

* Η προστασία πρέπει να λειτουργεί στην πράξη. Γι’ αυτό η ρύθμιση θα γίνεται κατά κανόνα αυτόματα μέσω εξωδικαστικής πλατφόρμας.

* Αν υπάρξει τεκμηριωμένη διαφωνία για δόλο ή για την επιλεξιμότητα του οφειλέτη, η υπόθεση θα περνά αυτοματοποιημένα στη δικαστική διαδικασία του νόμου Κατσέλη, χωρίς έξοδα για τον οφειλέτη.

* Η προστασία επεκτείνεται και στα φυσικά πρόσωπα που έχουν πτωχευτική ιδιότητα. Με απλά λόγια, προστατεύεται και η πρώτη κατοικία του μικρομεσαίου επιχειρηματία.

* Θεσπίζεται πάγια ρύθμιση 120 δόσεων για χρέη προς ΕΦΚΑ και ΑΑΔΕ.

Από το χρέος στη στέγη - Με τον ΕΦΚΑ μέρος της λύσης

* Η αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους συνδέεται με πραγματική πολιτική κοινωνικής κατοικίας.

* Δημιουργία φορέα με συμμετοχή του ΕΦΚΑ, με στόχο 190.000 προσιτές κατοικίες σε 15 χρόνια.

* Όχι με ενοίκια αγοράς, αλλά με ενοίκιο κάτω από το 50% του μέσου ενοικίου της κάθε περιοχής.

* Πρώτο απόθεμα 40.000-50.000 κατοικιών από δάνεια που βρίσκονται λίγο πριν από τον πλειστηριασμό.

* Έτσι προστατεύονται κατοικίες από την εκποίηση και ταυτόχρονα δημιουργείται δημόσιο απόθεμα κοινωνικής κατοικίας.

* Για νέους χωρίς πρώτη κατοικία: δυνατότητα παραχώρησης του 50% της ιδιοκτησίας και χρηματοδότηση για την απόκτηση του υπόλοιπου 50%.

* Σε περιοχές όπου τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί δημιουργούνται «ζώνες πίεσης», όπου το Δημόσιο μπορεί να καλύπτει τα δύο τρίτα του ενοικίου, παγώνοντας τις αυξήσεις.

* Ενεργοποίηση κλειστών κατοικιών με εγγύηση ενοικίου και συντήρησης από το Δημόσιο, με αντάλλαγμα χαμηλότερο ενοίκιο.

* Πρόβλεψη κατοικιών για εκπαιδευτικούς, υγειονομικούς και άλλους δημόσιους λειτουργούς στις περιοχές όπου η στέγη έχει γίνει εμπόδιο ακόμη και για τη στελέχωση των δημόσιων υπηρεσιών.

* Σχεδιασμός έως 100.000 φοιτητικών εστιών σε βάθος δεκαετίας.

* Ως προς τη συμμετοχή του ΕΦΚΑ: το καναδικό δημόσιο συνταξιοδοτικό κεφάλαιο επένδυσε στο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Το επενδυτικό σχήμα της αυστραλιανής Macquarie, που διαχειρίζεται κεφάλαια και συνταξιοδοτικών ταμείων, μπήκε στον ΔΕΔΔΗΕ.

Υγεία - Παιδεία - Μισθοί - Συντάξεις

* Περίπου 600 εκατ. ευρώ επιπλέον για την Υγεία και 400 εκατ. ευρώ για την Παιδεία: συνολικά 1 δισ. ευρώ πρόσθετης παρέμβασης στα δύο βασικότερα δημόσια αγαθά.

* Περίπου 1,3 δισ. ευρώ για την επαναφορά του 13ου μισθού στο Δημόσιο.

* Περίπου 600 εκατ. ευρώ για τη 13η σύνταξη.

«Και πού θα βρείτε τα λεφτά;» - Δημοσιονομικός χώρος και ευελιξίες

* Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι υπάρχει συγκεκριμένο δημοσιονομικό ταβάνι. Ο κ. Μητσοτάκης εξήγγειλε μέτρα που δεν ξεπερνούν πραγματικά το 1,5 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση.

* Για το 2026, έδωσε μόνο 300 εκατ. ευρώ για τους συνταξιούχους. Τα άλλα μέτρα πηγαίνουν για μετά τις εκλογές.

* Η κυβερνητική θέση είναι «τόσα έχουμε, τόσα μοιράζουμε» και μιλά για τον «κόφτη». Τη θέση αυτή ασπάζονται και άλλοι, οι οποίοι αυτοπεριορίστηκαν με τον «κόφτη Μητσοτάκη».

* Η απάντηση είναι ότι υπάρχουν δύο εργαλεία-δύο ευελιξίες που δίνει το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο.

* Πρώτο εργαλείο: Διακριτά Μέτρα Εσόδων - DRM.

Παράδειγμα: οι ευρωπαϊκοί κανόνες επιτρέπουν σε μια χώρα καθαρή αύξηση δαπανών κατά 100. Η κυβέρνηση φορολογεί έκτακτα τα υπερκέρδη τραπεζών, διυλιστηρίων ή ενεργειακών ολιγοπωλίων και εισπράττει 20. Τότε μπορεί να κάνει νέες δαπάνες 120. Από αυτές αφαιρούνται τα 20 των νέων εσόδων και, για τον ευρωπαϊκό κανόνα, η καθαρή αύξηση παραμένει 100.

120 μείον 20 ίσον 100. Δεν παραβιάζεται ο κανόνας. Χρησιμοποιείται ο κανόνας.

* Δεύτερο εργαλείο: οι λεγόμενες one-off δαπάνες.

Αν μια χώρα αντιμετωπίζει πραγματικά έκτακτη ανάγκη, μπορεί, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να κάνει μια προσωρινή, έκτακτη παρέμβαση χωρίς αυτή να αντιμετωπίζεται ως μόνιμη αύξηση των κρατικών δαπανών.

* Άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν αξιοποιήσει έκτακτες δαπάνες της τάξης του 0,4% έως 0,9% του ΑΕΠ: η Ισπανία 0,9%, η Ολλανδία 0,7%.

* Έχουν χρησιμοποιήσει DRM από 0,5% έως 1,92% του ΑΕΠ: η Εσθονία 1,92% και η Σλοβενία 1%.

* Για την Ελλάδα, μόνο το 1% του ΑΕΠ αντιστοιχεί περίπου σε 2,6 δισ. ευρώ έκτακτων παρεμβάσεων.

* Με την αξιοποίηση των DRM μπορεί να δημιουργηθεί αντίστοιχος πρόσθετος χώρος.

* Η θέση είναι σαφής: δεν ζητείται παραβίαση των ευρωπαϊκών κανόνων, αλλά αξιοποίηση των δυνατοτήτων που οι ίδιοι οι κανόνες δίνουν και που άλλες χώρες χρησιμοποιούν.

Πρόωρη αποπληρωμή χρέους - Η επιλογή των 13 δισ.

* Υπάρχει μία ακόμη επιλογή που πρέπει να συζητηθεί: η κυβέρνηση επιλέγει την πρόωρη αποπληρωμή περίπου 13 δισ. ευρώ διακρατικού χρέους.

* Το ερώτημα είναι αν αυτή είναι η πρώτη προτεραιότητα της χώρας σήμερα.

* Τίθεται το ερώτημα αν γι’ αυτό κρατά ψηλά την ακρίβεια, ώστε να φουσκώνει τα υπερπλεονάσματα, που το 2025 έφτασαν τα 6 δισ. ευρώ.

* Και αν αυτή πρέπει να είναι η επιλογή όταν υπάρχει κρίση στέγης, όταν το ιδιωτικό χρέος έχει αυξηθεί κατά 37 δισ. ευρώ, όταν πιέζονται οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και όταν Υγεία και Παιδεία χρειάζονται πόρους.

Δημόσιο εργαλείο - Συστημική τράπεζα

* Προτείνεται η απόκτηση του πλειοψηφικού μεριδίου και του management μίας συστημικής τράπεζας.

* Στόχος είναι να κατευθύνονται χρηματοδοτικά εργαλεία στην πραγματική οικονομία και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

* Να υπάρχει διαφορετική πολιτική στα κόκκινα δάνεια.

* Να υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός σε ένα τραπεζικό σύστημα όπου οι πολιτικές των μεγάλων τραπεζών μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους.

Συνολικό οικονομικό σχέδιο - Χρηματοδότηση και στόχος

* Η πρόταση δεν είναι ένα μέτρο. Είναι ένα οικονομικό σχέδιο.

* «Με 2,5 συν 2,5 δισ.», από τα υπερπλεονάσματα και από τα DRM, τις ευελιξίες που δίνονται.

