26 Ιαν 2022
Διαδικτυακή δημόσια συζήτηση : Λογοκρισία, απειλή για τη Δημοκρατία
Με αφορμή τις διώξεις δημοσιογράφων και την δημόσια συζήτηση για την ελευθερία του Τύπου
και το ζοφερό σκηνικό στην Ενημέρωση που διαμορφώνεται με ευθύνη της Κυβέρνησης στην Ελλάδα,
η Ο.Μ. Άνω Πετραλώνων – Θησείου σας καλεί στην ανοιχτή διαδικτυακή εκδήλωση
«Λογοκρισία, απειλή για την Δημοκρατία»,
την Πέμπτη 27/1/2022, και ώρα 19.00.
Κεντρικοί Ομιλητές:
* Κώστας Αρβανίτης, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ-The Left
* Γιάννα Παπαδάκου, δημοσιογράφος
* Σταύρος Καπάκος, γγ του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ
Στη συζήτηση παρεμβαίνουν οι Δημοσιογράφοι:
Βαγγέλης Δεληπέτρος, «Documento»
Τάσος Παππάς, «ΕφΣΥΝ»
Κώστας Καρίκης, ΕΡΤ
Συντονίζει η δημοσιογράφος Ντίνα Μπατζιά
Διαδικτυακή μετάδοση στην σελίδα του Facebook :
ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία Ανω Πετραλώνων-Θησείου
24 Ιαν 2022
Fwd: Οι προτάσεις Τσίπρα και το κόμμα της Νέας Αριστεράς. Του Κώστα Δουζίνα
Στις 12 Δεκεμβρίου δημοσιεύσαμε στον καλό αυτό ιστότοπο άρθρο με τίτλο «το Κόμμα της Νέας Αριστεράς» . Tο άρθρο συμπυκνώνει αναλύσεις στην Εφημερίδα των Συντακτών, το TVXS και αλλού που ξεκίνησαν το 2015 όταν εκλέχτηκα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Η εμπειρία μου από την κομματική λειτουργία ήταν αρνητική και θα οδηγούσε φοβόμουνα σε ιδεολογική υποχώρηση και πολιτική ήττα. Οι οργανώσεις υπολειτουργούσαν και τα μέλη αγνοούσαν σημαντικές πολιτικές και αποφάσεις.
Οι σχέσεις κόμματος, βουλευτών και κυβέρνησης ήταν υποτονικές. Η θεωρητική ανάλυση και σχεδιασμός σχεδόν ανύπαρκτες. Αυτό μας έκανε να ιδρύσουμε το «Εργαστήρι Ιδεών» στην Βουλή. Στα πολλά που συζητήσαμε ήταν το πως θα έβγαινε το κόμμα από την υπολειτουργία του. Σχετικές μελέτες πήγαν σε ηγετικά στελέχη. Η αντίδραση ήταν φιλική αλλά αρνητική.
Η άποψη περί μεικτής - φυσικής και ψηφιακής - λειτουργίας του κόμματος, εκδημοκρατισμού με διαβουλεύσεις και εσωτερικά δημοψηφίσματα, άνοιγμα σε κύκλους φίλων ήταν «μεταμοντέρνα» και «λικβινταριστική». Πολλοί ζητούσαν με επιμονή και δικαιολογημένα αξιολόγηση της κυβερνητικής εμπειρίας αλλά άφηναν το κόμμα απ' έξω, ως εάν όλα να ήταν καλά. Άλλοι θεωρούσαν την άμεση δημοκρατία στην κοινωνία και στο κόμμα «λαϊκισμό». Ενώ ενισχύσαμε την λογική των δημοψηφισμάτων στο Σύνταγμα δεν την ήθελαν στο κόμμα. Ο φόβος των λαθεμένων αποφάσεων του λαού είχε γίνει φόβος των κομματικών μελών.
Οι δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα και το non-paper για την εκδημοκρατισμό του κόμματος ήταν επομένως μια ευχάριστη και αναπάντεχη έκπληξη. Έλειπε βέβαια η θεωρητική και ιστορική θεμελίωση της κρίσης των παραδοσιακών κομμάτων που θα εξηγούσε την αδήριτη ανάγκη της μεταρρύθμισης. Έτσι το συμπέρασμα πολλών κακόβουλων αλλά και κάποιων «φιλικών» σχολιαστών είναι ότι οι αλλαγές έγιναν γιατί ο Τσίπρας φοβάται τη δημοσκοπική στασιμότητα και την άνοδο του «Ανδρουλάκειου» ΚΙΝΑΛ.
Δεν μπορεί να αποκλειστεί και αυτή η παράμετρος. Αλλά οι αλλαγές έχουν πολύ γενικότερη σημασία και υπερβαίνουν την πίεση της πολιτικής συγκυρίας. Δημιουργείται ένας νέος τρόπος οργάνωσης, λειτουργίας και εσωκομματικής δημοκρατίας πρωτοφανής για τα Ελληνικά αλλά και Ευρωπαϊκά δεδομένα. Αυτή είναι η μεγάλη προσφορά του νέου ΣΥΡΙΖΑ στη δημοκρατία.
Ας υπενθυμίσω λοιπόν την κοινωνική και πολιτική ανάλυση που οδηγούσε αναγκαστικά στη δημιουργία ενός κόμματος διαφορετικού από αυτό της κλασικής πολιτικής επιστήμης. Ποιος ήταν ο ρόλος του παραδοσιακού κόμματος; Αντιγράφω από το άρθρο του Δεκέμβρη:
«Οι πολιτικές μορφές και θεσμοί αναδύονται σε συγκεκριμένες συγκυρίες και απαντούν στις κοινωνικές ανάγκες. Η σημερινή κομματική μορφή ανάγεται στην περίοδο της παραγωγικής και πολιτικής διαδικασίας των αρχών του 20ου αιώνα. Τα σοσιαλδημοκρατικά και κομμουνιστικά ήταν δημιουργήματα της βιομηχανικής επανάστασης και πολιτική έκφραση της επέκτασης της δημοκρατίας..
..Ο συγκεντρωτικός και κυκλικός τους χαρακτήρας αντιστοιχούσε στην οργάνωση της εργασίας σε μεγάλους χώρους (εργοστάσια, εργοτάξια, μεγάλες αγροτικές μονάδες και πλοία) και της πολιτικής στη Βουλή, την κυβέρνηση, τα συνδικάτα, τα κομματικά γραφεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Έργο των αριστερών κομμάτων ήταν να προωθούν τα συμφέροντα των εργαζομένων, να απομυθοποιούν την κυρίαρχη ιδεολογία και να προετοιμάζουν τη ριζική αλλαγή».
Το μαζικό κόμμα είναι το πολιτικό ισοδύναμο του εργοστασίου της φορντικής παραγωγής. Έχει πυραμιδωτή οργάνωση με μια πλατιά βάση μελών και σταδιακά μικρότερα όργανα μέχρι την κεντρική επιτροπή και την ηγεσία. Η ηγεσία αποφασίζει την «γραμμή», τα μεσαία στελέχη τη διαχέουν στις κομματικές οργανώσεις και αυτές αναλαμβάνουν να τη διαδώσουν στην κοινωνία.
Η πολιτική και ιδεολογική δουλειά ακολουθούσε τα κριτήρια αποτελεσματικότητας και εξορθολογισμού του βιομηχανικού Τειλορισμού. Αυτό το μοντέλο οργάνωσης έχει ξεπεραστεί όμως από τις συνθήκες εργασίας και επικοινωνίας του ύστερου καπιταλισμού. Έτσι οι συνελεύσεις των οργανώσεων γίνονται αγγαρεία, τα μέλη γνωρίζουν περισσότερα από την καθοδήγηση, ο μέσος όρος ηλικίας πλησιάζει το όριο συνταξιοδότησης. Μόνο η αριστερή συνείδηση, η καρτερία και η προσωπική ιστορία οδηγούσε πολλούς στην συμμετοχή.
Αλλαγή εργασιακού μοντέλου
Όλα αυτά ήταν αναμενόμενο αποτέλεσμα της αλλαγής στην εργασιακή και κοινωνική οργάνωση τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αντιγράφω: «Προχωρούμε σταδιακά στην άυλη παραγωγή που στηρίζεται σε δικτυώσεις μεταξύ αγνώστων, σε οριζόντιες συνεργασίες, πολύπλοκες δικτυώσεις, σε πλαστικές και συνεχείς επικοινωνίες. Η ψηφιακή οικονομία, η επικοινωνία, η παιδεία και επιμόρφωση, τα logistics και οι μεταφορές, η εστίαση, η συναισθηματική και ψυχολογική υποστήριξη ευάλωτων προσώπων έγιναν καίριοι χώροι οικονομικής δραστηριότητας..
..Η πολιτική αποκεντρώνεται και ασκείται στη δουλειά, τη γειτονιά, τις κοινωνικές και πολιτισμικές δραστηριότητες, στις ψηφιακές επικοινωνίες. Έχουμε νέες θεματικές και ευέλικτες μορφές λαϊκών κινητοποιήσεων και πολιτικής δράσης, δίκτυα αλληλεγγύης, οργανώσεις για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, κινήματα ταυτοτήτων και πολιτισμού, πρωτοβουλίες κοινωνικής οικονομίας, ποικίλες μονοθεματικές καμπάνιες».
