Από τον δικηγόρο Kostas Tsoukalas
30 Ιουλ 2020
Ούτε ο Τράμπ δεν θα τολμούσε τέτοια κοροϊδία, ενώ ταυτόχρονα μένει ακάλυπτη η α' κατοικία και το Barbaros πλέει στην κυπριακή ΑΟΖ ...
Από τον δικηγόρο Kostas Tsoukalas
24 Ιουλ 2020
ΣΚΑΙ η αλήθεια να λέγεται...αν θέλει ο υπουργός.
ΣΚΑΙ η αλήθεια να λέγεται...αν θέλει ο υπουργός. pic.twitter.com/erCeUE5DND— Ιερώνυμος boss (@JeronymoBoss) July 24, 2020
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ Η ΗΡΩΙΔΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

22 Ιουλ 2020
Η νέα σκακιέρα της Μεσογείου. Του Λευτέρη Στουκογεώργου
Το 2020, η ανθρωπότητα βιώνει ταυτόχρονα μια τετραπλή κρίση: υγειονομική, οικονομική, κοινωνική και κλιματική, με θολές προοπτικές εξόδου. Στο διεθνές σκηνικό κυριαρχεί η αβεβαιότητα. Τη δεκαετία χαρακτηρίζει η αμφισβήτηση της αμερικάνικης κυριαρχίας από τις υπόλοιπες υπερδυνάμεις, Κίνα και Ρωσία. Ο ψυχρός πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας θα είναι η νέα κανονικότητα, με τη Ρωσία σε ρόλο ενδιάμεσο, λόγω οικονομικής αδυναμίας. Η ΕΕ θα ήθελε, αλλά αδυνατεί, να είναι ο τέταρτος παίκτης στην παγκόσμια παρτίδα. Όμως, και για τις τρεις υπερδυνάμεις, η Ευρώπη παραμένει το κρίσιμο επίδικο για την παγκόσμια κυριαρχία.
Στη γειτονιά της Μεσογείου
Στην ευρωπαϊκή ιστορία, το ειδικό στρατηγικό βάρος αρχικά το είχε η Μεσόγειος, κατόπιν μεταφέρθηκε στις μεγάλες πεδιάδες του ευρωπαϊκού βορρά και, τώρα, η Μεσόγειος γίνεται ξανά προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης των τριών υπερδυνάμεων και των χωρών επιρροής τους. Το γεγονός αυτό δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στις χώρες της περιοχής και στην ΕΕ, η οποία είναι μέρος του προβλήματος, αλλά και της λύσης του. Ο ευρύτερος χώρος της Μεσογείου (που συμπεριλαμβάνει τη Μέση Ανατολή) είναι στρατηγικά καθοριστικός για τα άλλα μεγάλα επίδικα των υπερδυνάμεων, την Αρκτική, την Αφρική, τον Ινδικό Ωκεανό και τον Ανατολικό Ειρηνικό. Αρνητικός παράγοντας για τα κράτη της περιοχής είναι η κλιματική αλλαγή, που θα επηρεάσει το μεσογειακό κλίμα (ξηρασία και καύσωνες, μείωση παραγωγής στον πρωτογενή τομέα, έλλειψη υδάτινων πόρων, ασθένειες), γεγονός που αυξάνει την πιθανότητα νέων συγκρούσεων.
Στην αμερικάνικη ηγεμονία στη Μεσόγειο, μέσω του ΝΑΤΟ, η Ρωσία απάντησε με την προσάρτηση της Κριμαίας, τη δημιουργία βάσης στη Λαττάκεια, αξιοποιώντας τον κυρίαρχο ρόλο της στη Συρία, ενώ διεκδικεί μέρος της Λιβύης. Η Κίνα, στο πλαίσιο της μερικής παγκοσμιοποίησης με την Ευρώπη, χρησιμοποιεί τη Μεσόγειο για την υλοποίηση των στρατηγικών της σχεδίων, του New Silk Road και του Belt and Road Initiative.
Από πλευράς ΕΕ, Γαλλία και Ιταλία έχουν παραδοσιακά τη μεγαλύτερη επιρροή στην περιοχή, ενώ δεν πρέπει να υποτιμάται η γεωοικονομική παρέμβαση της Γερμανίας, αλλά και ο στρατηγικός ρόλος του Ηνωμένου Βασιλείου, κάποτε κυρίαρχου της Μεσογείου.
Είναι, όμως, το αναθεωρητικό αφήγημα του Ερντογάν με στόχο τη δημιουργία τετελεσμένων στην περιοχή που βάζει φωτιά στη σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου.