* Πρόκειται για συγκεκριμένες, κοστολογημένες επιλογές, με συγκεκριμένη χρηματοδότηση.

* Ο στόχος είναι συγκεκριμένος: να αυξηθεί το διαθέσιμο εισόδημα, να ανασάνει η μικρή και μεσαία επιχείρηση και να ξανακινηθεί η πραγματική οικονομία.

* Αυτό παρουσιάζεται ως καθήκον μιας σύγχρονης Αριστεράς: να μην αποδέχεται ως φυσικό νόμο αυτό που είναι πολιτική επιλογή.

Και όταν όλοι ρωτούν «μέχρι πού μας επιτρέπεται να πάμε», να υπάρχει η γνώση, το σχέδιο και η αποφασιστικότητα να δοθεί η απάντηση: «μέχρι εκεί που φτάνουν οι ανάγκες της κοινωνίας» και έως εκεί που είναι, πραγματικά, οι δυνατότητες της οικονομίας.

 

Αεροδρόμιο Μακεδονία - Εύοσμος, ένα μετρό και δύο λεωφορεία δρόμος.

 

Φωτεινή Καρυστινάκη: Πολιτικό gaslighting στην πλάτη των καρκινοπαθών αντί για απαντήσεις από τη δεξιά κυβέρνηση

Κάθε φορά που η δεξιά ηγεσία του Υπ. Υγείας επιλέγει να χαρακτηρίσει ως «συμμορία της μιζέριας» όσους αναδεικνύουν τις δραματικές ελλείψεις στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, δεν προσβάλλει την αντιπολίτευση ή τα σωματεία εργαζομένων. Προσβάλει την αξιοπρέπεια των ασθενών και των οικογενειών τους. Παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια στην πλάτη ασθενών με μια νόσο που ο χρόνος-έγκαιρη αντιμετώπιση, αποτελούν μέλη της θεραπευτικής ομάδας.

Η ανάδειξη της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν οι ογκολογικοί ασθενείς στην Ελλάδα δεν είναι «σπέκουλα». Είναι κραυγή αγωνίας και απαίτηση για το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή.

Αντι για απαντήσεις από τον Υπ. Υγείας, δεχόμαστε ύβρεις και τη συνέχιση του πολιτικού gaslighting που ακολουθεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από την εποχή της Πανδημίας. 

Δεν μας εκπλήσει ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος και στο παρελθόν δήλωνε (στην Washington Post) πως «Ασθένειες όπως ο καρκίνος δεν θεωρούνται επέιγουσες εκτός αν είσαι στα τελικά στάδια»

⚫ Στον αέρα τα ογκολογικά χειρουργεία στον ΑΓ. Σάββα.

Στην ερώτηση Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με πρωτοβουλία της Έλ. Ακρίτα και του τομέα Πρόνοιας και Κοινωνική Συνοχής (29 Αυγούστου 2026), αποτυπώνεται ανάγλυφα η εγκληματική προχειρότητα του Υπ. Υγείας στο μεγαλύτερο αντικαρκινικό νοσοκομείο της χώρας. https://syriza.gr/ston-aera-ogkologika-cheirourgeia-ston-agio-savva-5-ameilikta-erotimata-ston-ypourgo-ygeias/

Σύμφωνα με τα στοιχεία, με υπογραφή του ίδιου του Υπουργού στις 6 Αυγούστου 2026, μετακινήθηκε αναισθησιολόγος από το Κέντρο Ημερήσιας Νοσηλείας «Νίκος Κούρκουλος» προς το Νοσοκομείο Λήμνου, χωρίς καμία πρόβλεψη αντικατάστασης. Έτσι από τα 12 προγραμματισμένα χειρουργεία των Κλινικών Μαστού για τον Σεπτέμβριο, μπορούν να πραγματοποιηθούν μόλις 4. Οκτώ γυναίκες με ήδη διαγνωσμένο καρκίνο του μαστού μένουν ξαφνικά χωρίς ημερομηνία επέμβασης.

Παρά το ότι το γεγονός έχει καταγγείλει επίσημα και το Σωματείο Εργαζομένων ο Υπ. Υγείας περιορίζεται σε ειρωνείες αποφεύγοντας τις απαντήσεις και μια μόνιμη λύση.

⚫ Ιδού οι αριθμοί της «μιζέριας» σας, κ. Υπουργέ.

Η συνολική αγορά φαρμάκων στην Ελλάδα καταγράφει πρωτοφανή άνοδο. Οι ανάγκες του πλυθησμού α’υξανονται και η δεξιά κυβέρνηση επιλέγει την εθελοντική αποπληρωμή μιας δόσης 13 δις αντι να χρηματοδοτήσει το ΕΣΥ.

Από τα 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ το 2023, η συνολική φαρμακευτική δαπάνη εκτινάχθηκε στα 8,5 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024, με τις προβλέψεις για το 2026 να αγγίζουν τα 9,4 δις ευρώ. Μέσα σε μία τριετία, καταγράφεται αύξηση σχεδόν 25% (+2 δισ. ευρώ), την οποία το δημόσιο σύστημα υγείας προσπαθεί να αναχαιτίσει με οριζόντιες περικοπές, «τεχνητές ελλείψεις» και μετακύλιση του κόστους στους πολίτες.

⚫ Οι «έμμεσες» αυξήσεις αυξάνουν «άμεσα» το κόστος της επιβίωσης.

Το Υπουργείο αρέσκεται να απαντά ότι τα αμιγώς ογκολογικά φάρμακα έχουν μηδενική συμμετοχή. Ξεχνά, όμως, να αναφέρει το συνολικό κόστος που καλείται να πληρώσει ένας ασθενής.

Αυξήσεις έως 448% στα καθημερινά φάρμακα: Με επίσημη κυβερνητική απόφαση, εγκρίθηκαν αυξήσεις τιμών σε περίπου 900 φθηνά σκευάσματα καθημερινής χρήσης. Οι καρκινοπαθείς χρειάζονται καθημερινά δεκάδες τέτοια υποστηρικτικά σκευάσματα (παυσίπονα, αντιεμετικά, αντιβιοτικά, γαστροπροστατευτικά), στα οποία η συμμετοχή υφίσταται κανονικά, επιβαρύνοντας άμεσα την τσέπη τους.

Η εκτίναξη της νοσοκομειακής δαπάνης: Σύμφωνα με τα στοιχεία του ίδιου του Υπουργείου, η νοσοκομειακή δαπάνη ειδικά για τα αντικαρκινικά φάρμακα αυξήθηκε κατά 40% μέσα σε μία διετία λόγω των νέων ανοσοθεραπειών. Αντί το κράτος να ενισχύσει τα νοσοκομεία, επιβάλλει «κόφτες» μέσω των θεραπευτικών πρωτοκόλλων, καθυστερώντας την πρόσβαση των ασθενών σε αυτά.

⚫ Ο αποκλεισμός από την Καινοτομία.

Όπως προειδοποιεί ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επαγγελματιών Ελλάδος, 3 στα 5 νέα φάρμακα κινδυνεύουν να μην έρθουν ποτέ στην Ελλάδα λόγω των εξοντωτικών ποσοστών υποχρεωτικών επιστροφών (clawback) που επιβάλει το κράτος.

 Ήδη, όπως καταγγέλλεται σε κοινοβουλευτική παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ύστερα από πρωτοβουλία της Ελ. Ακρίτα,  35 εγκεκριμένες αντικαρκινικές θεραπείες της τελευταίας τριετίας παραμένουν αποκλεισμένες από την ελληνική αγορά λόγω διαδοχικών αποσύρσεων ή μη εισαγωγής τους. Οι Έλληνες ασθενείς αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας στην Ευρώπη.

https://syriza.gr/erotisi-voulefton-syriza-ps-diadochikes-aposyrseis-kainotomon-ogkologikon-therapeion-apo-tin-ellada-kai-ypovathmisi-tis-prosvasis-ton-asthenon-se-sygchrones-therapeies/

⚫ Η πραγματική «μιζέρια» είναι η έπαρση.

Κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, «μιζέρια» δεν είναι να ζητάς να χειρουργηθείς στην ώρα σου. «Μιζέρια» δεν είναι να απαιτείς το φάρμακό σου χωρίς να παρακαλάς σε επιτροπές και χωρίς να ψάχνεις από φαρμακείο σε φαρμακείο.

«Μιζέρια» ή τοξικότητα δεν είναι να πράττεις το καθήκον σου ασκώντας κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Πραγματική μιζέρια είναι η πολιτική επιλογή της δεξιάς κυβέρνησης αντί  να θωρακίσει το ΕΣΥ, να προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από επιθετικούς χαρακτηρισμούς περί «συμμοριών της μιζέριας».