Όσα κόμματα δεν προσαρμόστηκαν στο νέο τρόπο εργασίας και κοινωνικής δικτύωσης παράκμασαν. «Η κλασική κομματική μορφή βρίσκεται λοιπόν σε αναντιστοιχία με την κοινωνική αναπαραγωγή και υποχωρεί παντού. Μόνο 4% όσων ψηφίζουν στη Δυτική Ευρώπη είναι κομματικά μέλη. Το κυβερνών Συντηρητικό κόμμα στη Βρετανία έχει 170.000 μέλη, ενώ μόνο 140.00 μέλη ψήφισαν στις πρόσφατες προκριματικές εκλογές του ιστορικού κεντροδεξιού κόμματος της Γαλλίας..
..Τα κόμματα χάνουν μέλη και μεταμορφώνονται σε επιχειρήσεις με δημόσιες σχέσεις, επικοινωνιολόγους και λομπίστες. Έγιναν χώροι υψηλής έντασης κεφαλαίου όχι εργασίας, οι εθελοντές αφισοκολλητές εξαφανίστηκαν. Πρέπει επομένως να αυξήσουν τα έσοδα τους.
Προσφορότερος τρόπος είναι η πώληση πολιτικής επιρροής. Έτσι έγιναν τα κόμματα ένας από του πιο βασικούς μηχανισμούς διαφθοράς, διαπλοκής και μη εξυπηρετούμενων δανείων. Μεγάλοι ηγέτες, ο Κράξι, ο Κολ, ο Σιρακ, ο Σαρκοζί, ο Κουρτς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον δημόσιο βίο καταδικασμένοι ή απαξιωμένοι για υποθέσεις διαφθοράς και δωροδοκίας προς όφελος των κομμάτων τους. Σε μας, στελέχη του ΠΑΣΟΚ καταδικάστηκαν για μίζες, τα δάνεια των κομμάτων, πλην ΣΥΡΙΖΑ, είναι τεράστια.»
Πως θα φτιάξουμε το κόμμα της Νέας Αριστεράς
Η Αριστερά ούτε θέλει ούτε μπορεί να γίνει τηλεοπτικό κόμμα σαν την Νέα Δημοκρατία με μονόδρομο λειτουργίας και πληροφόρησης από τα πάνω προς τα κάτω. Αλλά δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με τις παλιές πρακτικές που αποδείχτηκαν ατελέσφορες. Πρέπει να μεταφέρουμε στην πολιτική τις δεξιότητες και πρακτικές που μαθαίνουμε για τη δουλειά μας και να εκδημοκρατίσουμε όλες τις λειτουργίες. Αντιγράφω:
«Το κόμμα πρέπει να εγκαταλείψει την κομματική ασφάλεια της επετηρίδας, να έχει εύπλαστη μορφή, πορώδεις παρυφές και διαφανείς διαδικασίες που επιτρέπουν τη συνεχή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Αφήνοντας την ασφάλεια της ρουτίνας, να γίνει εργαστήρι δομών, ιδεών, μεθόδων, ενεργής παρέμβασης στα τοπικά και τα εθνικά θέματα. Οι κλασικές οργανώσεις μελών παραμένουν βασική δομή αλλά αποκτούν υβριδική μορφή.
..Η χρήση ψηφιακών μέσων δεν είναι αναπόδραστο αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης ούτε κάποια μονομανία των τεχνολογικά εγγράμματων. Αποτελεί αλλαγή της γνωσιακής οργάνωσης».
Οι νέες τεχνολογίες επιτρέπουν στο κόμμα να συγκεντρώνει και να επεξεργάζεται ένα μεγάλο αριθμό πληροφοριών, απόψεων και προτάσεων για τις ανάγκες των πολιτών.
Η Δεξιά οργανώνει focus groups, η Αριστερά οργανώνει την κοινωνία. Οι ψηφιακές πλατφόρμες επιτρέπουν την οργάνωση θεματικών συζητήσεων είτε με γενικά αντικείμενα - το περιβάλλον, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την εργασία και την προστασία της - είτε πιο εξειδικευμένα και τοπικά –το λιμάνι του Πειραιά ή η πανεπιστημιακή αστυνομία. Οι πλατφόρμες είναι ανοικτές σε γνώστες των θεμάτων που δεν είναι μέλη του κόμματος. Έτσι ο διάλογος υπερβαίνει τα στενά κομματικά πλαίσια, πλουτίζεται από τη γνώση και σοφία της κοινωνίας αλλά ταυτόχρονα δίνει λόγο στους πολίτες.
Τα πορίσματα και οι προτάσεις της διαβούλευσης προωθούνται για υιοθέτηση και εφαρμογή. Μια άλλη πρωτοβουλία συμπληρώνει τις οργανώσεις μελών με φυσικούς ή ηλεκτρονικούς «κύκλους φίλων». Στους κύκλους συμμετέχουν λόγω γνώσης ή ενδιαφέροντος πολίτες που δεν θέλουν να είναι κομματικά μέλη. Οι προτάσεις τους μπαίνουν σε γενικότερη διαβούλευση και προωθούνται στο κόμμα.
Έτσι η «κυριαρχία των μελών» γίνεται αξιακό θεμέλιο και εκφράζεται με την αμεσοδημοκρατική λήψη των σημαντικών αποφάσεων. Το κόμμα γίνεται «συλλογικός διανοούμενος», οι οργανώσεις το κόμμα στον χώρο τους, περιορίζεται η εξουσία της κομματικής επετηρίδας και των τάσεων που γίνονται χώροι ιδεών παρά οργανωμένης εξουσίας. Συνεχίζει το άρθρο:
«Η πρωτοβουλία του iSYRIZA ήταν στη σωστή κατεύθυνση αλλά δεν άνοιξε το κόμμα σε διαβούλευση με τα μέλη και τους πολίτες. Υπάρχουν ακόμη πολιτικές και θεωρητικές αντιρρήσεις στην εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας στο κόμμα. Πολιτικά, γιατί κάτι τέτοιο θα περιόριζε την κυριαρχία των τάσεων και βαρονιών στις κομματικές διαδικασίες..
..Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η ημερομηνία του συνεδρίου, οι κομματικές λειτουργίες επικεντρώθηκαν στην καταγραφή της δύναμης των τάσεων, κάτι που εμφανίστηκε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στην σύνθεση των επιτροπών προετοιμασίας του συνεδρίου».
Η κριτική θεωρία έχει ανανεώσει βασικές θέσεις του ορθόδοξου Μαρξισμού́ αλλά και της πολιτικής επιστήμης. Η οριζόντια κοινωνική οργάνωση εξασθενίζει την κάθετη λογική της αντιπροσώπευσης. Οι πολίτες του 21ου αιώνα δεν θέλουν να αντιπροσωπεύονται αλλά να «προσωπεύονται», να είναι παρόντες στη λήψη αποφάσεων για θέματα που τους αφορούν.
Οι προτάσεις Τσίπρα
Η οργάνωση του κόμματος συντονίζεται λοιπόν με την νέα οργάνωση της εργασίας, τις πολύπλοκες κοινωνικές διαδικασίες και την «κοινωνική ευφυία» των πολιτών στον ύστερο καπιταλισμό. Οι περισσότερες αλλαγές στην πρόταση Τσίπρα πηγαίνουν σ' αυτή την κατεύθυνση. Να αναφέρω μερικές:
Η συμμετοχή των μελών στην ψηφιακή διαβούλευση, η δυνατότητα ψηφοφορίας για σημαντικές αποφάσεις και η δημιουργία δικτύων γύρω από συγκεκριμένα θέματα. Το ανώτερο όριο θητείας είναι θετικό αλλά θα έπρεπε να είναι μικρότερο από δώδεκα χρόνια. Η ισότιμη αντιπροσώπευση ανδρών και γυναικών σε όλα τα επίπεδα του κόμματος είναι η πιο συμβολική μεταρρύθμιση για μια κοινωνία που φαίνεται να ξαφνιάζεται ακόμη και να ξενίζεται από την αποκάλυψη της συστηματικής βίας κατά των γυναικών.
Τα θέματα που έχουν μονοπωλήσει τον δημόσιο διάλογο είναι η απλοποίηση της εγγραφής μελών και η άμεση εκλογή της ηγεσίας. Αν υπάρχει πρόβλημα με την διεύρυνση δεν είναι ο «εισοδισμός» ανθρώπων που επιβουλεύονται την αριστερή ταυτότητα. Αν οι οργανώσεις γίνουν ζωντανές και δημοκρατικές θα κτίσουν τον αριστερό και συντροφικό χαρακτήρα των μελών – παλιών και νέων.
Αν πιστεύουμε στις ιδέες μας μπορούμε να καλοδεχτούμε και να πείσουμε τα νέα μέλη. Η «αριστεροσύνη» δεν εξαρτάται από πραγματικές ή φανταστικές ταμπέλες αλλά από την κομματική δουλειά και την συμμετοχή στην πάλη των ιδεών. Πρέπει να μεγαλώσει το κόμμα, να διευρυνθεί το ακροατήριο των ιδεών, να διαμορφωθεί ένα ελκυστικό και αριστερό σχέδιο για το μέλλον πέρα από τις επόμενες εκλογές. Η διεύρυνση δεν είναι αντίθετη με τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Το αντίθετο: η ταλαιπωρημένη κοινωνία μας χρειάζεται ένα μεγάλο ριζοσπαστικά αριστερό κόμμα.