Ο ρόλος της Τουρκίας
Η Τουρκία μπορεί μεν να είναι μέλος του G-20, αλλά η οικονομία της παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα (διψήφιο πληθωρισμό, καλπάζουσα υποτίμηση της τουρκικής λίρας, τεχνική ύφεση 2018-19). Ο προϋπολογισμός της για το 2020 προέβλεπε οικονομική μεγέθυνση 5%, αλλά η ύφεση είναι ήδη πραγματικότητα και η επίσημη ανεργία αναμένεται να ξεπεράσει το 17% (ανεπίσημη στο 25%). Τουρισμός, κατασκευές και εξαγωγές, οι τρεις βασικοί μοχλοί της οικονομίας, είναι σε κάθετη πτώση. Στα θετικά της χώρας συγκαταλέγεται το χαμηλό δημόσιο χρέος (30,8% του ΑΕΠ). Όμως, τον επόμενο χρόνο, η Τουρκία θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει περίπου 170 δις χρέους μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης. Ο Ερντογάν θέλει να αποφύγει την προσφυγή στο ΔΝΤ, αλλά δύσκολα θα βρει εναλλακτικές, παρά την πρόσφατη ανάσα ρευστότητας που του έδωσε το Κατάρ. Στο ενεργειακό πεδίο, η Τουρκία είναι η μεγάλη χαμένη στη Μ. Ανατολή, μένοντας εκτός των δρόμων των κοιτασμάτων.
Στην εξωτερική πολιτική, η στρατηγική του Ερντογάν έγκειται στη δημιουργία σφαιρών επιρροής (Βόρειο Ιράκ, Βόρεια Συρία, Γάζα, Λιβύη, Σομαλία, χώρες Σαχέλ, Βαλκάνια, Κατάρ, Αζερμπαϊτζάν), ενώ προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ Ρωσίας – ΗΠΑ, αλλά και Κίνας. Οι στενές σχέσεις με τη Μ. Βρετανία του Μπόρις Τζόνσον αναμένεται να επικυρωθούν με ειδική οικονομική συνεργασία. Η Τουρκία συμπεριφέρεται ως ηγεμονική δύναμη στην περιοχή, το δείχνουν οι προωθημένες βάσεις της στο Κέρας της Αφρικής και στον Περσικό. Ο τουρκικός στόχος της πρωτοκαθεδρίας στο Σουνιτικό στρατόπεδο εντάσσεται στην ίδια στρατηγική.
Ειδικά η γραμμή Λιβύη-Αιγαίο-Κύπρος-Συρία-Ιράκ αποτελεί την αιχμή του δόρατος της επεκτατικής πολιτικής του Ερντογάν για την πραγματοποίηση του ονείρου της «Γαλάζιας Πατρίδας», που απεικονίζει όλες εκείνες τις ζώνες που παράνομα διεκδικεί η Άγκυρα. Οι «Δυόμιση Πόλεμοι» του Νταβούτογλου (Ελλάδα, Συρία, τουρκικό Κουρδιστάν) κινούνται στο ίδιο πλαίσιο, της επέκτασης του ζωτικού της χώρου. Όσο για την απόρριψη της Συνθήκης της Λωζάνης, αποτελεί την επιτομή του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Το λιβυκό ζήτημα είναι διεθνές
Στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» ενσωματώθηκε η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης (Τρίπολης), ώστε να διεκδικήσει η Τουρκία ΑΟΖ έως τα νοτιοανατολικά της Κρήτης και να «κόψει» την ελληνοκυπριακή ΑΟΖ. Σε αντιστάθμισμα, η Άγκυρα προσέφερε στον Αλ Σαράζ «μεγαλύτερη ΑΟΖ» από ό,τι μια σχετική συμφωνία με την Ελλάδα. Με τη βοήθεια του Κατάρ, ο Ερντογάν στηρίζει με κάθε μέσο τον στρατό του Αλ Σαράζ (GNA) έναντι του Χαφτάρ, ο οποίος από την πλευρά του στηρίζεται από Ρωσία, Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ. Όμως, ο Εθνικός Λιβυκός Στρατός (LNA) ελέγχει ολόκληρη την Κυρηναϊκή. Επιθυμία της Τουρκίας είναι η εδαφική ακεραιότητα της Λιβύης, μέσω μιας ισχυρής κεντρικής κυβέρνησης της Τρίπολης, με τουρκική στρατιωτική βάση στη χώρα και πρόσβαση στα ενεργειακά της πεδία. Οι Ρώσοι υποστηρίζουν μια διαιρεμένη δομή (Τρίπολη- Βεγγάζη), με αδύναμη κεντρική κυβέρνηση, διαμοιρασμό κοιτασμάτων και δημιουργία στρατιωτικής βάσης τους στην Κεντρική Μεσόγειο.