Οι καρκινοπαθείς, οι οικείοι τους και οι υγειονομικοί, δίνουν καθημερινά έναν αξιοπρεπή, τιτάνιο αγώνα. Το λιγότερο που δικαιούνται από την πολιτική ηγεσία είναι σεβασμός, ειλικρίνεια και λύσεις, όχι επικοινωνιακά αναχώματα και ειρωνείες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παραμένει αταλάντευτα δίπλα σε ασθενείς και υγειονομικούς διεκδικώντας το αυτονόητο, το θεμελιώδες Δικαίωμα της Υγείας.

Παύλος Πολάκης: Η δική μου συμβολή στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης…

Οι έξι πυλώνες μιας κυβερνώσας Αριστεράς

Η προγραμματική πρόταση του Παύλου Πολάκη υπό το φως της πολιτικής θεωρίας του Νίκου Πουλαντζά

Θα ήταν εύκολο να διαβαστούν οι έξι πολιτικοί πυλώνες που διατύπωσα πιο ολοκληρωμένα το 2024 ,ως κατάλογος κυβερνητικών μέτρων. Είναι όμως κάτι παραπάνω. Συγκροτούν, δυνητικά, τα επιμέρους πεδία ενός ενιαίου σχεδίου δημοκρατικού και κοινωνικού μετασχηματισμού που περιλαμβάνει ανατροπή κρίσιμων μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων ρυθμίσεων, ανασυγκρότηση της Δικαιοσύνης και της θεσμικής διαφάνειας, μετασχηματισμό του κράτους με ουσιαστική αποκέντρωση, ισχυρό κοινωνικό κράτος, νέο παραγωγικό μοντέλο, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Οι θέσεις αυτές κατατέθηκαν ως συμβολή στο πρόγραμμα που είχε ήδη διαμορφώσει ο ΣΥΡΙΖΑ–Προοδευτική Συμμαχία στο Συνέδριο του 2022 και επαναδιατυπώθηκαν την περίοδο που ήμουν υποψήφιος πρόεδρος το 2014 αλλά και στο 5ο Συνέδριο το 2025 ,αυτή τη φορά ως βάση μιας νέας πρότασης κυβερνώσας Αριστεράς. Ο κεντρικός τους προσανατολισμός είναι σαφής: ένα πρόγραμμα κατανοητό από την κοινωνία, αναγκαίο και εφαρμόσιμο, το οποίο ταυτόχρονα αναγνωρίζει καθαρά ποιες κοινωνικές δυνάμεις καλείται να εκπροσωπήσει. Αναδιανομή υπέρ της εργασίας, ανάκτηση του δημόσιου χαρακτήρα στρατηγικών αγαθών, παραγωγική ανασυγκρότηση και αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους αποτελούν άξονες της ίδιας κατεύθυνσης.

Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, δεν εξαντλείται στο αν τα επιμέρους μέτρα είναι σωστά ή αναγκαία. Χρειάζεται και η θεωρητική και στρατηγική αρχή που θα τα συνδέσει σε μια συνολική πολιτική πρόταση. Χωρίς αυτήν, ακόμη και οι πιο ριζοσπαστικές εξαγγελίες κινδυνεύουν να παραμείνουν ένα άθροισμα καλών προθέσεων. Σε αυτό ακριβώς το σημείο η σκέψη του Νίκου Πουλαντζά γίνεται ξανά επίκαιρη.

Για τον Πουλαντζά το κράτος δεν είναι ένα ουδέτερο εργαλείο που περιμένει απλώς να αλλάξει χέρια, ούτε ένας μηχανισμός στην υπηρεσία μιας ομοιογενούς κυρίαρχης τάξης. Είναι η «υλική συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων» ανάμεσα σε τάξεις και κοινωνικές δυνάμεις. Οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν βρίσκονται μόνο έξω από το κράτος. Αποτυπώνονται στη νομοθεσία, στη διοίκηση, στη Δικαιοσύνη, στην οικονομική πολιτική, στον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται τα δημόσια αγαθά. Το κράτος είναι, επομένως, πεδίο στρατηγικών συγκρούσεων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το έδαφος είναι ουδέτερο. Η ίδια η υλική του οργάνωση ευνοεί τους ήδη διαμορφωμένους συσχετισμούς εξουσίας.

Υπό αυτή την οπτική, οι έξι πυλώνες αποκτούν συνοχή εφόσον αντιμετωπιστούν ως έξι αλληλένδετα πεδία στα οποία επιχειρείται η αλλαγή του κοινωνικού συσχετισμού. Γιατί η κυβέρνηση μπορεί να κερδίζεται στις εκλογές, η εξουσία όμως μετασχηματίζεται μέσα στο κράτος και, ταυτόχρονα, μέσα στην κοινωνία.

1. Η ανατροπή των μνημονιακών ρυθμίσεων ως αλλαγή του κοινωνικού συσχετισμού

Ο πρώτος πυλώνας αφορά τη σταδιακή κατάργηση κρίσιμων μνημονιακών νόμων και νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Στο επίκεντρο βρίσκονται η αποκατάσταση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους, η προστασία της πρώτης κατοικίας, ο δημόσιος έλεγχος της ΔΕΗ, η δημιουργία δημόσιου τραπεζικού πυλώνα και η αλλαγή του τρόπου διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας.

Αυτό δεν σημαίνει επιστροφή στην προ του 2010 κατάσταση. Τα μνημόνια δεν εξαντλήθηκαν σε έκτακτα δημοσιονομικά μέτρα. Άλλαξαν βαθύτερα τη σχέση εργασίας και κεφαλαίου, περιόρισαν τα περιθώρια άσκησης δημόσιας οικονομικής πολιτικής και μετέφεραν σημαντικό μέρος των αποφάσεων από τους δημοκρατικούς θεσμούς προς τις αγορές, τους πιστωτές και μηχανισμούς με περιορισμένη δημοκρατική λογοδοσία.

Στη γλώσσα του Πουλαντζά, οι μνημονιακές ρυθμίσεις υπήρξαν η υλική εγγραφή ενός νέου συσχετισμού δύναμης στο εσωτερικό του κράτους. Ενσωματώθηκαν στους νόμους, στη διοίκηση, στη φορολογία, στις εργασιακές σχέσεις, στη διαχείριση των δημόσιων αγαθών. Η ανατροπή τους είναι, επομένως, κάτι πολύ περισσότερο από νομική αποκατάσταση αφού σημαίνει τη μετατόπιση οικονομικής και πολιτικής ισχύος προς την εργασία, τους μικρομεσαίους, τους αγρότες και τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

Η σχετική αυτονομία του κράτους, κεντρική έννοια στη σκέψη του Πουλαντζά, βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή τη διαδικασία. Το κράτος δεν εκτελεί μηχανικά τις εντολές ενός μεμονωμένου επιχειρηματικού συμφέροντος. Λειτουργεί έτσι ώστε να διατηρεί τη συνοχή ενός ευρύτερου συνασπισμού εξουσίας και, ταυτόχρονα, να παρουσιάζει τις βασικές επιλογές του ως έκφραση του γενικού κοινωνικού συμφέροντος. Έτσι, η δημοσιονομική πειθαρχία εμφανίζεται ως ουδέτερη τεχνική αναγκαιότητα, ενώ το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα μένει συχνά στο περιθώριο: ποιος πληρώνει την προσαρμογή και ποιος διατηρεί τα προνόμιά του;

Η κοινωνική βάση αυτού του πυλώνα είναι ευρεία και πραγματική. Περιλαμβάνει τους μισθωτούς που έχασαν εισόδημα και διαπραγματευτική δύναμη, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους που δυσκολεύονται να αποκτήσουν πρόσβαση σε τραπεζική χρηματοδότηση, τους αγρότες που πιέζονται από το κόστος παραγωγής, τους νέους που αποκλείονται όλο και περισσότερο από τη στέγη και τους πολίτες που παραμένουν εγκλωβισμένοι στο ιδιωτικό χρέος.

Η σταδιακή εφαρμογή ενός τέτοιου προγράμματος δεν συνιστά κατ’ ανάγκην υποχώρηση, εφόσον υπηρετεί μια σαφή στρατηγική. Μπορούν να προηγηθούν η προστασία της κατοικίας, μια γενναία ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους, η ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, ο δημόσιος έλεγχος της ενέργειας και η δημιουργία δημόσιου χρηματοδοτικού εργαλείου. Και πάνω σε αυτή τη βάση να ακολουθήσουν βαθύτερες παρεμβάσεις στη δημόσια περιουσία και στο παραγωγικό μοντέλο.