Η εκλογή της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και άλλων επιτροπών από τα μέλη του κόμματος που συμμετέχουν στο Συνέδριο είναι πρωτότυπη ιδέα. Θα επιτρέψει την ανάδειξη νέων στελεχών ηλικιακά, πολιτισμικά και γνωσιολογικά. Η επετηρίδα έφτασε στο όριο της για πολλούς και είναι ώρα να παραμεριστεί.
Ο φόβος να εκλεγούν «τηλεπερσόνες» είναι ασήμαντος όταν πρόκειται για 250 μέλη της ΚΠΕ όχι για λίγους ευρωβουλευτές. Η άμεση εκλογή του προέδρου από τα μέλη είναι πιο προβληματική. Όχι μόνο γιατί δεν είναι αριστερή πρακτική. Κυρίως γιατί δημιουργεί μια πανίσχυρη και μονοπρόσωπη ηγεσία που τυπικά δεν λογοδοτεί ούτε ελέγχεται. Δίνει την εντύπωση μιας περιστασιακής απόφασης και ενός αρχηγοκεντρικού κόμματος τα μέλη του οποίου έχουν συμβολική συμμετοχή.
Η αδιαμεσολάβητη σχέση ηγέτη και μελών αντιφάσκει με τον γενικότερο εκδημοκρατισμό. Είναι σε αντίθετη κατεύθυνση με την καταστατική θεμελίωση της κομματικής συλλογικότητας και συντροφικότητας που εντείνεται από την διάχυση γνώσης και ικανοτήτων και από τις δικτυώσεις των μελών. Καλύτερη λύση θα ήταν να εκλέγεται η ΚΠΕ από τα μέλη και αυτή να εκλέγει την Πολιτική Επιτροπή και τον Πρόεδρο.
Αν το ψηφιακό συμπλήρωμα του κόμματος και η ενεργή συμμετοχή των μελών οδηγήσουν στην ενδυνάμωση και εμβάθυνση της δημοκρατικής του λειτουργίας, η μεταρρύθμιση θα οδηγήσει σε ένα πραγματικό κόμμα της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Η λειτουργία του θα γίνει πρότυπο και προϊδεασμός του κοινωνικού μετασχηματισμού που ευαγγελίζεται η Aριστερά.
Το διακύβευμα της επομένης περιόδου είναι ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας της ταυτότητας του κόμματος και η εφαρμογή της δημοκρατίας στην λειτουργία του. Εδώ βρίσκεται η πάλη των ιδεών και η αριστερή προοπτική, όχι στην διατήρηση παραδόσεων και προνομίων.
13 Ιαν 2022
26 Δεκ 2021
Μάο Τσε Τουνγκ - Ο ιδρυτής της σύγχρονης Κίνας
Από τις πιο εμβληματικές και επιδραστικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα, ο Κινέζος επαναστάτης, Μάο Τσετούνγκ, εξακολουθεί να αποτελεί για τη χώρα του το πλέον χαρακτηριστικό «σήμα κατατεθέν» της, επί τέσσερις και πλέον δεκαετίες από τον θάνατό του, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1976.
Όχι άδικα.
Ο Μάο - όπως έμεινε στην ιστορία - είναι ουσιαστικά ο ιδρυτής της νέας Κίνας, ο άνθρωπος που ηγήθηκε του περάσματος αυτής της αχανούς και, μέχρι τότε, μυστηριώδους, για τη Δύση, χώρας, από την στυγνή φεουδαρχία στον σοσιαλισμό, δημιουργώντας, ταυτόχρονα, τις συνθήκες πάνω στις οποίες, αυτός ο κινεζικός σοσιαλισμός κατέληξε σήμερα σε ένα «υβρίδιο» κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στην οικονομία και μονοκρατορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος και της σοσιαλιστικής κουλτούρας στο πολιτικό και κοινωνικό εποικοδόμημα. Ένα μάλλον μοναδικό «κοκτέιλ» στη ιστορία των επαναστάσεων των δύο τελευταίων αιώνων.
Από αστός του χωριού... ειδήμων του αντάρτικου
Γεννημένος στις 26 Δεκεμβρίου του 1893 σε ένα χωριό της επαρχίας Χουνάν και σε οικογένεια μεσαίων γαιοκτημόνων, ο Μάο πέρασε άνετα παιδικά χρόνια από πλευράς υλικών συνθηκών. Η σχέση με τον αυστηρό κομφουκιανιστή πάτερα του δεν ήταν και η καλύτερη, με τον Μάο να βρίσκει στήριξη στην στοργική βουδίστρια μητέρα.
Στα 8 χρόνια του ο Μάο θα ξεκινήσει να φοιτά στο σχολείο, αλλά πριν κλείσει τα 13 θα σταματήσει και θα πάει να δουλέψει στα χωράφια.
Η μεγάλη σύγκρουση με τον πατέρα θα λάβει χώρα όταν ο νεαρός Μάο θα αρνηθεί να παντρευτεί την τρίτη ξαδέρφη του όπως είχε κανονίσει ο πατέρας του. Στα 17 χρόνια του, ο Μάο θα εγκαταλείψει το πατρικό του για να φοιτήσει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην πρωτεύουσα της επαρχίας. Τότε θα ξεσπάσει η Επανάσταση του 1911, η οποία ξεκίνησε με αίτημα, από προοδευτικούς αξιωματικούς, τον εκσυγχρονισμό του στρατού, για να εξελιχθεί σε αντιμοναρχική εξέγερση. Ο Μάο θα συμμετάσχει στα γεγονότα από το επαναστατικό στρατόπεδο και θα δει τη γέννηση της δημοκρατίας της Κίνας το 1912, με την επιτυχία της επανάστασης και την εκδίωξη του ηγεμόνα.
Το 1917 δημοσιεύει το πρώτο άρθρο του στο περιοδικό «Νεολαία» και ιδρύει τον όμιλο «Διαφώτιση του λαού», ο οποίος βασιζόταν σε μία νεφελώδη μίξη του κομφουκιανισμού με τον καντιανισμό.
Το 1918, ο μέντοράς του, Γιαν Τσαντζί, καθηγητής Ηθικής στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, τον καλεί να φοιτήσει στην πρωτεύουσα. Ο Μάο ξεκινά τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο, όπου θα έρθει σε επαφή με τον Μαρξισμό και τον Λενινισμό μέσω του Λι Ντατζάο, ο οποίος εργαζόταν ως βοηθός στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη και αργότερα θα ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας.
Το 1919 φεύγει από το Πεκίνο και αρχίζει να ταξιδεύει στη χώρα, μελετώντας ταυτόχρονα δυτική φιλοσοφία, παρακολουθώντας τις εξελίξεις στη νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση και παίρνοντας ενεργό μέρος στη δημιουργία επαναστατικών ομάδων.
Το 1921 παίρνει μέρος στο τακτικό συνέδριο του ΚΚ της Κίνας και εκλέγεται γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης της επαρχίας Χουνάν. Παντρεύεται την κόρη του Γιαν Τσαντζί, με την οποία, μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, θα αποκτήσει τρεις γιους.
Το 1927 θα οργανώσει αγροτική εξέγερση στην Τσανσά, η οποία όμως θα κατασταλεί. Ο Μάο θα καταφύγει στα βουνά με τους συντρόφους του και εκεί θα ξεκινήσει να εξελίσσει την τεχνική και τη θεωρία του ανταρτοπόλεμου.
Το 1928 θα επιστρέψει δριμύτερος, αυτή τη φορά στην επαρχία Τζιανσί, όπου θα ιδρύσει μια αρκετά ισχυρή σοβιετική δημοκρατία και όπου για πρώτη φορά η Κίνα θα γνωρίσει ένα μοντέλο σοσιαλιστικής ανάπτυξης, με δικαιώματα, όπως αυτά προς τις γυναίκες, που επίσης η κινεζική κοινωνία θα γνωρίσει για πρώτη φορά.
To 1934 το καθεστώς αποφασίζει να «τελειώσει» τους κομμουνιστές. Ο Εθνικός Κινεζικός Στρατός του εθνικιστή Τσιανγκ Κάι Σεκ είχε καταφέρει, επτά χρόνια νωρίτερα, να εξοντώσει τους κομμουνιστές στη Σαγκάη και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Μέχρι και το 1934 είχε προσπαθήσει να «εκκαθαρίσει» τέσσερις φορές το Σοβιέτ του Τζιανσί, με όλες να καταλήγουν σε παταγώδη αποτυχία.