Γάλλοι και κυρίως Ιταλοί έπαιξαν διπλό παιχνίδι με τους αντιμαχόμενους, με αποτέλεσμα να βγουν παροδικά από το κάδρο. Όμως, η πιθανότητα να φτάσουν στα νώτα τους Τούρκοι και Ρώσοι τους αναγκάζει να ξαναμπούν ενεργά στο στρατηγικό παιχνίδι. Μπορεί η Τουρκία να είναι από τους καλύτερους εμπορικούς εταίρους της Ιταλίας και να μην αμφισβητεί τις ενεργειακές συμφωνίες της Ρώμης με την Τρίπολη, αλλά δεν είναι αποδεκτή ως περιφερειακή υπερδύναμη στα στενά της Σικελίας, με δυνατότητα επέκτασης σε όλο το μήκος και πλάτος της Β. Αφρικής, έχοντας τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών. Παρόμοια γεωστρατηγική και γεωενεργειακή θεώρηση έχει και η Γαλλία. Στο «παζάρι» εμπλέκεται ακόμα και το Ιράν, που στηρίζει την Τουρκία στη Λιβύη με αντάλλαγμα την αποφυγή σύγκρουσής τους στα δυτικά του Ευφράτη. Γι' αυτό η Τεχεράνη έδωσε και το πράσινο φως στην Τουρκία για τους βομβαρδισμούς στο ιρακινό Κουρδιστάν.
Στάση αναμονής κρατούν οι ΗΠΑ, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, η οποία παραδοσιακά αφήνει ένα κενό πρωτοβουλιών του αμερικάνικου παράγοντα. Προς το παρόν, η αμερικανική κυβέρνηση χαρακτηρίζει «προκλητικό και αντιπαραγωγικό» το παράνομο μνημόνιο Τουρκίας- Τρίπολης. Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται κυρίως να μην ενισχυθεί η επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας στην περιοχή, δεν θέλουν να παγιωθεί ο άξονας Ρωσίας-Τουρκίας στη Λιβύη, όπως και αλλού. Ο Τραμπ θέλει να σπάσει αυτή τη συμμαχία, «παίζοντας» με τον Ερντογάν.
Πάντως, το κόστος του πολέμου στη Λιβύη, τόσο για την Τουρκία όσο και για τη Ρωσία, είναι δυσβάσταχτο και, συνεπώς, αποζητούν γρήγορα λύση. Οι μισθοφόροι τους είναι ένα επιπρόσθετο πρόβλημα.
Τέλος, η τουρκική διπλωματία προσπαθεί να προσεγγίσει την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και το Ισραήλ, «δώρα φέροντας», προκειμένου να απομονώσει την Ελλάδα και την Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο. Ειδικά τώρα που διαφαίνεται ότι τα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου δεν είναι άμεσα εκμεταλλεύσιμα. Οι κινήσεις του Ισραήλ είναι απρόβλεπτες, η Αίγυπτος, όμως, είναι το κέντρο του αραβικού έθνους και είναι κάθετα αρνητική σε μια τουρκική επικυριαρχία στην περιοχή. Η Αίγυπτος είναι έτοιμη να στηρίξει στρατιωτικά τον LNA, με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Λιβυκού Κοινοβουλίου και όχι τον Χαφτάρ. Η «κόκκινη γραμμή» για κήρυξη πολέμου στον Φαγέζ αλ Σαράζ είναι η περιοχή της Σύρτης.
Η θέση της Ελλάδας
Με τη συμφωνία των Πρεσπών, η Ελλάδα κατάφερε να μειώσει την επιρροή της Τουρκίας στα Βαλκάνια, να αναβαθμίσει διεθνώς τη χώρα μας και να τονώσει την εικόνα της ως παράγοντα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή. Οι Πρέσπες, τηρουμένων των αναλογιών, θα πρέπει να αποτελέσουν οδηγό και για τα ελληνοτουρκικά.
Η ελληνική διπλωματία οφείλει να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο πλαίσιο των συμβάσεων του διεθνούς δικαίου. Και μπορεί μεν να τάσσεται κατά του τουρκικού αναθεωρητισμού, αλλά οφείλει να κρατήσει ανοικτούς τους διαύλους διαλόγου με τη γείτονα. Μια πολιτική επανεκκίνησης του διαλόγου για μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης κρίνεται αναγκαία, πέραν της ενίσχυσης της αμυντικής θωράκισης της χώρας. Το να θεωρείς την Τουρκία απομονωμένη ισοδυναμεί με απόκρυψη της πραγματικότητας. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας απαιτεί μια συγκροτημένη, πολυεπίπεδη εθνική στρατηγική.