Ρεαλισμός, άλλωστε, δεν είναι η αποδοχή όσων έχουν ήδη επιβληθεί. Ρεαλισμός είναι να ξέρεις ποιον συσχετισμό πρέπει να αλλάξεις, ποιες κοινωνικές δυνάμεις μπορούν να τον αλλάξουν και με ποια σειρά μπορούν να γίνουν οι αναγκαίες ρήξεις.

2. Δικαιοσύνη και διαφάνεια ως προϋποθέσεις της δημοκρατικής αλλαγής

Ο δεύτερος πυλώνας αφορά τη Δικαιοσύνη, τη διαφάνεια και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Δεν αποτελεί απλώς ένα θεσμικό συμπλήρωμα του οικονομικού και κοινωνικού προγράμματος. Είναι βασική προϋπόθεση για να μπορεί αυτό το πρόγραμμα να εφαρμοστεί και να αποκτήσει δημοκρατική νομιμοποίηση.

Στον Πουλαντζά ο νόμος δεν στέκεται έξω από τις κοινωνικές συγκρούσεις. Οργανώνει τις σχέσεις εξουσίας, ορίζει τα επιτρεπτά όρια, και μας καθιστά όλους τυπικά ίσους μπροστά του ακόμη κι όταν οι πραγματικές μας δυνατότητες παραμένουν βαθιά άνισες. Την ίδια στιγμή, όμως, οι δημοκρατικές ελευθερίες, η ισονομία και οι θεσμικές εγγυήσεις αποτελούν πραγματικές κατακτήσεις των κοινωνικών αγώνων. Η Αριστερά δεν έχει λόγο να τις υποτιμήσει. Αντίθετα, έχει κάθε λόγο να επιδιώκει τη διεύρυνση και την εμβάθυνσή τους.

Εδώ ακριβώς αποκτά ιδαίτερη σημασία η έννοια του «αυταρχικού κρατισμού». Ο Πουλαντζάς περιέγραψε μια κατάσταση στην οποία οι δημοκρατικοί θεσμοί εξακολουθούν τυπικά να λειτουργούν, ενώ στην πράξη οι κρίσιμες αποφάσεις συγκεντρώνονται όλο και περισσότερο στην εκτελεστική εξουσία ενώ οι μηχανισμοί ελέγχου αποδυναμώνονται σταδιακά. Δεν χρειάζεται να καταργηθεί το Κοινοβούλιο. Αρκεί σταδιακά να περιοριστεί ο ουσιαστικός του ρόλος και να μετατραπεί σε χώρο επικύρωσης αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί αλλού.

Η συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στο επιτελικό κράτος, οι υποκλοπές, η υπόθεση του Predator, η επίκληση του απορρήτου, οι συγκρούσεις με ανεξάρτητες αρχές, η αδιαφάνεια στις δημόσιες συμβάσεις και η εκτεταμένη προσφυγή σε απευθείας αναθέσεις δεν αποτελούν κατ’ ανάγκην όμοια περιστατικά. Μπορούν, ωστόσο, να διαβαστούν ως πλευρές μιας ευρύτερης αντίληψης για την άσκηση της εξουσίας: όχι μόνο ποιος αποφασίζει, αλλά και ποιος καθορίζει τους όρους με τους οποίους η εξουσία ελέγχεται.

Ιδιαίτερα κρίσιμη είναι εδώ η σχέση της εκτελεστικής εξουσίας με τη Δικαιοσύνη. Η διαδικασία επιλογής της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων, η βραδύτητα στην απονομή της δικαιοσύνης, η διαφορετική ταχύτητα με την οποία προχωρούν διάφορες υποθέσεις και η διάχυτη αίσθηση επιλεκτικής θεσμικής προστασίας μπορούν να διαβρώσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Η πολιτική επιρροή, άλλωστε, δεν χρειάζεται πάντοτε να παίρνει τη μορφή μιας άμεσης εντολής. Μπορεί να ασκείται μέσω διορισμών, εξαρτήσεων, καθυστερήσεων και επιλεκτικών προτεραιοτήτων.

Η προγραμματική πρόταση αποκτά εδώ συγκεκριμένο περιεχόμενο: αλλαγή της διαδικασίας επιλογής της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων, ουσιαστική ενίσχυση της ανεξαρτησίας τους, επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης, θωράκιση των ανεξάρτητων αρχών, διαφάνεια στις δημόσιες συμβάσεις και ουσιαστική προστασία των δημοσιογράφων και των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος.

Γιατί η αργή ή επιλεκτική Δικαιοσύνη δεν πλήττει όλους το ίδιο. Ο οικονομικά ισχυρός αντέχει το κόστος και τον χρόνο μιας μακράς διαδικασίας. Ο εργαζόμενος, ο μικρομεσαίος και ο πολίτης που συγκρούεται με έναν ισχυρό μηχανισμό συνήθως δεν τον αντέχουν. Η ισονομία, συνεπώς, δεν είναι μια αφηρημένη θεσμική αξία. Είναι ουσιαστική μορφή κοινωνικής ισότητας.

Μια δημοκρατική αλλαγή κρίνεται, τελικά, όχι μόνο από τις πολιτικές που εφαρμόζει αλλά και από τα όρια που είναι διατεθειμένη να θέσει στην ίδια της την εξουσία. Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να λειτουργεί ως προέκταση της κυβερνητικής ισχύος. Οφείλει να λειτουργεί ως πραγματικό θεσμικό της όριο.

3. Κράτος και τοπική αυτοδιοίκηση: η δημοκρατία ως ανακατανομή εξουσίας

Ο τρίτος πυλώνας αφορά τον μετασχηματισμό του κράτους και την ανακατανομή αρμοδιοτήτων και πόρων προς την τοπική αυτοδιοίκηση. Η θέση αυτή συνδέεται άμεσα με την αντίληψη του Πουλαντζά για το κράτος ως πεδίο στρατηγικών συγκρούσεων και όχι ως έναν ενιαίο, αμετάβλητο μηχανισμό.

Το βασικό πρόβλημα του σημερινού κράτους δεν είναι απλώς το μέγεθός του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο κατανέμει την ισχύ του. Παραμένει συγκεντρωτικό απέναντι στην κοινωνία και συχνά αδύναμο απέναντι στα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα. Ελέγχει τον πολίτη πολύ πιο εύκολα απ’ όσο ελέγχει αποτελεσματικά την αγορά. Συγκεντρώνει τις αποφάσεις στην κορυφή, ενώ ταυτόχρονα διαχέει τις ευθύνες προς τα κάτω.

Ούτε η νεοφιλελεύθερη συρρίκνωση ούτε η επιστροφή στον γραφειοκρατικό κρατισμό μπορούν να απαντήσουν σε αυτό το πρόβλημα. Χρειάζεται κράτος δυνατό εκεί που πρέπει να είναι δυνατό, δηλαδή στον στρατηγικό σχεδιασμό, στην προστασία των δημόσιων αγαθών, στην αναδιανομή και τον αποτελεσματικό έλεγχο της αγοράς. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να είναι πιο αποκεντρωμένο, προσβάσιμο και ουσιαστικά συμμετοχικό στην καθημερινή του λειτουργία.

Η αυτοδιοίκηση γίνεται πεδίο ουσιαστικής δημοκρατίας μόνο όταν διαθέτει πραγματικές αρμοδιότητες, σταθερούς πόρους, τεχνική επάρκεια και σαφείς μηχανισμούς λογοδοσίας. Ένα διαφορετικό μοντέλο με μεταφορά ευθυνών χωρίς χρηματοδότηση δεν είναι αποκέντρωση αλλά διοικητική εγκατάλειψη.

Στον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό, ο Πουλαντζάς δεν προτείνει ούτε την απλή κατάληψη των υφιστάμενων κρατικών μηχανισμών, ούτε όμως και την εγκατάλειψη της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Μιλά για τον μετασχηματισμό του κράτους από το εσωτερικό του, μαζί με την ανάπτυξη μορφών άμεσης και κοινωνικής δημοκρατίας έξω από αυτό. Πρόκειται για μια μακρά διαδικασία θεσμικών αλλαγών, κοινωνικών κινητοποιήσεων και διαδοχικών ρήξεων, όχι για μια στιγμιαία πράξη που λύνει τα πάντα.

Σήμερα, μια τέτοια λογική μπορεί να πάρει πολύ συγκεκριμένες μορφές με συμμετοχικούς προϋπολογισμούς, τοπικά δημοψηφίσματα, κοινωνικό έλεγχο των δημόσιων υπηρεσιών, ενεργειακές κοινότητες, αλλά και θεσμούς που επιτρέπουν σε εργαζόμενους και πολίτες να έχουν πραγματικό λόγο στη λήψη αποφάσεων.

Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν εξαντλείται στην εκλογή εκείνων που αποφασίζουν. Ολοκληρώνεται όταν οι ίδιοι οι πολίτες αποκτούν ουσιαστικό μερίδιο στην απόφαση.

4. Κοινωνικό κράτος: από την ανακούφιση στην καθολικότητα των δικαιωμάτων

Ο τέταρτος πυλώνας αφορά ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος, ικανό να ανταποκριθεί στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες: δημόσια Υγεία και Παιδεία, κοινωνική κατοικία, προστασία της εργασίας, αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις, καθώς και δομές φροντίδας για τα παιδιά, τους ηλικιωμένους, τους χρονίως πάσχοντες και τα άτομα με αναπηρία.

Το κοινωνικό κράτος αποτελεί τη θεσμική έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης και, ταυτόχρονα, την υλική βάση της δημοκρατικής ελευθερίας. Δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ελεύθερος ένας πολίτης όταν η περίθαλψη, η μόρφωση, η στέγη ή η ασφάλεια των γηρατειών του εξαρτώνται αποκλειστικά από το ύψος του εισοδήματός του.

Στον Πουλαντζά το κράτος δεν λειτουργεί μόνο μέσω της καταστολής. Οργανώνει και παράγει κοινωνικές σχέσεις. Οι παροχές λειτουργούν ως μηχανισμός ενσωμάτωσης και ταυτόχρονα είναι κατάκτηση των λαϊκών τάξεων. Γι' αυτό το κοινωνικό κράτος δεν πρέπει ούτε να εξιδανικεύεται ούτε να εγκαταλείπεται. Χρειάζεται να αλλάξει χαρακτήρα και να μετασχηματιστεί από μηχανισμό επιλεκτικής ανακούφισης σε σύστημα καθολικών και κοινωνικά εγγυημένων δικαιωμάτων.

Η κοινωνική βάση αυτού του πυλώνα είναι πολύ ευρύτερη από όσους συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε «οικονομικά ασθενέστερους». Αφορά κάθε οικογένεια που δυσκολεύεται να καλύψει το κόστος της κατοικίας, κάθε ασθενή που αναγκάζεται να καταφύγει στον ιδιωτικό τομέα, κάθε νέο άνθρωπο που αισθάνεται ότι η μόνη του διέξοδος είναι να φύγει από τη χώρα.

Εδώ ανήκει και η υπεράσπιση του άρθρου 16 και του δημόσιου πανεπιστημίου. Η διατύπωση «ναι στο άρθρο 16, αλλά όχι στην κατάργηση του νόμου Πιερρακάκη» δύσκολα μπορεί να παρουσιαστεί ως συνεκτική πολιτική σύνθεση, εφόσον στην πράξη αποδέχεται την παράκαμψη της συνταγματικής πρόβλεψης την οποία υποτίθεται ότι υπερασπίζεται. Η δημόσια εκπαίδευση δεν είναι μια αγορά τίτλων. Είναι θεσμός γνώσης, κοινωνικής κινητικότητας και δημοκρατίας.

Το κοινωνικό κράτος, λοιπόν, δεν είναι το κόστος της ανάπτυξης. Είναι η κοινωνική της υποδομή.

5. Νέο παραγωγικό μοντέλο: από την ανάπτυξη των αριθμών στην ανάπτυξη της κοινωνίας

Ο πέμπτος πυλώνας αφορά την παραγωγική ανασυγκρότηση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στον μαζικό τουρισμό, στο real estate, στις εισαγωγές, στην κατανάλωση και στη χαμηλά αμειβόμενη εργασία. Χρειάζεται ένα διαφορετικό παραγωγικό υπόδειγμα, που να δίνει βάρος στην ανάπτυξη της πρωτογενούς παραγωγής, της βιομηχανίας, της έρευνας, της τεχνολογίας, της φαρμακευτικής παραγωγής, της αμυντικής βιομηχανίας και γενικότερα των δραστηριοτήτων υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Η θέση αυτή συνδέεται με την ανάλυση του Πουλαντζά για τον συνασπισμό εξουσίας. Οι διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου δεν έχουν πάντοτε ταυτόσημα συμφέροντα. Το χρηματοπιστωτικό, το κατασκευαστικό, το τουριστικό, το ενεργειακό και το παραγωγικό κεφάλαιο ανταγωνίζονται μεταξύ τους, ενώ το κράτος οργανώνει τη σχετική τους συνοχή υπό την ηγεμονία κάθε φορά της ισχυρότερης μερίδας.

Στη σημερινή Ελλάδα, το κυρίαρχο μοντέλο ευνοεί τη χρηματοπιστωτική συγκέντρωση, την εμπορευματοποίηση της γης, την εισαγωγική εξάρτηση και τις δραστηριότητες περιορισμένης παραγωγικής έντασης. Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου δεν είναι, επομένως, μια τεχνική άσκηση αύξησης του ΑΕΠ. Είναι ζήτημα κοινωνικής κατεύθυνσης της οικονομίας: τι παράγεται, από ποιον, με ποιους όρους και προς όφελος ποιων.

Εδώ αποκτούν στρατηγική σημασία η επαναφορά της ΔΕΗ υπό δημόσιο έλεγχο και η δημιουργία δημόσιου τραπεζικού πυλώνα, με τουλάχιστον μία τράπεζα υπό δημόσιο έλεγχο. Η ενέργεια και η πίστωση δεν είναι δύο αγορές ανάμεσα σε άλλες. Κρίνουν ποιος μπορεί να παράγει, ποιοι κλάδοι χρηματοδοτούνται, πού πηγαίνει η επένδυση, ποιες κοινωνικές ανάγκες αναγνωρίζονται ως παραγωγική προτεραιότητα.

Η πρόταση για ανάκτηση του ελέγχου της Εθνικής Τράπεζας επαναδιατυπώθηκε στο 5ο Συνέδριο ως χρηματοδοτικό εργαλείο μιας αριστερής κοινωνικής και παραγωγικής πολιτικής. Η αλλαγή του ιδιοκτησιακού ελέγχου, όμως, δεν αρκεί. Απαιτούνται επαγγελματική διοίκηση, διαφάνεια, μετρήσιμοι στόχοι και κοινωνική λογοδοσία. Αλλιώς ο δημόσιος έλεγχος θα αναπαραγάγει γραφειοκρατικές και πελατειακές λειτουργίες.

Η σκέψη του Πουλαντζά είναι χρήσιμη ακριβώς επειδή μας προφυλάσσει τόσο από τον νεοφιλελευθερισμό όσο και από έναν απλοϊκό κρατισμό. Το ερώτημα δεν τελειώνει στο ποιος κατέχει μια επιχείρηση. Συνεχίζεται στο ποιος αποφασίζει, ποιος ελέγχει και σε ποιον επιστρέφει η αξία που παράγεται.

Το πραγματικό δίλημμα, επομένως, δεν είναι «κράτος ή αγορά». Είναι δημοκρατικός έλεγχος ή ανεξέλεγκτη οικονομική ισχύς..

Ένα νέο παραγωγικό μοντέλο μπορεί να αποτελέσει τη βάση μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας: εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι, αγρότες, επιστήμονες, νέοι και συνολικά οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας μπορούν να βρουν κοινό συμφέρον σε μια τέτοια κατεύθυνση. Η κοινωνική βάση μιας κυβερνώσας Αριστεράς χτίζεται όταν διαφορετικές κοινωνικές ομάδες αναγνωρίζουν ότι τα επιμέρους συμφέροντά τους μπορούν να συναντηθούν μέσα σε ένα κοινό σχέδιο.

6. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική: η κυριαρχία ως δυνατότητα απόφασης

Ο έκτος πυλώνας αφορά την εξωτερική πολιτική και την εθνική κυριαρχία. Ο Παύλος Πολάκης έχει υποστηρίξει ότι ο πατριωτισμός ανήκει στην Αριστερά και στον δημοκρατικό κόσμο, ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας θεμελιώνονται στο διεθνές δίκαιο και ότι, σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και περισσότερο πολυπολικός, η Ελλάδα χρειάζεται μια πραγματικά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Η εθνική κυριαρχία αποτελεί προϋπόθεση πραγματικής πολιτικής δυνατότητας. Όταν ένα πολιτικό υποκείμενο δεν μπορεί να αποφασίζει για τον παραγωγικό προσανατολισμό, τους φυσικούς πόρους, τη δημοσιονομική στρατηγική, την άμυνα και την εξωτερική πολιτική του, τότε τότε τα όρια της ίδιας της διακυβέρνησης στενεύουν δραστικά. Η πολιτική αποκτά ξανά ουσιαστικό περιεχόμενο όταν υπάρχει και πραγματική δυνατότητα επιλογής.