Η «Μεγάλη Πορεία»
Το 1934, 750.000 στρατιώτες του Εθνικού Στρατού εξαπολύουν την πέμπτη επίθεσή του. Μέχρι τον Οκτώβριο του οι εθνικιστές είχαν νικήσει σε απανωτές μάχες τους κομμουνιστές και ήταν έτοιμοι να τους περικυκλώσουν προκειμένου να τους αφανίσουν, όπως ήταν και ο αρχικός στόχος. Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος αποφάσισε να υποχωρήσει για να φθάσει στον θύλακα του Σοβιέτ του Τζιανσίί, 700 χιλιόμετρα μακρύτερα. Στις 16 Οκτωβρίου του 1934, 72.000 κομμουνιστές μαχητές και 14.500 αξιωματούχοι, πολίτες, σύζυγοι και μέλη του κόμματος ξεκίνησαν από το Κιανγκσί. Μετέφεραν στις πλάτες τους μόνο τα απαραίτητα. Τον οπλισμό τους, μια κουβέρτα, μια σακούλα ρύζι και μια μικρή κατσαρόλα.
Τελικά ο κύριος όγκος των υπολειμμάτων του Κινεζικού Κόκκινου Στρατού αναγκάστηκε να βαδίσει 9.600 χιλιόμετρα, επί 368 ημέρες, να περάσει 24 ποτάμια, να διασχίσει 18 οροσειρές (η υψηλότερη είχε ύψος 4.880 μέτρων), να εμπλακεί σε 15 μεγάλες μάχες με τους εθνικιστές και αμέτρητες συμπλοκές με εχθρικές τοπικές φυλές. Πολλές φορές ο χαμός φαινόταν κάτι παραπάνω από βέβαιος. Όμως, χάρη στην αυτοθυσία και την απίστευτη αντοχή των μαχητών η φάλαγγα συνέχιζε τον ατελείωτο δρόμο της. Κατά τη διάρκεια της απίστευτης αυτής πορείας αναδείχθηκε ως ηγέτης των καταδιωκόμενων μαχητών, ο Μάο. Ο αυτοδίδακτος στρατηγός παρέδωσε μαθήματα επιχειρησιακής ευκινησίας και ευφυών ελιγμών, που ακόμη και σήμερα διδάσκονται σε στρατιωτικές σχολές. Τελικά, στις 20 Οκτωβρίου 1935 λιγότεροι από 6.000 ρακένδυτοι μαχητές έφθασαν στην απομακρυσμένη, αλλά και ασφαλή, επαρχία Σενσί της βορειοδυτικής Κίνας.
Η νίκη της Επανάστασης
Το φθινόπωρο 1937 ξέσπασε ο Β' Σινοιαπωνικός Πόλεμος, μ' αποτέλεσμα τα δύο μεγάλα εθνικά κόμματα της Κίνας, ΚΚΚ και Εθνικιστικό Κόμμα (ΕΚ) του Τζιανγκ Καϊσέκ, να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η οποία και θα καταλήξει σε συμμαχία κατά της Ιαπωνίας.
Το 1938, παντρεύτηκε την τρίτη σύζυγό του,Τζιανγκ Τσινγκ, με την οποία απέκτησε μια κόρη.
Ο πόλεμος κράτησε έως τον Αύγουστο 1945, οπότε η Ιαπωνία παραδόθηκε άνευ όρων. Ήταν και η λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ωστόσο στα μέσα Μαρτίου 1946 ξέσπασε ο Εμφύλιος Πόλεμος μεταξύ του ΚΚ της και των εθνικιστών. Στον εμφύλιο θα εμπλακούν και οι ΗΠΑ, προσφέροντας υλικοτεχνική βοήθεια στο καθεστώς.
Ωστόσο, ο πόλεμος θα λήξει με νίκη των κομμουνιστών και την 1η Οκτωβρίου 1949, ο Μάο κήρυξε την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας ως πρώτος πρόεδρός της.
Τον Ιούνιο 1950 η Κίνα εισέβαλε στο Θιβέτ.
Τον Οκτώβριο του 1950, η Κίνα ενεπλάκη στον Κορεάτικο Πόλεμο, ο οποίος τερματίστηκε τρία χρόνια αργότερα, με την υπογραφή της συνθήκης ανακωχής στις 23 Ιουλίου 1953, δημιουργώντας μια αποστρατικοποιημένη ζώνη στον 38ο Παράλληλο. Κατά τον πόλεμο, σκοτώθηκε ο πρωτότοκος γιος του Μάο, Ανγινγκ.
Το «Μεγάλο Άλμα»
Το 1958 κήρυξε την έναρξη του κινήματος «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός», για την οικονομική ανάπτυξη. Αιτία ήταν η χαμηλή γεωργική παραγωγή και η ανησυχία του Μάο για την έλλειψη «επαναστατικού πνεύματος» μεταξύ των μαζών. Ο Μάο θα εισάγει στην παραγωγή τα σοβιετικής έμπνευσης πενταετή πλάνα και η χώρα θα βυθιστεί σε έναν «πυρετό» εκβιομηχάνισης, με αιχμή την μαζική παραγωγή χάλυβα.
Σχεδιάστηκε η οργάνωση σχεδόν ολόκληρου του αγροτικού (και εν μέρει αστικού) πληθυσμού της χώρας σε αυτόνομες «κοινότητες». Η ζωή στις κοινότητες ήταν εξαιρετικά κολεκτιβοποιημένη, με οτιδήποτε παρέπεμπε σε ιδιωτικότητα και ιδιωτική ζωή πρακτικά να έχει εξαφανιστεί. Κάθε κοινότητα έπρεπε όχι μόνο να εξασφαλίζει τροφή για την ίδια και τις γύρω πόλεις, αλλά και να παράγει βιομηχανικά προϊόντα, κυρίως χάλυβα, σε μικρούς κλιβάνους στις πίσω αυλές των μελών της κοινότητας. Ο Μάο ανέμενε ότι ο μαζικός ενθουσιασμός θα κάλυπτε την έλλειψη επαγγελματισμού.
Ωστόσο, το «Μεγάλο Άλμα», όχι μόνο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, αλλά είχε και όλα τα στοιχεία που το κατέστησαν φιάσκο. Η ποιότητα της κοινοτικής παραγωγής ήταν εξαιρετικά χαμηλή. Οι αγρότες έχασαν τα οικονομικά τους κίνητρα στην εργασία τους, πολλοί εργάτες είχαν εμπλακεί στη «μεταλλουργία», σε βάρος άλλων βιομηχανικών κλάδων, και τα χωράφια παρέμειναν ακαλλιέργητα την ώρα που οι αισιόδοξες «στατιστικές» προέβλεπαν «πρωτοφανείς αποδόσεις». Μέσα σε δύο χρόνια, η παραγωγή τροφίμων μειώθηκε καταστροφικά. Μεταξύ 1959 - 1961, η χώρα γνώρισε έναν θανατηφόρο λιμό, τα θύματα του οποίου, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, υπερβαίνουν τα 10 εκατομμύρια ανθρώπους.
Το 1959, οι απόψεις του Μάο για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση οδήγησαν στη διακοπή των σχέσεων της Κίνας με τη Σοβιετική Ένωση. Από την αρχή, ο Μάο είχε μια εξαιρετικά αρνητική στάση απέναντι στην πολιτική του Χρουτσόφ και, ειδικότερα, στην αντίληψη του τελευταίου σχετικά με την «ειρηνική συνύπαρξη» των δύο συστημάτων. Κατά τη διάρκεια «Μεγάλου 'Αλματος», αυτή η εχθρότητα θα πάρει το χαρακτήρα ανοιχτής αντιπαράθεση. Η Σοβιετική Ένωση απέσυρει από την Κίνα όλους τους ειδικούς που βοήθησαν στην αύξηση της οικονομίας της χώρας και σταμάτησε να παρέχει οικονομική βοήθεια. Ο Μάο θεωρούσε ότι η προ σοβιετική Ρωσία (μέχρι την Επανάσταση του 1917) και η Σοβιετική Ρωσία μετά το 1956, ήταν ιμπεριαλιστική.
Η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Κίνα άλλαξε επίσης σημαντικά. Μετά την καταστροφική αποτυχία του «Μεγάλου Αλματος», πολλά υψηλόβαθμα και μεσαία στελέχη αρχίζουν να αμφισβητούν την πολιτική του Μάο. αρνούνται την υποστήριξη του Μάο. Οι επιτόπιες επιθεωρήσεις του Ντινεγκ Γιαοπίνγκ και του Λιου Σαοτσι (ο οποίος αντικατέστησε τον Μάο ως αρχηγός του κράτους το 1959) αποκάλυψαν τις τερατώδεις συνέπειες αυτής της πολιτικής, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ να έρχεται περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτά σε ρήξη με τους «φιλελεύθερους» και να πληθαίνουν τα αιτήματα για παραίτηση του επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Μάο εν μέρει παραδέχεται την αποτυχία του «Μεγάλου Αλματος» και φτάνει σε σημείο να υπονοεί την ευθύνη του. Διατηρώντας την πραγματική εξουσία, παύει να παρεμβαίνει ενεργά στις υποθέσεις της ηγεσίας της χώρας για λίγο και παρακολουθεί την αποδόμηση της πολιτικής του, με τη διάλυση των κοινοτήτων, την άδεια στην ιδιοκτησία γης, την επικράτηση στοιχείων ελεύθερου εμπορίου στην ύπαιθρο και την καταπολέμηση της λογοκρισίας.