Η σύναψη συμφωνίας για την ΑΟΖ με την Ιταλία ήταν ήδη έτοιμη από το 2016, ενταγμένη σε ένα συνολικό σχέδιο στρατηγικής διπλωματίας που περιλάμβανε την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο και τη σύναψη ΑΟΖ όχι μόνο με την Ιταλία, αλλά, επίσης, με την Αλβανία και την Αίγυπτο. Η συγκυρία της τουρκο-λιβυκής συμφωνίας επέτρεψε την πρόσφατη υλοποίησή της.
Όσο για την ελληνο-αιγυπτιακή ΑΟΖ, είναι στρατηγικά σημαντική, ακόμα και τμηματική, εφόσον στην πράξη ακυρώνει τη ζώνη που παράτυπα συμφώνησαν Τουρκία και Λιβύη και τις υποχρεώνει σε διαπραγματεύσεις. Όμως, παρόλο που οι συνομιλίες Αθήνας – Καΐρου έχουν ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό, η κατάληξή τους δεν θα είναι εύκολη, ακόμα και σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις της Αιγύπτου με την Τουρκία βρίσκονται στο ναδίρ. Παίρνοντας θέση στην ελληνοτουρκική διαφορά, η Αίγυπτος ρυθμίζει η ίδια την διαφορά και κόβει εντελώς τους δεσμούς της με την Τουρκία και γι' αυτό πιθανόν να προτιμήσει τελικά την μερική οριοθέτηση που θ' αφήνει εκτός το Καστελόριζο. Σε αυτήν την περίπτωση, η μπάλα θα γυρίσει στην Αθήνα, όπου η απόφαση δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Κι αυτό γιατί σήμερα, παρά τις κορώνες, δεν υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική, αλλά οι πολιτικές κινήσεις καθορίζονται λίγο έως πολύ από την συγκυρία.
Λευτέρης Στουκογιώργος
25 Ιουν 2020
Μια φορά αποφάσισε ο ΣΥΡΙΖΑ να πει τα πράγματα με το όνομα τους για τα ΜΜΕ κι ανάσανε όλος ο κόσμος

Του Σχολαστικού
Το συμπέρασμα των τελευταίων ημερών είναι το εξής: μια φορά αποφάσισε ο ΣΥΡΙΖΑ να πει τα πράγματα με το όνομά τους για τα ΜΜΕ και ανάσανε όλος ο κόσμος.
Και απέκτησε ξαφνικά νόημα το να κάνεις αντιπολίτευση.
Εν τω μεταξύ, το σύστημα ανασυγκροτήθηκε για να επιβάλει την ατζέντα της κυβέρνησης.
Η οποία είναι το παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό πρέπει να συζητάμε όλοι. Όποιος ανοίγει άλλο θέμα, όπως π.χ. τη λίστα με τα λεφτά στα ΜΜΕ, είναι εκτός θέματος.
Ή το ότι καταρρέει ο δείκτης απασχόλησης από το πρώτο εξάμηνο του 2020, πριν την πανδημία. Και αυτό είναι εκτός θέματος.
Ή τα κόλπα του Θεοδωρικάκου, ο οποίος κατάργησε ένα διαφανές πρόγραμμα χρηματοδότησης των δήμων που παρέλαβε από τον ΣΥΡΙΖΑ και έκανε ένα για να το ελέγχει ο ίδιος.
Και να ενισχύει τους δικούς του. Και αυτό εκτός θέματος.
Ή η ύφεση της τάξης του 15% που μας έρχεται και αυτό που θα γίνει στην κοινωνία. Εκτός θέματος.
Εκτός θέματος και το γεγονός ότι χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποκλείονται από τη χρηματοδότηση που εξήγγειλε η κυβέρνηση.
Στη Βουλή απέφυγαν να καλέσουν τη ΓΣΕΒΕΕ για να μην αναδειχτεί το θέμα.
Ή τα 2,6 εκατομμύρια μίζα που φέρονται να κατέληξαν στα ταμεία της Ν.Δ. Σαμαρά, μέσω Παπασταύρου. Εκτός θέματος.
Ή ο άντρας της Ράικου, που προκάλεσε 1,7 εκατομμύρια ζημιά στο Ελληνικό Δημόσιο με παράνομη συνταγογράφηση.
Την περίοδο που η ίδια η Ράικου ήταν εισαγγελέας Διαφθοράς και έλεγχε τη Novartis. Εκτός θέματος.
Τώρα η μόνη συζήτηση είναι το παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό παίζουν τα κανάλια, μαζί με διάφορα εγκλήματα ανά την Ελλάδα. Αυτή είναι η ατζέντα των ΜΜΕ.
Και όταν τα ΜΜΕ παίζουν συντονισμένη ατζέντα, κανείς δεν μπορεί να την αλλάξει. Αυτό είναι το μεγάλο στρατηγικό κόλπο της κυβέρνησης. Και κοστίζει 20 εκατομμύρια δημόσιου χρήματος.