Τίποτα από αυτά δεν βγαίνει έξω από την προβληματική του Πουλαντζά. Ο ίδιος ανέλυσε τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου χωρίς να συμπεράνει ότι το εθνικό κράτος εξαφανίζεται. Αντίθετα, το κράτος παραμένει ο τόπος όπου οργανώνεται το διεθνοποιημένο κεφάλαιο, όπου εκφράζονται οι κοινωνικές αντιθέσεις, όπου διεξάγονται οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες. Οι διεθνείς εξαρτήσεις δεν το καταργούν. Εγγράφονται στο εσωτερικό του και επηρεάζουν τη στρατηγική του.

Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική δεν σημαίνει απομονωτισμό, ούτε ίσες αποστάσεις από κάθε σύγκρουση σαν να μην υπάρχει άποψη. Σημαίνει να κρίνει η χώρα μόνη της, να συμμετέχει ενεργά και ισότιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να υπερασπίζεται τα κυριαρχικά της δικαιώματα, να στηρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και να αναπτύσσει σχέσεις τόσο με τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο όσο και με τις αναδυόμενες δυνάμεις του διεθνούς συστήματος.

Σε μια περίοδο πολέμων, εξοπλιστικών ανταγωνισμών και αναδιάταξης του διεθνούς συστήματος, η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένος υποστηρικτής των επιλογών τρίτων. Οφείλει να λειτουργεί ως ισότιμος σύμμαχος, με δικά της συμφέροντα, δικές της αρχές και ευθύνη απέναντι στην ειρήνη και στο διεθνές δίκαιο. Γιατί μια συμμαχία που στερείται ισοτιμίας κινδυνεύει να μετατραπεί σε σχέση εξάρτησης, όπως κι αν ονομαστεί.

Έτσι, ο πατριωτισμός της Αριστεράς αποκτά συγκεκριμένο κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Περιλαμβάνει την παραγωγική αυτοδυναμία, την προστασία των φυσικών πόρων, την ενεργειακή και διατροφική ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και, τελικά, τη δυνατότητα ενός λαού να αποφασίζει δημοκρατικά για το μέλλον του.

Από τους έξι πυλώνες σε ένα ενιαίο πολιτικό σχέδιο

Οι έξι πυλώνες δεν είναι έξι ανεξάρτητα κεφάλαια που μπορούν απλώς να τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο. Τους συνδέει μια κοινή πολιτική λογική και, κυρίως, μια συγκεκριμένη αντίληψη για το πώς αλλάζει ο κοινωνικός συσχετισμός.

Η ανατροπή των νεοφιλελεύθερων ρυθμίσεων επιχειρεί να μεταβάλλει τον συσχετισμό υπέρ της εργασίας. Η Δικαιοσύνη και η διαφάνεια περιορίζουν την αυθαίρετη άσκηση της εξουσίας. Η αποκέντρωση μεταφέρει αρμοδιότητες και δυνατότητα απόφασης πιο κοντά στην κοινωνία. Το κοινωνικό κράτος δημιουργεί τις υλικές προϋποθέσεις της ελευθερίας. Το νέο παραγωγικό μοντέλο εξασφαλίζει την οικονομική βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί μια διαφορετική κοινωνική πολιτική. Η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική προστατεύει το πεδίο μέσα στο οποίο μπορεί να ασκηθεί μια ουσιαστικά δημοκρατική διακυβέρνηση.

Αυτή είναι και η συνολική συμβολή της σκέψης του Πουλαντζά. Το κράτος δεν αλλάζει με μία κυβερνητική απόφαση ούτε μετασχηματίζεται αυτόματα επειδή άλλαξε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αλλάζει μέσα από κοινωνικούς αγώνες, θεσμικές μεταρρυθμίσεις, δημοκρατικές ρήξεις και νέες μορφές συμμετοχής, σε μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και κοινωνική κινητοποίηση. Ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό προϋποθέτει τον συνδυασμό της κυβερνητικής εξουσίας με μια ενεργή κοινωνία, της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με τη συμμετοχή, του δημόσιου σχεδιασμού με τον κοινωνικό έλεγχο.

Οι έξι πυλώνες στέκουν μαζί όταν υπηρετούν έναν κοινό στόχο: να αλλάξει ο κοινωνικός συσχετισμός υπέρ της εργασίας, των μικρομεσαίων, των αγροτών, των νέων και όλων όσοι εξαρτούν την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους από την ποιότητα των δημόσιων αγαθών και τη δυνατότητά τους να συμμετέχουν στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους.

Πάνω σε αυτή τη βάση μπορεί να συγκροτηθεί μια νέα προοδευτική πλειοψηφία. Όχι ως άθροισμα κομματικών ηγεσιών σε ένα δελτίο Τύπου, αλλά ως κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ με κοινό πρόγραμμα, αναγνωρίσιμες κοινωνικές αναφορές και σαφή κατεύθυνση διακυβέρνησης.

Μια προοδευτική διακυβέρνηση της αλλαγής, με την Αριστερά σε πρωταγωνιστικό ρόλο, οφείλει να μετασχηματίσει τους θεσμούς, να ανακτήσει τον δημόσιο έλεγχο των στρατηγικών αγαθών, να αναδιανείμει οικονομική και πολιτική ισχύ και να δημιουργήσει νέες μορφές κοινωνικής συμμετοχής.

Γιατί, ΤΕΛΙΚΑ, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα κυβερνήσει. Είναι και ποιοι θα αποκτήσουν δύναμη μέσα από τη νέα διακυβέρνηση. Εκεί κρίνεται αν ένα πρόγραμμα είναι απλώς κυβερνητικό ή αν μπορεί πράγματι να χαρακτηριστεί αριστερό.

Ανακοίνωση της Νομαρχιακής Επιτροπής Α’ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: Ταλαιπωρία χωρίς τέλος για τους πολίτες της Αθήνας, με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Ανακοίνωση της Νομαρχιακής Επιτροπής Α’ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: Ταλαιπωρία

χωρίς τέλος για τους πολίτες της Αθήνας, με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Από την Πέμπτη 27 Αυγούστου η τηλεματική του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Αττικής

(ΟΑΣΑ) έχει καταρρεύσει, με αποτέλεσμα οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, που

χρησιμοποιούν για τις μετακινήσεις τους τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ, να βιώνουν απίστευτη ταλαιπωρία.

Εδώ και τρεις μέρες, λοιπόν, το επιβατικό κοινό περιμένει στις στάσεις χωρίς να γνωρίζει την

ακριβή ώρα προσέλευσης των λεωφορείων και των τρόλλεϊ, ενώ η πρωτεύουσα δοκιμάζεται

από υψηλές θερμοκρασίες. Επιπλέον, το αρμόδιο υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών

παρακολουθεί εδώ και τρεις μέρες αυτή την τραγική κατάσταση χωρίς να δίνει καμία

πληροφόρηση σχετικά με το πότε θα αποκατασταθεί η ζημιά.

Αυτό είναι το ψηφιακό κράτος και η ψηφιακή διακυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Ταλαιπωρία για

τους πολίτες, ανευθυνότητα και έλλειψη λογοδοσίας.

ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Α'ΑΘΗΝΑΣ: ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΣΦΑΓΕΙΩΝ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1944

Την 28 Αυγούστου του 1944, ναζί και ταγματασφαλίτες, πριν ακόμα χαράξει, περικύκλωσαν τις περιοχές Πετραλώνων, Παλαιών Σφαγείων και Καλλιθέας και έστησαν μπλόκα ως τη Συγγρού, οργάνωσαν πλιάτσικα, πυρπόλησαν, βασάνισαν, και εκτέλεσαν ανθρώπους. Κάλεσαν τους άντρες 15 ως 65 ετών να συγκεντρωθούν στο γήπεδο της Καλλιθέας. Στη συνέχεια, στα Παλαιά Σφαγεία εκτελέστηκαν αγωνιστές ΕΑΜίτες - ΕΠΟΝίτες.

«Την αυγή της Δευτέρας, 28 Αυγούστου, Γερμανοί και Τάγματα Ασφαλείας περικύκλωσαν το Κουκάκι, τα Παλαιά Σφαγεία και την Καλλιθέα και αφού συγκέντρωσαν όλους τους άντρες στο γήπεδο της Α.Ε. Καλλιθέας, εκτέλεσαν τους 24 με υπόδειξη μασκοφόρων.Σε λίγο οι κάτοικοι των Παλαιών Σφαγείων είδαν έντρομοι τα σπίτια τους να καίγονται από τα γερμανικά φλογοβόλα. Όλη η Καλλιθέα καλύφθηκε από ένα σύννεφο μαύρου καπνού, κάτω από τις επευφημίες των Τσολιάδων «που πετάνε τα φέσια ψηλά και βαράν στον αέρα να το χαρούνε».