Παρά τον ταχύ ρυθμό ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας μετά την εγκατάλειψη της πολιτικής του «Μεγάλου Αλματος», ο Μάο δεν επρόκειτο να συμφιλιωθεί με τη φιλελεύθερη τάση στην εθνική οικονομία. Δεν ήταν επίσης έτοιμος να ξεχάσει τα ιδανικά της «διαρκούς επανάστασης», να επιτρέψει στις «αστικές αξίες» στη ζωή των Κινέζων. Ωστόσο, αναγκάζεται να παραδεχθεί ότι η πλειοψηφία των κομματικών στελεχών δεν μοιράζονται τις ιδέες του. Ακόμη και η Επιτροπή Πολιτιστικής Επανάστασης προτιμά να μην λάβει αυστηρά μέτρα εναντίον επικριτών του καθεστώτος, τουλάχιστον στην αρχή. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο Μάο αποφασίζει να προχωρήσει σε μια νέα «καμπάνια», η οποία υποτίθεται ότι θα επιστρέψει την κοινωνία στην αγκαλιά της επανάστασης και στον «αληθινό σοσιαλισμό».
Η «Πολιτιστική Επανάσταση»
Τον Ιούλιο του 1966, ο Μάο επιστρέφει στην ηγεσία και εξαπολύει ισχυρή επίθεση στην φιλελεύθερη πτέρυγα του κόμματος, κυρίως στον Λιου Σαοτσί. Λίγο αργότερα, η Κεντρική Επιτροπή, υπό την καθοδήγηση του Μάο, εγκρίνει τα «16 Σημεία», που θα αποτελέσουν ουσιαστικά το πρόγραμμα της «Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης».
Η «επανάσταση» αυτή ξεκίνησε με επίθεση στην ηγεσία του Πανεπιστημίου του Πεκίνου. Μετά από αυτό, φοιτητές και μαθητές γυμνασίου, σε μια έκρηξη προσωπολατρείας προς τον «Μεγάλο Τιμονιέρη, Πρόεδρο Μάο», οργανώνονται σε ομάδες «Κόκκινων Φρουρών», ενώ ο συστημικός Τύπος ξεκινά μια εκστρατεία κατά της φιλελεύθερης διανόησης. Πολλοί, μην αντέχοντας την πίεση, οδηγούνται στην αυτοκτονία.
Ο Μάο, με αφορμή και εντός πλαισίου του «Πολιτιστικής Επανάστασης» εξαπολύει επίσης εσωκομματικές εκκαθαρίσεις, εναντίον στελεχών που υποτίθεται ότι την «σαμποτάρουν».
Οι «Κόκκινοι Φρουροί» δημιουργούν συνθήκες τρομοκρατίας σε όλους τους τομείς ζωής. Όχι μόνο οι διάσημες προσωπικότητες, αλλά και απλοί πολίτες διώκονται, συχνά με το πιο ασήμαντο πρόσχημα. Καταστρέφονται έργα τέχνης, καίγονται βιβλία, μοναστήρια, ναοί. Ταυτόχρονα συστήνονται ανάλογες ομάδες «Κόκκινων Φρουρών» και από τη νεολαία της εργατικής τάξης, οι οποίες φτάνουν ακόμη και να συγκρουστούν με τους φοιτητές ομοϊδεάτες του. Όταν τα πράγματα έφτασαν να γίνουν ανεξέλεγκτα ο Μάο αποφασίζει να τερματίσει το «πρόγραμμα». Εκατομμύρια κοκκινοφρουροί επιστρέφουν στα χωριά του. Η κύρια δράση της «πολιτιστικής επανάστασης» έχει τελειώσει, αλλά αφήνει πίσω της κοινωνικά ερείπια.
Ωστόσο, το 9ο Συνέδριο του ΚΚ Κίνας, το οποίο έλαβε χώρα στο Πεκίνο από την 1η έως τις 24 Απριλίου του 1969, ενέκρινε τα πρώτα αποτελέσματα της «πολιτιστικής επανάστασης». Στην έκθεση ενός από τους στενότερους συνεργάτες του Μάο Τσε Τουνγκ, του στρατάρχη Λιν Μπιάο, κύρια θέση καταλάμβανε ο έπαινος προς τον «Μεγάλο Τιμονιέρη», του οποίου οι ιδέες χαρακτηρίζονται ως «το ανώτατο στάδιο στην ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού». Ο Μπιάο αναδεικνύεται ουσιαστικά σε «νούμερο 2» του κόμματος μετά τον Μάο. Ολόκληρη η ηγεσία του κόμματος, της κυβέρνησης και του στρατού συγκεντρώθηκε στα χέρια του Προέδρου του ΚΚ της Κίνας, του αναπληρωτή του και της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής.
Από το 1971, ο Μάο είναι πολύ άρρωστος και σπάνια κάνει δημόσιες εμφανίσεις. Μετά τον θάνατο του Λιν Μπιάο, ξεκινά ένας αδυσώπητος εσωκκοματικός αγώνας για εξουσία, μεταξύ της ομάδα των «αριστερών ριζοσπαστών» (με επικεφαλής τους ηγέτες της πολιτιστικής επανάστασης) και της ομάδας των «πραγματιστών», με ηγετική φυσιογνωμία τον Τζόου Ενλιάι και τον Ντιεν Ξιαοπίνγκ. Ο Μάο Τσε Τουνγκ προσπαθεί να διατηρήσει μια ισορροπία εξουσίας μεταξύ των δύο παρατάξεων, επιτρέποντας, αφενός, κάποιες παραχωρήσεις στον οικονομικό τομέα, αλλά και υποστηρίζοντας, αφετέρου, μαζικές υπερ-επαναστατικές εκστρατείες.
Ο αγώνας μεταξύ των δύο φραξιών κλιμακώνεται το 1976 μετά το θάνατο του Ενλιάι. Η κηδεία του μετατρέπεται σε διαδήλωση κατά των «αριστερών ριζοσπαστών». Οι διαδηλώσεις ταραχές καταστέλλονται άγρια, ο Ενλιάου χαρακτηρίζεται μετά θάνατον ως «υποστηρικτής του καπιταλιστικού δρόμου» (κατηγορία που χρησιμοποιήθηκε κατά την πολιτιστική επανάσταση) και ο Ντιεν Ξιαοπίνγκ στέλνεται στην εξορία. Ο Μάο ήταν ήδη σοβαρά άρρωστος από Πάρκινσον δεν μπορεί να ενεργά.
Ο Μάο πέθανε στις 00:10 της 9ης Σεπτεμβρίου του 1976 στο Πεκίνο, μετά από δύο απανωτά, ισχυρά εμφράγματα, σε ηλικία 83 ετών. Ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, στο νότιο μέρος της Πλατείας Τιαν-αν-μεν, απέναντι από την Απαγορευμένη Πόλη, κατασκευάστηκε ένα μαυσωλείο, όπου και αναπαύεται έως σήμερα.
Σήμερα, η δράση του και η επιρροή του θεωρούνται αναμφισβήτητα στην Κίνα και εξαιρούνται κάθε κριτικής.
Αναδημοσίευση από το TVXS.GR
Όχι άδικα.
Ο Μάο - όπως έμεινε στην ιστορία - είναι ουσιαστικά ο ιδρυτής της νέας Κίνας, ο άνθρωπος που ηγήθηκε του περάσματος αυτής της αχανούς και, μέχρι τότε, μυστηριώδους, για τη Δύση, χώρας, από την στυγνή φεουδαρχία στον σοσιαλισμό, δημιουργώντας, ταυτόχρονα, τις συνθήκες πάνω στις οποίες, αυτός ο κινεζικός σοσιαλισμός κατέληξε σήμερα σε ένα «υβρίδιο» κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στην οικονομία και μονοκρατορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος και της σοσιαλιστικής κουλτούρας στο πολιτικό και κοινωνικό εποικοδόμημα. Ένα μάλλον μοναδικό «κοκτέιλ» στη ιστορία των επαναστάσεων των δύο τελευταίων αιώνων.
Από αστός του χωριού... ειδήμων του αντάρτικου
Γεννημένος στις 26 Δεκεμβρίου του 1893 σε ένα χωριό της επαρχίας Χουνάν και σε οικογένεια μεσαίων γαιοκτημόνων, ο Μάο πέρασε άνετα παιδικά χρόνια από πλευράς υλικών συνθηκών. Η σχέση με τον αυστηρό κομφουκιανιστή πάτερα του δεν ήταν και η καλύτερη, με τον Μάο να βρίσκει στήριξη στην στοργική βουδίστρια μητέρα.
Στα 8 χρόνια του ο Μάο θα ξεκινήσει να φοιτά στο σχολείο, αλλά πριν κλείσει τα 13 θα σταματήσει και θα πάει να δουλέψει στα χωράφια.
Η μεγάλη σύγκρουση με τον πατέρα θα λάβει χώρα όταν ο νεαρός Μάο θα αρνηθεί να παντρευτεί την τρίτη ξαδέρφη του όπως είχε κανονίσει ο πατέρας του. Στα 17 χρόνια του, ο Μάο θα εγκαταλείψει το πατρικό του για να φοιτήσει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην πρωτεύουσα της επαρχίας. Τότε θα ξεσπάσει η Επανάσταση του 1911, η οποία ξεκίνησε με αίτημα, από προοδευτικούς αξιωματικούς, τον εκσυγχρονισμό του στρατού, για να εξελιχθεί σε αντιμοναρχική εξέγερση. Ο Μάο θα συμμετάσχει στα γεγονότα από το επαναστατικό στρατόπεδο και θα δει τη γέννηση της δημοκρατίας της Κίνας το 1912, με την επιτυχία της επανάστασης και την εκδίωξη του ηγεμόνα.