Οι τηλεπαρουσιαστές που προχθές έκαναν τους θιγμένους τώρα λυσσάνε. Διακόπτουν τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ και μιλάνε επάνω τους, σαν κανονικοί πολιτικοί αντίπαλοι.
Διότι δεν τους ενδιαφέρει να ακούσουν και να ρωτήσουν. Τους ενδιαφέρει μόνο να ρωτήσουν αυτά που τους λένε στο ακουστικό από το κοντρόλ.
Και αυτό το πράγμα θα σπάσει μόνο με την επόμενη γκέλα της κυβέρνησης που θα βγει στη φόρα και θα κάνει τα κοινωνικά δίκτυα να βουίξουν. Έτσι δουλεύει το σύστημα.
Επί της ουσίας: όταν λένε παρακράτος, αναφέρονται σε μια συνομιλία ενός κυβερνητικού στελέχους με τον άνθρωπο που η Ν.Δ. κουβαλάει ως βασικό μάρτυρα εις βάρος του Παπαγγελόπουλου.
Και η οποία ηχογραφήθηκε παράνομα, αλλά αυτό δεν ενοχλεί κανέναν.
Και στην οποία ο ίδιος ζητάει να παραβιαστούν οι νόμοι για να τακτοποιήσει την υπόθεσή του, αλλά ούτε αυτό ενοχλεί κανέναν.
Και ο οποίος φέρεται να μιλάει για παρακράτος Σαμαρά και φασισμό Βορίδη, αλλά και αυτό μένει ασχολίαστο.
(Αν σχολιαστεί, ξαφνικά το «ηχητικό ντοκουμέντο» θα ξαναγίνει «παράνομη υποκλοπή συνομιλίας». Διότι το σύστημα των ΜΜΕ είναι ευέλικτο.)
Έχει ένα ενδιαφέρον όμως να δούμε ποιοι μιλάνε για παρακράτος.
Μιλάνε για παρακράτος αυτοί που έστησαν μια Προανακριτική στη Βουλή για να μπλοκάρουν την έρευνα της Τουλουπάκη για τη Novartis.
Που εξαίρεσαν από την επιτροπή βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, για να τους αποκλείσουν από τη διαδικασία.
Που κάλεσαν αυτούς που θεωρούσαν ως προστατευόμενους μάρτυρες και προσπάθησαν να τους εκφοβίσουν.
Και επίσης τους ανέκριναν αν πήγαν ποτέ στις ΗΠΑ και πότε, για ποιον λόγο κ.λπ.
Τους εξέτασαν σε αντιπαραβολή με τις καταθέσεις των προστατευόμενων μαρτύρων, υπό την απειλή ότι, αν πουν διαφορετικά πράγματα και διαπιστωθεί ότι είναι τα ίδια πρόσωπα, θα πάνε φυλακή για ψευδορκία.
Και, στο τέλος, προσπάθησαν να καλέσουν τους προστατευόμενους μάρτυρες με τα φυσικά τους χαρακτηριστικά.
Που επέκτειναν το κατηγορητήριο σε άσχετες υποθέσεις, μήπως καταφέρουν και μπλέξουν τον Παπαγγελόπουλο σε κατηγορίες για παραδικαστική συμμορία.
Έτσι ώστε να μπορέσουν να βάλουν στο χέρι την Τουλουπάκη διά της τεθλασμένης.
Που επιχείρησαν να φέρουν εκεί ως ύποπτους μη πολιτικά πρόσωπα, κατά παράβαση του καθήκοντός τους.
Που αρνήθηκαν να εξετάσουν τα ίδια πρόσωπα ως μάρτυρες.
Που αρνήθηκαν να καλέσουν μάρτυρες που ζήτησε η μειοψηφία της Επιτροπής.
Που άνοιξαν την κάλπη, έβγαλαν από μέσα ψηφοδέλτια και τα ξαναέριξαν.
Αυτοί μιλάνε για παρακράτος. Μάλιστα.
Ο σχολαστικός
23 Ιουν 2020
Για ένα προοδευτικό, ανοιχτό, νεανικό κόμμα
Συλλογικό άρθρο μελών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία
Μετά από μια δεκαετία κρίσης κι ενώ η ελληνική οικονομία είχε αρχίσει να ανακάμπτει, η υφεσιακή πολιτική της Ν.Δ. το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης και η ανεπαρκής αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας φέρνουν και πάλι σημαντικά τμήματα της κοινωνίας μπροστά στο φάσμα της φτωχοποίησης.