Σε πεισματώδεις συγκρούσεις στα Σφαγεία, ο ΕΛΑΣ είχε βαριές απώλειες – 17 μαχητές νεκρούς και τραυματίες– στη μάταιη προσπάθειά του να αποκρούσει τους επιδρομείς, ανάμεσά τους τον καπετάνιο του Λόχου Σφαγείων, Γιώργο Γεωργιάδη του οποίου το σπίτι κάηκε.

Ο τρόμος είχε κατακυριεύσει τη νοτιοανατολική γωνία του κέντρου της Αθήνας. Την επόμενη τα Τάγματα αιχμαλώτισαν έξι άοπλα μέλη των ΕΑΜικών και κομματικών οργανώσεων Πλάκας κοντά στην πλατεία Κολοκοτρώνη στο Κουκάκι και τους σκότωσαν ομαδικά στη γέφυρα του Κουκακίου, κοντά στη λεωφόρο Συγγρού. Μαζί και η μόλις 18 ετών γραμματέας της ΚΟΒ Κουκακίου, Κούλα Αγγελή («Ξανθούλα»).

Ο κύκλος του αίματος του εφιαλτικού Αυγούστου έκλεισε στις 31 Αυγούστου, όταν, προφανώς μετά από προδοσία, 17 μαχητές –ολόκληρο το Φρουραρχείο της Αγίας Ελεούσας– μαζί με το λοχαγό Γιώργο Γιουρούκο, έναν από τους ήρωες της μάχης της 24ης Αυγούστου, αιχμαλωτίστηκαν και θανατώθηκαν από τμήμα της γερμανικής ναυτικής αστυνομίας μέσα στο κτίριο του ψυχιατρείου της Αγίας Ελεούσας όπου είχαν καταλύσει για να ξεκουραστούν. Μαζί τους εκτελέστηκαν και πέντε γυναίκες – η μια καλόγρια– που θεωρήθηκαν «ένοπλες συνωµότριες». 

"Από το βιβλίο του Ιάσονα Χανδρινού “ΤΟ ΤΙΜΩΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ – Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη Αθήνα (1942-1944)».

Η Νομαρχιακή Οργάνωση Α' Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τιμά την μνήμη των εκτελεσμένων του μπλόκου των Παλαιών Σφαγείων σας καλεί την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου, ώρα 7:30μμ στην Πλατεία Ελπίδος, (Παλαιά Σφαγεία) στα Ανω Πετράλωνα. Θα μιλήσει στην τιμητική εκδήλωση η Βασιλική Λάζου ιστορικός, διδάσκουσα του τμήματος  Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ, μέλος της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

 

Η απόφαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ψηφίστηκε ομόφωνα.

 

Αναλυτικά η ανακοίνωση μετά την έκτακτη συνεδρίαση της Κ.Ε.:

Η Έκτακτη Συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της 11ης Ιουλίου, στο όνομα της ενότητας, της συνέχειας και της ανάκαμψης του κόμματος, υπερψηφίζει ομόφωνα τα παρακάτω:

• Αποφασίζει τη συνέχιση των εργασιών της το Σαββατοκύριακο 18 και 19 Ιουλίου 2026.
• Διαπιστώνει ότι η απόφαση της 6ης Ιουνίου περί πολιτικής στήριξης άλλου κόμματος έχει, εκ των πραγμάτων, καταστεί κενή περιεχομένου, μετά και τις σχετικές δημόσιες δηλώσεις των στελεχών και του προέδρου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Ως εκ τούτου, ο ΣΥΡΙΖΑ επιταχύνει άμεσα την προετοιμασία του για τις επερχόμενες εκλογές και την οικοδόμηση εκλογικής συμμαχίας με όσες και όσους επιθυμούν και όσες και όσους μπορούν να συμβάλουν σε αυτή την προοπτική.
• Καλεί την Πολιτική Γραμματεία, σύμφωνα με το καταστατικό, να εισηγηθεί άμεσα τον οδικό χάρτη της εκλογικής προετοιμασίας.
• Διαπιστώνει την πολιτική αναγκαιότητα της ανάκλησης της διαγραφής του Παύλου Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα.
  

Το Κουτί της Πανδώρας: Ο σκιώδης ρόλος της Integrity Initiative

 

Ανακοίνωση συμπαράστασης στον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή, Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας

 

Αθήνα 23/6/2026

Η εικόνα του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή, που διανύει πλέον την 139η ημέρα απεργίας πείνας διαμαρτυρόμενος για τα σχέδια ανάπλασης των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, δεν μπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορο. Η κατάσταση της υγείας του είναι εξαιρετικά κρίσιμη και η ζωή του βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο.

Ανεξάρτητα από τη θέση που έχει ο καθένας για το ζήτημα των Προσφυγικών, υπάρχει μια αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση: η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Καλούμε την Περιφέρεια Αττικής, τον Δήμο Αθηναίων και όλους τους αρμόδιους φορείς να αναλάβουν άμεσα πρωτοβουλίες για ουσιαστικό διάλογο, με στόχο τόσο τη διασφάλιση της ζωής του απεργού πείνας όσο και την προστασία της κοινότητας που εκπροσωπεί.

Στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχει διαμορφωθεί εδώ και δεκαέξι χρόνια μια πολυπολιτισμική κοινότητα εκατοντάδων ανθρώπων: Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, ανάμεσά τους παιδιά, ηλικιωμένοι, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας και άλλες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Πρόκειται για μια κοινότητα που έχει αναπτύξει δομές αλληλεγγύης, κοινωνικής υποστήριξης και συλλογικής ζωής, οι οποίες οφείλουν να ληφθούν σοβαρά υπόψη σε κάθε σχεδιασμό για το μέλλον της περιοχής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει ήδη αναδείξει το ζήτημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέσω της πρωτοβουλίας του ευρωβουλευτή Κώστα Αρβανίτη και ακόμη 32 ευρωβουλευτών, ζητώντας τον σεβασμό του ιστορικού χαρακτήρα του οικισμού, την προστασία των κατοίκων και την υλοποίηση οποιασδήποτε ανάπλασης με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κερδοσκοπικά συμφέροντα.

Παράλληλα, σε επίπεδο Δήμου Αθηναίων, μέσα από τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην Ανοιχτή Πόλη, επιμένουμε ότι τα Προσφυγικά πρέπει να αναδειχθούν ως χώρος ιστορικής μνήμης, κοινωνικής κατοικίας, αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας. Για τον λόγο αυτό συνεχίζουμε να πιέζουμε για θεσμικό και ουσιαστικό διάλογο με τους κατοίκους και τις συλλογικότητες της περιοχής.

Ο χρόνος πλέον μετρά αντίστροφα. Καλούμε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς να προσέλθουν άμεσα σε διάλογο, ώστε να διασφαλιστούν τα θεμελιώδη δικαιώματα των κατοίκων και να προστατευθεί ο ιστορικός χαρακτήρας των Προσφυγικών. Καλούμε επίσης την κοινότητα να συμβάλει σε κάθε προσπάθεια που μπορεί να αποτρέψει μια τραγική κατάληξη.

Καμία ανάπλαση δεν μπορεί να γίνει πάνω στην απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Οφείλουμε να προστατεύσουμε τον άνθρωπο, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα της κοινότητας των Προσφυγικών και να δώσουμε χώρο στη συνεννόηση πριν να είναι αργά. 

Νομαρχιακή Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ Α΄ Αθήνας

" Το Αυγό του φιδιού εκκολάπτεται ξανά " 🕳️

" Το Αυγό του φιδιού εκκολάπτεται ξανά "

Βλέπουμε τη μαύρη μπογιά στα τζάμια των γραφείων μας. Βλέπουμε τη λέξη «ΠΡΟΔΟΤΕΣ» γραμμένη με το θράσος εκείνων που έρπονται στο σκοτάδι. Βλέπουμε τα φυλλάδια που πέταξαν κάτω από την πόρτα μας, με το αγγλόφωνο όνομα «Defend Chania» και την υπογραφή ενός πολυβόλου. Βλέπουμε τα συνθήματα μίσους που βεβήλωσαν το Στρατόπεδο Μαρκοπούλου, εκεί όπου σε λίγες ημέρες θα πραγματοποιηθεί το Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Βλέπουμε την αφίσα που καλεί σε «επιχείρηση σκούπα» κατά μεταναστών.

Κατά ανθρώπων.

Δεν φοβόμαστε.

Δεν σιωπούμε.