Το 1917 δημοσιεύει το πρώτο άρθρο του στο περιοδικό «Νεολαία» και ιδρύει τον όμιλο «Διαφώτιση του λαού», ο οποίος βασιζόταν σε μία νεφελώδη μίξη του κομφουκιανισμού με τον καντιανισμό.
Το 1918, ο μέντοράς του, Γιαν Τσαντζί, καθηγητής Ηθικής στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, τον καλεί να φοιτήσει στην πρωτεύουσα. Ο Μάο ξεκινά τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο, όπου θα έρθει σε επαφή με τον Μαρξισμό και τον Λενινισμό μέσω του Λι Ντατζάο, ο οποίος εργαζόταν ως βοηθός στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη και αργότερα θα ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας.
Το 1919 φεύγει από το Πεκίνο και αρχίζει να ταξιδεύει στη χώρα, μελετώντας ταυτόχρονα δυτική φιλοσοφία, παρακολουθώντας τις εξελίξεις στη νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση και παίρνοντας ενεργό μέρος στη δημιουργία επαναστατικών ομάδων.
Το 1921 παίρνει μέρος στο τακτικό συνέδριο του ΚΚ της Κίνας και εκλέγεται γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης της επαρχίας Χουνάν. Παντρεύεται την κόρη του Γιαν Τσαντζί, με την οποία, μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, θα αποκτήσει τρεις γιους.
Το 1927 θα οργανώσει αγροτική εξέγερση στην Τσανσά, η οποία όμως θα κατασταλεί. Ο Μάο θα καταφύγει στα βουνά με τους συντρόφους του και εκεί θα ξεκινήσει να εξελίσσει την τεχνική και τη θεωρία του ανταρτοπόλεμου.
Το 1928 θα επιστρέψει δριμύτερος, αυτή τη φορά στην επαρχία Τζιανσί, όπου θα ιδρύσει μια αρκετά ισχυρή σοβιετική δημοκρατία και όπου για πρώτη φορά η Κίνα θα γνωρίσει ένα μοντέλο σοσιαλιστικής ανάπτυξης, με δικαιώματα, όπως αυτά προς τις γυναίκες, που επίσης η κινεζική κοινωνία θα γνωρίσει για πρώτη φορά.
To 1934 το καθεστώς αποφασίζει να «τελειώσει» τους κομμουνιστές. Ο Εθνικός Κινεζικός Στρατός του εθνικιστή Τσιανγκ Κάι Σεκ είχε καταφέρει, επτά χρόνια νωρίτερα, να εξοντώσει τους κομμουνιστές στη Σαγκάη και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Μέχρι και το 1934 είχε προσπαθήσει να «εκκαθαρίσει» τέσσερις φορές το Σοβιέτ του Τζιανσί, με όλες να καταλήγουν σε παταγώδη αποτυχία.
Η «Μεγάλη Πορεία»
Το 1934, 750.000 στρατιώτες του Εθνικού Στρατού εξαπολύουν την πέμπτη επίθεσή του. Μέχρι τον Οκτώβριο του οι εθνικιστές είχαν νικήσει σε απανωτές μάχες τους κομμουνιστές και ήταν έτοιμοι να τους περικυκλώσουν προκειμένου να τους αφανίσουν, όπως ήταν και ο αρχικός στόχος. Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος αποφάσισε να υποχωρήσει για να φθάσει στον θύλακα του Σοβιέτ του Τζιανσίί, 700 χιλιόμετρα μακρύτερα. Στις 16 Οκτωβρίου του 1934, 72.000 κομμουνιστές μαχητές και 14.500 αξιωματούχοι, πολίτες, σύζυγοι και μέλη του κόμματος ξεκίνησαν από το Κιανγκσί. Μετέφεραν στις πλάτες τους μόνο τα απαραίτητα. Τον οπλισμό τους, μια κουβέρτα, μια σακούλα ρύζι και μια μικρή κατσαρόλα.
Τελικά ο κύριος όγκος των υπολειμμάτων του Κινεζικού Κόκκινου Στρατού αναγκάστηκε να βαδίσει 9.600 χιλιόμετρα, επί 368 ημέρες, να περάσει 24 ποτάμια, να διασχίσει 18 οροσειρές (η υψηλότερη είχε ύψος 4.880 μέτρων), να εμπλακεί σε 15 μεγάλες μάχες με τους εθνικιστές και αμέτρητες συμπλοκές με εχθρικές τοπικές φυλές. Πολλές φορές ο χαμός φαινόταν κάτι παραπάνω από βέβαιος. Όμως, χάρη στην αυτοθυσία και την απίστευτη αντοχή των μαχητών η φάλαγγα συνέχιζε τον ατελείωτο δρόμο της. Κατά τη διάρκεια της απίστευτης αυτής πορείας αναδείχθηκε ως ηγέτης των καταδιωκόμενων μαχητών, ο Μάο. Ο αυτοδίδακτος στρατηγός παρέδωσε μαθήματα επιχειρησιακής ευκινησίας και ευφυών ελιγμών, που ακόμη και σήμερα διδάσκονται σε στρατιωτικές σχολές. Τελικά, στις 20 Οκτωβρίου 1935 λιγότεροι από 6.000 ρακένδυτοι μαχητές έφθασαν στην απομακρυσμένη, αλλά και ασφαλή, επαρχία Σενσί της βορειοδυτικής Κίνας.
Η νίκη της Επανάστασης
Το φθινόπωρο 1937 ξέσπασε ο Β' Σινοιαπωνικός Πόλεμος, μ' αποτέλεσμα τα δύο μεγάλα εθνικά κόμματα της Κίνας, ΚΚΚ και Εθνικιστικό Κόμμα (ΕΚ) του Τζιανγκ Καϊσέκ, να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η οποία και θα καταλήξει σε συμμαχία κατά της Ιαπωνίας.
Το 1938, παντρεύτηκε την τρίτη σύζυγό του,Τζιανγκ Τσινγκ, με την οποία απέκτησε μια κόρη.
Ο πόλεμος κράτησε έως τον Αύγουστο 1945, οπότε η Ιαπωνία παραδόθηκε άνευ όρων. Ήταν και η λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ωστόσο στα μέσα Μαρτίου 1946 ξέσπασε ο Εμφύλιος Πόλεμος μεταξύ του ΚΚ της και των εθνικιστών. Στον εμφύλιο θα εμπλακούν και οι ΗΠΑ, προσφέροντας υλικοτεχνική βοήθεια στο καθεστώς.
Ωστόσο, ο πόλεμος θα λήξει με νίκη των κομμουνιστών και την 1η Οκτωβρίου 1949, ο Μάο κήρυξε την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας ως πρώτος πρόεδρός της.
Τον Ιούνιο 1950 η Κίνα εισέβαλε στο Θιβέτ.
Τον Οκτώβριο του 1950, η Κίνα ενεπλάκη στον Κορεάτικο Πόλεμο, ο οποίος τερματίστηκε τρία χρόνια αργότερα, με την υπογραφή της συνθήκης ανακωχής στις 23 Ιουλίου 1953, δημιουργώντας μια αποστρατικοποιημένη ζώνη στον 38ο Παράλληλο. Κατά τον πόλεμο, σκοτώθηκε ο πρωτότοκος γιος του Μάο, Ανγινγκ.
Το «Μεγάλο Άλμα»
Το 1958 κήρυξε την έναρξη του κινήματος «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός», για την οικονομική ανάπτυξη. Αιτία ήταν η χαμηλή γεωργική παραγωγή και η ανησυχία του Μάο για την έλλειψη «επαναστατικού πνεύματος» μεταξύ των μαζών. Ο Μάο θα εισάγει στην παραγωγή τα σοβιετικής έμπνευσης πενταετή πλάνα και η χώρα θα βυθιστεί σε έναν «πυρετό» εκβιομηχάνισης, με αιχμή την μαζική παραγωγή χάλυβα.
Σχεδιάστηκε η οργάνωση σχεδόν ολόκληρου του αγροτικού (και εν μέρει αστικού) πληθυσμού της χώρας σε αυτόνομες «κοινότητες». Η ζωή στις κοινότητες ήταν εξαιρετικά κολεκτιβοποιημένη, με οτιδήποτε παρέπεμπε σε ιδιωτικότητα και ιδιωτική ζωή πρακτικά να έχει εξαφανιστεί. Κάθε κοινότητα έπρεπε όχι μόνο να εξασφαλίζει τροφή για την ίδια και τις γύρω πόλεις, αλλά και να παράγει βιομηχανικά προϊόντα, κυρίως χάλυβα, σε μικρούς κλιβάνους στις πίσω αυλές των μελών της κοινότητας. Ο Μάο ανέμενε ότι ο μαζικός ενθουσιασμός θα κάλυπτε την έλλειψη επαγγελματισμού.