19 Ιουν 2020
18 Ιουν 2020
Ανοικτή δημόσια συζήτηση - OM ΣΥΡΙΖΑ Εξαρχείων

17 Ιουν 2020
Ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων για τη στέγαση των προσφύγων
Ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου για τη στέγαση των προσφύγων
Στη χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων, χρειάστηκε να δοθεί αγώνας από την αντιπολίτευση για να ακουστεί η φωνή των προσφύγων, αφού η παράταξη του κ. Μπακογιάννη, μαζί με εκείνην του κ. Κασιδιάρη, ψήφισαν να αποκλειστούν οι πρόσφυγες που ζητούσαν μέριμνα για τις στοιχειώδεις ανάγκες τους έξω από τον προαύλιο χώρο της Τεχνόπολης. Καταφέραμε ωστόσο να υπερψηφιστεί το παρακάτω ψήφισμα:
"Ο Δήμος της Αθήνας διεκδικεί από την κυβέρνηση έκτακτη οικονομική επιχορήγηση για την άμεση στέγαση προσφύγων, με την δυνατότητα αξιοποίησης κλειστών ξενοδοχείων και δημόσιων κτιρίων ικανών να παρέχουν στέγαση σε ευάλωτες ομάδες."
Η παράταξη Μπακογιάννη επέλεξε τη στάση της λευκής ψήφου. Όσοι στηρίξαμε ενεργητικά το ψήφισμα θα πρέπει να φροντίσουμε ώστε αυτό να υλοποιηθεί και να πιέσουμε τη Δημοτική Αρχή να προχωρήσει στις απαιτούμενες ενέργειες: για ενεργητική διεκδίκηση ειδικής ενίσχυσης από την κεντρική διοίκηση και βέλτιστη αξιοποίηση των κτηριακών δυνατοτήτων της πόλης. Οι εικόνες υποβάθμισης που επαναλαμβάνονται στην πλατεία Βικτωρίας αποτελούν ευθεία παραβίαση των δικαιωμάτων των προσφύγων που απομακρύνθηκαν από τις δομές φιλοξενίας και πλήγμα για την αξιοπρέπεια της περιοχής.
15 Ιουν 2020
Stand up for racial justice #BlackLivesMatter
African Americans are being murdered and brutalised by police with near impunity.— The Left in the European Parliament (@GUENGL) June 15, 2020
Their uprising is reverberating around the world.
Europe must face up to its own problems with racism and reckon with its colonial past.
Stand up for racial justice #BlackLivesMatter pic.twitter.com/7xi2kVN75o
Το γράμμα του Κώστα Βαξεβάνη στους αναγνώστες του newsletter του Documento
"Αυτό που διαβάζετε δεν είναι ένα newsletter, αλλά ένα γράμμα. Απευθύνεται στον καθένα από εσάς που στηρίζει το Documento και έχει επιλέξει να ανήκει σε αυτό που πλέον αποτελεί κοινότητα.
Δεν λέω πως υποστηρίζετε το Documento, ή πως κατ' ανάγκην συμφωνείτε με όλα όσα λέμε, αλλά πως το στηρίζετε. Πρακτικά στηρίζετε το δικαίωμα όλων να ενημερώνονται όπως θέλουν, από όποιον θέλουν και με τον τρόπο που θέλουν. Αυτή η μάχη δίνεται σήμερα και γράφω το γράμμα για να εξηγήσω πράγματα που ίσως έχουν διαφύγει ή έχουν πέσει στην αντίληψή σας αποσπασματικά. Εδώ και μερικές μέρες διαβάζετε όσα αποκαλύπτονται και έχουν ξεκινήσει από τον αποκλεισμό του Documento από την καμπάνια για την πανδημία.
Όταν συνέβη αυτό τον Μάρτη, όσα γράφαμε, όσα καταγγέλλαμε, ίσως να φάνταζαν το πονηρό παράπονο ενός Μέσου Ενημέρωσης που δεν παίρνει χρήματα. Άλλωστε οι εχθροί μας, αυτό προσπαθούσαν να ορίσουν ως αιτία της καταγγελίας την οποία υποβίβαζαν συνειδητά στο επίπεδο της γκρίνιας.
Εμείς επιμέναμε πως οι αποκλεισμοί των Μέσων Ενημέρωσης, όποιων Μέσων Ενημέρωσης από τη διαφήμιση ή την πληροφορία, δεν βλάπτουν το Μέσο αλλά την ποιότητα της Δημοκρατίας. Αν επιτραπεί στην εξουσία να διαμορφώνει αποκλεισμούς και πολύ περισσότερο να μην απολογείται για αυτό, τότε ο πολίτης είναι ανελεύθερος και απλώς δεν το γνωρίζει.