Εκείνοι που αυτοαποκαλούνται «πατριώτες» αποτελούν τη ντροπή της πατρίδας. Είναι οι νοσταλγοί του σκοταδισμού, οι ιδεολογικοί απόγονοι όσων πρόδιδαν διαχρονικά τον τόπο στις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας του.

Κρύβονται πίσω από αγγλόφωνα ονόματα και δρουν μέσα στη νύχτα, γιατί το φως της δημοκρατίας τούς καίει. Ονειρεύονται «σκούπες» ανθρώπων και επενδύουν πολιτικά στο μίσος.

 Ξέρουμε πού οδηγεί αυτός ο δρόμος. Τον έχουμε ξαναδεί. Η Ιστορία τον έχει καταγράψει με αίμα.

Η Κρήτη γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει φασισμός. Οι άνθρωποι αυτού του νησιού πλήρωσαν βαρύ τίμημα με αίμα, εκτελέσεις, εξορίες, φυλακές και αγώνες στα βουνά της Αντίστασης. Η συλλογική μνήμη αυτού του τόπου δεν επιτρέπει ούτε λήθη ούτε ανοχή.

Και τώρα, μια χούφτα θρασύδειλων φασιστοειδών τολμά να μολύνει αυτή τη γη με συνθήματα μισαλλοδοξίας; Τολμά να χτυπά τα γραφεία μας νύχτα και να εξαφανίζεται; Τολμά να καλεί σε πογκρόμ εναντίον κατατρεγμένων ανθρώπων;

Όχι.

Δεν θα το ανεχτούμε.

Γνωρίζουμε ποιοι είναι. Γνωρίζουμε τι εκπροσωπούν. Γνωρίζουμε σε ποια πλευρά της Ιστορίας ανήκουν. Ανήκουν στην ίδια σκοτεινή γραμμή αίματος με εκείνους που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, που χαφιέδευαν τους αντιστασιακούς, που παρέδιδαν ανθρώπους στις φυλακές και στην εξόντωση. Μπορεί να φορούν διαφορετικά ρούχα, όμως το μίσος τους παραμένει το ίδιο.

Εμείς, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία Χανίων, δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δεν τους φοβόμαστε. Ούτε τη μαύρη μπογιά τους, ούτε τα φυλλάδιά τους, ούτε τις απειλές τους. Θα τους αντιμετωπίσουμε με κάθε νόμιμο μέσο, πολιτικό και δικαστικό. Με τη δύναμη της δημοκρατίας, των αξιών και της αλληλεγγύης.

Καλούμε κάθε δημοκρατικό πολίτη των Χανίων να σταθεί όρθιος. Η σιωπή μπροστά στον φασισμό δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.

Το φίδι του φασισμού δεν το φοβάσαι.

Όταν αρχίζει να εκκολάπτεται, το πατάς στο κεφάλι, πριν απλώσει το δηλητήριό του στην κοινωνία.

Μέλη της Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία Χανίων

 Μπουμπονάρη Φανή

 Πολάκη Ντίνα

 Σεληθωμάς Σάββας

 Χανιωτάκης Γιάννης

 Χατζησάββας Μάρκος

Νίκος Παππάς : 📌 Δημόσιες εγγυήσεις, ιδιωτικά κέρδη

[Δήλωσή του στη σημερινή Η Εφημερίδα των Συντακτών για τα «κόκκινα δάνεια»]

Τα «κόκκινα δάνεια» δεν μειώθηκαν. Μεταφέρθηκαν από τις τράπεζες στα funds, με την εγγύηση του Δημοσίου μέσω του «Ηρακλή». Και όχι, δεν... εξαφανίστηκαν. Σήμερα ξεπερνούν τα 103 δισ. ευρώ μαζί με τα πανωτόκια.

Ενώ η Ν.Δ. καταργούσε την προστασία της πρώτης κατοικίας και έφερνε τον πτωχευτικό νόμο του 2020, τα funds αποκτούσαν δάνεια ονομαστικής αξίας 36 δισ. ευρώ με μόλις 1,5 δισ. ευρώ. Πλειστηριασμοί, λοιπόν, για τους πολίτες, γενναία «ρύθμιση» για τα funds.

Ακόμα και σήμερα η κυβέρνηση αρνείται να καταθέσει στη Βουλή τα business plans των funds. Παρότι η δράση και τα κέρδη τους στηρίζονται σε εγγυήσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.

Εμείς προτείνουμε εξαγορά και αναδιάρθρωση των «κόκκινων δανείων» μέσω της Αναπτυξιακής Τράπεζας, προστασία της πρώτης κατοικίας, υποχρέωση των πιστωτών να δεχτούν αυτόματες ρυθμίσεις που θα προτείνει η ψηφιακή πλατφόρμα, δίκαιες ρυθμίσεις με βάση το πραγματικό εισόδημα.

Ήρθε η ώρα για μια προοδευτική κυβέρνηση, που θα προστατεύσει την κοινωνία και θα δώσει λύση στους δανειολήπτες, που θα άρει τα προνόμια όσων κερδοσκοπούν πάνω στο ιδιωτικό χρέος. 

🔻 «ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΕ ΚΡΙΣΗ» [ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ]

🔻 «ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΕ ΚΡΙΣΗ»  - Πάρκο Ελευθερίας (πρ. ΕΑΤ–ΕΣΑ)
Φέρνουμε τη συζήτηση στην Αθήνα
Μια ανοιχτή εκδήλωση για το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία και τη θεσμική λογοδοσία στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Με την εισήγηση της φετινής Έκθεσης για το Κράτος Δικαίου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και την εκδήλωση «ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΕ ΚΡΙΣΗ» στις Βρυξέλλες, ανοίξαμε έναν κρίσιμο διάλογο για την ποιότητα της δημοκρατίας, τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, τη λογοδοσία της εξουσίας και την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Η εκδήλωση ανέδειξε με σαφήνεια ότι το κράτος δικαίου στην Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρές προκλήσεις και ότι η δημοκρατική λειτουργία των θεσμών δοκιμάζεται.
Τι σημαίνει, όμως, η Έκθεση για το Κράτος Δικαίου για την Ελλάδα; Τι αποτυπώνει για τη λειτουργία των θεσμών, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία;
Σε μια περίοδο που η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται, ο δημόσιος διάλογος επιστρέφει στην κοινωνία.
Γι’ αυτό φέρνουμε την εκδήλωση στην Αθήνα.
🗓️ Πέμπτη 25 Ιουνίου | 19:30
📍 Πάρκο Ελευθερίας (πρ. ΕΑΤ–ΕΣΑ)
🎙️ Διοργάνωση: The Left – Κώστας Αρβανίτης
SYRIZA European Parliament The Left in the EU Parliament 

♦️Να μη βρεθούν 300 εργαζόμενοι χωρίς δουλειά. Ερώτηση της Έλενας Ακρίτα για το κλείσιμο του Νotos Galleries.

 

Να μη βρεθούν 300 εργαζόμενοι χωρίς δουλειά. Ερώτηση της Έλενας Ακρίτα για το κλείσιμο του Νotos Galleries.

Με πρωτοβουλία της Έλενας Ακρίτα, επτά βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. φέρνουν έφεραν στη Βουλή το επικείμενο κλείσιμο του ιστορικού πολυκαταστήματος Notos στην Ομόνοια και τις δραματικές συνέπειες για 300 εργαζόμενους, αλλά και για την ήδη επιβαρυμένη εικόνα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας.,

Οι βουλευτές επισημαίνουν ότι, σύμφωνα με τον Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, η εταιρεία εμφάνιζε κερδοφορία και κύκλο εργασιών που έφτανε τα 129 εκατομμύρια ευρώ.

Γεγονός που γεννά εύλογα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα της απόφασης και για την προστασία των εργαζομένων από κυνικές επιλογές μεγάλων εταιρειών.

Με την ερώτησή τους προς τους Υπουργούς Εργασίας και Ανάπτυξης ζητούν να απαντηθεί αν τους έχει γνωστοποιηθεί σχέδιο απολύσεων ή «εθελούσιων» αποχωρήσεων, καθώς και αν τηρούνται από την εταιρεία οι προβλέψεις της εργατικής νομοθεσίας περί ομαδικών απολύσεων.

Παράλληλα, καλούν την κυβέρνηση να τοποθετηθεί για τα μέτρα που προτίθεται να λάβει ώστε να αποτραπεί η περαιτέρω εμπορική και κοινωνική υποβάθμιση της Ομόνοιας.

Ακρίτα Έλενα

Βέττα Καλλιόπη

Δούρου Ρένα

Νοτοπούλου Αικατερίνη

Παναγιωτόπουλος Ανδρέας

Παπαηλιού Γεώργιος

Ψυχογιός Γεώργιος