Ωστόσο, το «Μεγάλο Άλμα», όχι μόνο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, αλλά είχε και όλα τα στοιχεία που το κατέστησαν φιάσκο. Η ποιότητα της κοινοτικής παραγωγής ήταν εξαιρετικά χαμηλή. Οι αγρότες έχασαν τα οικονομικά τους κίνητρα στην εργασία τους, πολλοί εργάτες είχαν εμπλακεί στη «μεταλλουργία», σε βάρος άλλων βιομηχανικών κλάδων, και τα χωράφια παρέμειναν ακαλλιέργητα την ώρα που οι αισιόδοξες «στατιστικές» προέβλεπαν «πρωτοφανείς αποδόσεις». Μέσα σε δύο χρόνια, η παραγωγή τροφίμων μειώθηκε καταστροφικά. Μεταξύ 1959 - 1961, η χώρα γνώρισε έναν θανατηφόρο λιμό, τα θύματα του οποίου, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, υπερβαίνουν τα 10 εκατομμύρια ανθρώπους.
Το 1959, οι απόψεις του Μάο για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση οδήγησαν στη διακοπή των σχέσεων της Κίνας με τη Σοβιετική Ένωση. Από την αρχή, ο Μάο είχε μια εξαιρετικά αρνητική στάση απέναντι στην πολιτική του Χρουτσόφ και, ειδικότερα, στην αντίληψη του τελευταίου σχετικά με την «ειρηνική συνύπαρξη» των δύο συστημάτων. Κατά τη διάρκεια «Μεγάλου 'Αλματος», αυτή η εχθρότητα θα πάρει το χαρακτήρα ανοιχτής αντιπαράθεση. Η Σοβιετική Ένωση απέσυρει από την Κίνα όλους τους ειδικούς που βοήθησαν στην αύξηση της οικονομίας της χώρας και σταμάτησε να παρέχει οικονομική βοήθεια. Ο Μάο θεωρούσε ότι η προ σοβιετική Ρωσία (μέχρι την Επανάσταση του 1917) και η Σοβιετική Ρωσία μετά το 1956, ήταν ιμπεριαλιστική.
Η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Κίνα άλλαξε επίσης σημαντικά. Μετά την καταστροφική αποτυχία του «Μεγάλου Αλματος», πολλά υψηλόβαθμα και μεσαία στελέχη αρχίζουν να αμφισβητούν την πολιτική του Μάο. αρνούνται την υποστήριξη του Μάο. Οι επιτόπιες επιθεωρήσεις του Ντινεγκ Γιαοπίνγκ και του Λιου Σαοτσι (ο οποίος αντικατέστησε τον Μάο ως αρχηγός του κράτους το 1959) αποκάλυψαν τις τερατώδεις συνέπειες αυτής της πολιτικής, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ να έρχεται περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτά σε ρήξη με τους «φιλελεύθερους» και να πληθαίνουν τα αιτήματα για παραίτηση του επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Μάο εν μέρει παραδέχεται την αποτυχία του «Μεγάλου Αλματος» και φτάνει σε σημείο να υπονοεί την ευθύνη του. Διατηρώντας την πραγματική εξουσία, παύει να παρεμβαίνει ενεργά στις υποθέσεις της ηγεσίας της χώρας για λίγο και παρακολουθεί την αποδόμηση της πολιτικής του, με τη διάλυση των κοινοτήτων, την άδεια στην ιδιοκτησία γης, την επικράτηση στοιχείων ελεύθερου εμπορίου στην ύπαιθρο και την καταπολέμηση της λογοκρισίας.
Παρά τον ταχύ ρυθμό ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας μετά την εγκατάλειψη της πολιτικής του «Μεγάλου Αλματος», ο Μάο δεν επρόκειτο να συμφιλιωθεί με τη φιλελεύθερη τάση στην εθνική οικονομία. Δεν ήταν επίσης έτοιμος να ξεχάσει τα ιδανικά της «διαρκούς επανάστασης», να επιτρέψει στις «αστικές αξίες» στη ζωή των Κινέζων. Ωστόσο, αναγκάζεται να παραδεχθεί ότι η πλειοψηφία των κομματικών στελεχών δεν μοιράζονται τις ιδέες του. Ακόμη και η Επιτροπή Πολιτιστικής Επανάστασης προτιμά να μην λάβει αυστηρά μέτρα εναντίον επικριτών του καθεστώτος, τουλάχιστον στην αρχή. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο Μάο αποφασίζει να προχωρήσει σε μια νέα «καμπάνια», η οποία υποτίθεται ότι θα επιστρέψει την κοινωνία στην αγκαλιά της επανάστασης και στον «αληθινό σοσιαλισμό».
Η «Πολιτιστική Επανάσταση»
Τον Ιούλιο του 1966, ο Μάο επιστρέφει στην ηγεσία και εξαπολύει ισχυρή επίθεση στην φιλελεύθερη πτέρυγα του κόμματος, κυρίως στον Λιου Σαοτσί. Λίγο αργότερα, η Κεντρική Επιτροπή, υπό την καθοδήγηση του Μάο, εγκρίνει τα «16 Σημεία», που θα αποτελέσουν ουσιαστικά το πρόγραμμα της «Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης».
Η «επανάσταση» αυτή ξεκίνησε με επίθεση στην ηγεσία του Πανεπιστημίου του Πεκίνου. Μετά από αυτό, φοιτητές και μαθητές γυμνασίου, σε μια έκρηξη προσωπολατρείας προς τον «Μεγάλο Τιμονιέρη, Πρόεδρο Μάο», οργανώνονται σε ομάδες «Κόκκινων Φρουρών», ενώ ο συστημικός Τύπος ξεκινά μια εκστρατεία κατά της φιλελεύθερης διανόησης. Πολλοί, μην αντέχοντας την πίεση, οδηγούνται στην αυτοκτονία.
Ο Μάο, με αφορμή και εντός πλαισίου του «Πολιτιστικής Επανάστασης» εξαπολύει επίσης εσωκομματικές εκκαθαρίσεις, εναντίον στελεχών που υποτίθεται ότι την «σαμποτάρουν».
Οι «Κόκκινοι Φρουροί» δημιουργούν συνθήκες τρομοκρατίας σε όλους τους τομείς ζωής. Όχι μόνο οι διάσημες προσωπικότητες, αλλά και απλοί πολίτες διώκονται, συχνά με το πιο ασήμαντο πρόσχημα. Καταστρέφονται έργα τέχνης, καίγονται βιβλία, μοναστήρια, ναοί. Ταυτόχρονα συστήνονται ανάλογες ομάδες «Κόκκινων Φρουρών» και από τη νεολαία της εργατικής τάξης, οι οποίες φτάνουν ακόμη και να συγκρουστούν με τους φοιτητές ομοϊδεάτες του. Όταν τα πράγματα έφτασαν να γίνουν ανεξέλεγκτα ο Μάο αποφασίζει να τερματίσει το «πρόγραμμα». Εκατομμύρια κοκκινοφρουροί επιστρέφουν στα χωριά του. Η κύρια δράση της «πολιτιστικής επανάστασης» έχει τελειώσει, αλλά αφήνει πίσω της κοινωνικά ερείπια.
Ωστόσο, το 9ο Συνέδριο του ΚΚ Κίνας, το οποίο έλαβε χώρα στο Πεκίνο από την 1η έως τις 24 Απριλίου του 1969, ενέκρινε τα πρώτα αποτελέσματα της «πολιτιστικής επανάστασης». Στην έκθεση ενός από τους στενότερους συνεργάτες του Μάο Τσε Τουνγκ, του στρατάρχη Λιν Μπιάο, κύρια θέση καταλάμβανε ο έπαινος προς τον «Μεγάλο Τιμονιέρη», του οποίου οι ιδέες χαρακτηρίζονται ως «το ανώτατο στάδιο στην ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού». Ο Μπιάο αναδεικνύεται ουσιαστικά σε «νούμερο 2» του κόμματος μετά τον Μάο. Ολόκληρη η ηγεσία του κόμματος, της κυβέρνησης και του στρατού συγκεντρώθηκε στα χέρια του Προέδρου του ΚΚ της Κίνας, του αναπληρωτή του και της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής.
Από το 1971, ο Μάο είναι πολύ άρρωστος και σπάνια κάνει δημόσιες εμφανίσεις. Μετά τον θάνατο του Λιν Μπιάο, ξεκινά ένας αδυσώπητος εσωκκοματικός αγώνας για εξουσία, μεταξύ της ομάδα των «αριστερών ριζοσπαστών» (με επικεφαλής τους ηγέτες της πολιτιστικής επανάστασης) και της ομάδας των «πραγματιστών», με ηγετική φυσιογνωμία τον Τζόου Ενλιάι και τον Ντιεν Ξιαοπίνγκ. Ο Μάο Τσε Τουνγκ προσπαθεί να διατηρήσει μια ισορροπία εξουσίας μεταξύ των δύο παρατάξεων, επιτρέποντας, αφενός, κάποιες παραχωρήσεις στον οικονομικό τομέα, αλλά και υποστηρίζοντας, αφετέρου, μαζικές υπερ-επαναστατικές εκστρατείες.