Οι εφημερίδες, τα sites, τα κανάλια δεν υπάρχουν για να συμφωνούμε μαζί τους, αλλά ως εγγυητές της ελεύθερης πληροφόρησης. Ο πολίτης επιλέγει στο τέλος με τα δικά του κριτήρια ποιος του κάνει και ποιος όχι. Δεν το αποφασίζουν τα κόμματα, οι πολιτικοί, οι εξουσίες ή οι δικαστές.
Δεν ήταν γκρίνια λοιπόν αλλά μάχη για να μην καθιερωθεί η λογοκρισία δια του οικονομικού αποκλεισμού.
Πέρασε καιρός και από προχθές τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το δημόσιο χρήμα (20 εκατομμύρια παρακαλώ) δόθηκε σε μια διαφημιστική εταιρεία και μοιράστηκε αδιαφανώς , χωρίς έλεγχο, σε Μέσα Ενημέρωσης των γούστων του υπουργού κυρίου Πέτσα και φαντάζομαι της Φαμίλιας. Δεν διαμαρτυρήθηκε κανένας γιατί όσοι είχαν το ρόλο να αποκαλύψουν το σκάνδαλο, ήταν μπουκωμένοι από το χρήμα. Και σε ποιους μοιράστηκε; Σε site φαντάσματα που η τελευταία είδηση που έχουν αναρτήσει είναι το 2016, σε άλλα που όταν τα κλικάρεις δεν ανοίγουν, στο site του γνωστού κυρίου Μένιου Φουρθιώτη που φαίνεται πως πληροί τα γούστα του Πέτσα και σε άλλα τα οποία ανήκουν σε κουμπάρους του υπουργού. Όσο προχωράει η έρευνα τόσο το πράγμα γίνεται ένα σκάνδαλο να σου σηκώνεται η πέτσα.
Είναι σημαντικό πως οι αποκαλύψεις γίνονται με βάση και μόνο τον ονομαστικό κατάλογο των Μέσων, χωρίς να γνωρίζουμε τα ποσά. Σκεφθείτε να βγουν και αυτά στη δημοσιότητα τι έχει να γίνει. Πολύ φοβάμαι πως θα επιβεβαιωθεί η πληροφορία για ένα δύο παρουσιαστές που επιδόθηκαν στο τηλεοπτικό κούρεμα Πέτσα, οι οποίοι έχουν πάρει από ένα εκατομμύρια ευρώ.
Ας πάμε όμως λίγο πίσω για να δούμε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν έκρυψε πως ένας από τους στόχους της διακυβέρνησής του, ήταν η ισοπέδωση του Documento. Ανάμεσα στα άλλα οράματα είχε και αυτό. Ο πρωθυπουργός διατείνονταν πως το μένος του πήγαζε από τις αποκαλύψεις για τη σύζυγό του, αλλά όσοι τον γνωρίζουν καλά διαβεβαιώνουν πως αυτό που δεν συγχωρεί στο Documento, είναι η αποκάλυψη της υπόθεσης κυκλώματος παιδεραστίας με πρωταγωνιστή τον στενό του φίλο Νίκο Γεωργιάδη και η καταδίκη του μετά από την επιμονή μας να φτάσει το θέμα στη Δικαιοσύνη. Το ποιοι λόγοι κάνουν τον κύριο Μητσοτάκη τόσο ευαίσθητο περί τον Νίκο Γεωργιάδη τους αγνοούμε. Η πραγματικότητα όμως είναι πραγματικότητα.
Από τον Σεπτέμβριο του 2019, το Documento το οποίο λόγω του ειδικού του βάρους συγκέντρωνε διαφήμιση από ισχυρά brand names (μόνο το 5% απ αυτή αφορούσε το Δημόσιο) , άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με την αγορά. Ξαφνικά η διαφήμιση κόπηκε μαχαίρι, σα να υπήρχε ένα κουμπί που κάποιος πάτησε στη στιγμή. Σύντομα καταλάβαμε πως υπήρχε ένα αόρατο χέρι και λίγο αργότερα , επιχειρηματίες άρχισαν να μας εξομολογούνται πως εκβιάζονταν από την κυβέρνηση για να κόψουν τη διαφήμιση. Ακόμη και εταιρείες που είχαν δώσει εντολή για διαφημιστική καμπάνια εβδομάδες πριν, μας έστελναν mail για να τη ματαιώσουν.
Δημοσιοποιήσαμε ποια ήταν η πραγματικότητα, αποδώσαμε την ευθύνη στον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον προκαλέσαμε αν τολμά να μας διαψεύσει. Δεν το έκανε γιατί γνώριζε πως θα βρισκόταν μπροστά σε ένα δημόσιο εξευτελισμό του. Επέλεξε τη σιωπή αφού άλλωστε δεν υπήρχαν άλλα Μέσα να καταγγείλουν τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις. Στα social media , εκατοντάδες πληρωμένα τρολς , ενημέρωναν τους ανυποψίαστους πως η διαφήμιση στο Documento κόπηκε γιατί έφυγε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που έδινε καταχωρήσεις από το Δημόσιο. Παρακοιμώμενοι δημοσιογράφοι, με αργομισθίες οι περισσότεροι, αναπαρήγαγαν αυτά τα ψέματα διαμορφώνοντας το κλίμα όπως νόμιζαν.