Ο αγώνας μεταξύ των δύο φραξιών κλιμακώνεται το 1976 μετά το θάνατο του Ενλιάι. Η κηδεία του μετατρέπεται σε διαδήλωση κατά των «αριστερών ριζοσπαστών». Οι διαδηλώσεις ταραχές καταστέλλονται άγρια, ο Ενλιάου χαρακτηρίζεται μετά θάνατον ως «υποστηρικτής του καπιταλιστικού δρόμου» (κατηγορία που χρησιμοποιήθηκε κατά την πολιτιστική επανάσταση) και ο Ντιεν Ξιαοπίνγκ στέλνεται στην εξορία. Ο Μάο ήταν ήδη σοβαρά άρρωστος από Πάρκινσον δεν μπορεί να ενεργά.
Ο Μάο πέθανε στις 00:10 της 9ης Σεπτεμβρίου του 1976 στο Πεκίνο, μετά από δύο απανωτά, ισχυρά εμφράγματα, σε ηλικία 83 ετών. Ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, στο νότιο μέρος της Πλατείας Τιαν-αν-μεν, απέναντι από την Απαγορευμένη Πόλη, κατασκευάστηκε ένα μαυσωλείο, όπου και αναπαύεται έως σήμερα.
Σήμερα, η δράση του και η επιρροή του θεωρούνται αναμφισβήτητα στην Κίνα και εξαιρούνται κάθε κριτικής.
Αναδημοσίευση από το TVXS.GR
18 Δεκ 2021
Η έκθεση Τσιόδρα – Λύτρα ήταν σαφής. Και αποκάλυψε ότι το θράσος Μητσοτάκη δεν έχει κανένα όριο.
Η έκθεση Τσιόδρα – Λύτρα ήταν σαφής. Και αποκάλυψε ότι το θράσος Μητσοτάκη δεν έχει κανένα όριο.
Έχει γίνει πλέον κατανοητό σε όλους ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ενημερώνεται από τους επιστήμονες, αλλά αντίθετα τους χρησιμοποιεί ως βιτρίνα μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσει τiς ιδεοληψίες της. "Δεν έχουμε ενδείξεις ότι έχουμε μεγαλύτερη θνησιμότητα σε αυτούς τους ασθενείς, σε σχέση με αυτούς οι οποίοι είναι στις μονάδες εντατικής θεραπείας», είπε ο Μητσοτάκης πριν λίγες ημέρες στη Βουλή. Πόσο αλήθεια μπορεί να είναι αυτό;
«Σε όλους όσοι λαμβάνουν τις αποφάσεις στο ανώτατο επίπεδο», ήταν η απάντηση Λύτρα σε ποιον έχει δοθεί η έκθεση. Το ανώτατο επίπεδο δεν μπορεί παρά να εννοεί και το Μέγαρο Μαξίμου. Ή να το πούμε αλλιώς: εννοεί κυρίως το Μέγαρο Μαξίμου. Και συνέχισε: «Αν λοιπόν εμείς είχαμε κάνει αυτή την ανάλυση και δεν είχαμε ενημερώσει τους αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις, παρά μόνο είχαμε στείλει τα δεδομένα για δημοσίευση και δεν το λέγαμε σε κανέναν και το αποκαλύπταμε τώρα, θα ήμασταν εμείς υπόλογοι. Άρα όπως έγραψα, ενημερώσαμε, και δη στο ανώτατο επίπεδο».
Οι άλλοι που ανήκουν στο "ανώτατο επίπεδο" δεν μπορεί να είναι άλλοι από τους Κικίλια και Κοντοζαμάνη. Δεν έχουν ζητηθεί όμως παραιτήσεις. Αν μια τόσο σημαντική μελέτη, για τη δημόσια υγεία που υποδεικνύει το πώς θα σωθούν περισσότερες ανθρώπινες ζωές, δεν λαμβάνεται υπόψιν, μήπως η τότε ηγεσία του υπουργείου Υγείας γνώριζε και ενημέρωσε με τη σειρά της ακόμα πιο "πάνω"; Μήπως όλοι ξέρουν για τη μελέτη; Γιατί δεν μιλάνε με ονόματα και διευθύνσεις;
Κανείς δεν μιλάει. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο έχει επιβληθεί ο νόμος της σιωπής. Σε μια περίοδο που το ένα μακάβριο ρεκόρ σπάει το άλλο. Σε μια περίοδο που οι αντιεμβολιαστές αποτελούν ένα βασικό πρόβλημα στη διαχείριση της πανδημίας. Και σε αυτή την περίοδο δεν επιτρέπονται θολοί και ασαφείς χειρισμοί.
Ο υπεύθυνος επιστημονικός διαχειριστής της πανδημίας κ. Τσιόδρας, όμως, μίλησε. Άσχετα αν στη συνέχεια με δηλώσεις του επιχείρησε να κρατήσει αποστάσεις από τις αναμενόμενα σφοδρές αντιδράσεις. Μίλησε με τη μελέτη του.
Οι σχέσεις των Μητσοτάκη – Τσιόδρα έχουν διαφημιστεί σε υπερβολικό βαθμό το προηγούμενο διάστημα από φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ. Ούτε λίγο, ούτε πολύ μας έχουν πει ότι συζητάνε για την πανδημία καθημερινά. Ήταν ξεκάθαρο ότι η απευθείας επικοινωνία τους υπερβαίνει το ποιος είναι Υπουργός Υγείας. Θέλει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να μας πείσει ότι επί σχεδόν ένα χρόνο που διεξήγαγε την έρευνα και τη συνέτασσε, ο κ. Τσιόδρας δεν είχε πει κουβέντα σχετικά με τη μελέτη;
Κάποιος κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Κάποιος βρίσκεται σε πανικό. Κάποιος λέει μακάβρια ψέματα.
15 Δεκ 2021
Παρέμβαση Αλέξη Τσίπρα Με 19475 νεκρούς, τα λόγια χάνουν το νόημά τους
Μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα από 5/21:
87% αυξημένη θνητότητα εκτός ΜΕΘ. 38,5% των θανάτων θα είχε αποφευχθεί αν είχε θωρακιστεί το ΕΣΥ. Προφανώς τα γνώριζε ο κ. Μητσοτάκης όταν μου απαντούσε στη Βουλή. Να τον πω ψεύτη; Πολιτικό απατεώνα; Με 19475 νεκρούς, τα λόγια χάνουν το νόημά τους…
29 Οκτ 2021
Συγκλονιστικο ντοκουμεντο ‼️ Η Φώφη Γεννηματά κατά Μητσοτάκη για τις δωρεάν μαστογραφίες (βίντεο)
Συγκλονιστικο ντοκουμεντο ‼️
— Marka2 (@Marka2_) October 28, 2021
Μου το έστειλε βουλευτρια του ΚΙΝΑΛ που αηδίασε με την εκμετάλλευση του θανάτου της #Φωφης_Γεννηματα από τον #Κουλη❗️
«Το ειχε ξανακάνει,μου γράφει,αλλα η Φωφη,τον ξεφτίλισε λεγοντας ότι την δωρεάν μαστογραφία την καθιέρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ».
Δειτε το όλοι🙏🏻 pic.twitter.com/I5EQP8IzEY
10 Οκτ 2021
Δημόσια Ιστορία και Κρατικοί Θεσμοί - Γιατί γιορτάζουμε την έναρξη και όχι το τέλος του πολέμου;
Με αφορμή την ξεχασμένη επέτειο της απελευθέρωσης της Αθήνας από τη γερμανική κατοχή στις 12 Οκτωβρίου 1944, μιλάμε για την πολιτική διαχείριση της Ιστορίας, για τη σημασία των επετείων στη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας, για τον τρόπο με τον οποίο η Δημόσια Ιστορία μπορεί να συγκροτήσει ένα διαφορετικό, από το επίσημο, αφήγημα. Αναφερόμαστε στη σχέση Δημόσιας Ιστορίας και κρατικών θεσμών και στις πολιτικές που μπορούν να την κάνουν επωφελή για το κοινωνικό σύνολο.
Ομιλητές:
Μενέλαος Χαραλαμπίδης, Διδάκτωρ Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, επιστημονικός υπεύθυνος δράσεων Δημόσιας Ιστορίας "12 Οκτωβρίου 1944. Η Αθήνα Ελεύθερη"
Χάρης Αθανασιάδης: Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Διευθυντής Μεταπτυχιακού "Δημόσια Ιστορία" στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο
Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 19.30
H συζήτηση θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά στην διεύθυνση https://www.facebook.com/events/552222525885965/?ref=newsfeed
28 Ιουλ 2021
Σωτηρία Βασιλακοπούλου: Δεν την ξεχνάμε !
Και συ να λείπεις…
Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της,
και συ να λείπεις,
να 'ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα,
και συ να λείπεις,
να 'ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα,
και συ να λείπεις,
οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι,
και συ να λείπεις,
Ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες ν' ανεμίζουν στα μπαλκόνια,
και συ να λείπεις,
Κι ύστερα ένα κλειδί να στρίβει
η κάμαρα να 'ναι σκοτεινή,
δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο,
και συ να λείπεις,
Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται,
και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,
δυο κορμιά να παίρνονται,
και συ να κοιμάσαι κάτου απ' το χώμα,
και τα κουμπιά του σακακιού σου ν' αντέχουν πιότερο από σένα
κάτου απ' το χώμα,
κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει.
Όταν η καρδιά σου,
που τόσο αγάπησε τον κόσμο,
θα 'χει λιώσει.
Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο...
Γιάννης Ρίτσος
© SanSimera.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)