Εκτός από τη διαφήμιση, μια πηγή εσόδων για το Documento θα ήταν τα χρήματα από το πρόγραμμα ενίσχυσης του Τύπου. Η εφημερίδα ήταν από τις ελάχιστες , που επειδή είχε φορολογική ενημερότητα, δεν είχε χρέη και είχε το σύνολο των εργαζομένων σε μισθολόγιο, θα έπαιρνε ένα μεγάλο ποσό όπως όριζε ο νόμος. Τι έκανε λοιπόν ο κύριος Πέτσας και η κυβέρνησή του; Αφού επιχείρησε αρχικώς να χρηματοδοτήσει το ΜΑΚΕΛΕΙΟ με 200.000 ευρώ, κατήργησε το νόμο. Δεσμεύτηκε πως θα ψηφιστεί νέος νόμος σύντομα, αλλά δεν το έκανε ποτέ.
Δεν χρειάζεται πρόσβαση σε πληροφορίες για να καταλάβει κάποιος πως ο νόμος καταργήθηκε μόνο και μόνο για να μην πάρει τα χρήματα που δικαιούται το Documento.
Όταν ξέσπασε η πανδημία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί να πάρει μέτρα στήριξης του Τύπου, ανακοίνωσε πως θα δώσει 20 εκατομμύρια ευρώ για καμπάνια για την πανδημία. Η καμπάνια αυτή μπορούσε και εκ του νόμου να γίνει δωρεάν, αλλά ο κύριος Πέτσας αποφάσισε να πληρώσει. Και πλήρωσε με τον τρόπο που βλέπουμε.
Τον αποκλεισμό μας καταγγείλαμε σε οργανώσεις Τύπου στο εξωτερικό οι οποίες έβγαλαν ανακοινώσεις. Όχι φυσικά η ΕΣΗΕΑ. Πριν από ένα μήνα, 77 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, το σύνολο της Κοινοβουλευτικής ομάδας δηλαδή πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κατέθεσε ερώτηση στον αρμόδιο Υπουργό Στέλιο Πέτσα, για τον αποκλεισμό του Documento και ζήτησε στοιχεία για το ποιοι πήραν διαφήμιση και με ποια κριτήρια. Οι βουλευτές ζήτησαν και δημοσιοποίηση των ποσών, αφού πρόκειται για δημόσιο χρήμα.
Ο κύριος Πέτσας με μεγάλη καθυστέρηση απάντησε εγγράφως στο ΣΥΡΙΖΑ, με ένα μανιφέστο αθλιότητας. Είπε πως πήραν διαφήμιση όλα τα Μέσα χωρίς πολιτικά κριτήρια και εξαιρέθηκαν μόνο όσοι έκαναν διασπορά fake news και δημιουργούσαν σύγχυση στο κοινό. Δηλαδή ουσιαστικά έλεγε πως το Documento που δεν πήρε, ανήκε σε αυτή την κατηγορία. Έχει σημασία πως το επιχείρημα αλλά και το λεκτικό που χρησιμοποίησε ο κύριος Πέτσας για να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό του Documento, είναι ακριβώς όσα είπε ο Τραμπ για να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό των New York Times και της Washington Post από το Λευκό Οίκο. Τραμπ και τραμπαρίφες στο Μαξίμου είχαν κοινή γραμμή απέναντι στα ανεπιθύμητα Μέσα.
Ο Στέλιος Πέτσας, την επόμενη μέρα, στην ενημέρωση των δημοσιογράφων προχώρησε και παρακάτω σε επιχειρήματα αυτή τη φορά όχι Τραμπ αλλά Γιόζεφ Γκαίμπελς. Είπε πως πήραν όλα τα Μέσα διαφήμιση εκτός από αυτά που έλεγαν πως δεν υπάρχει κορονοϊός και τον αποκαλούσαν κοροϊδο-ιό. Δηλαδή κατηγορούσε το Documento πως έλεγε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει κορονοϊος. Την εφημερίδα που βγήκε πρώτη με πρωτοσέλιδο για τη στάση ευθύνης που πρέπει να έχουμε, που προσέφερε την ηλεκτρονική της έκδοση δωρεάν στον κόσμο για να ενημερωθεί στην καραντίνα και που καθιέρωσε τι newsletter που εσείς γνωρίζετε με αντικείμενο την πανδημία.
Ο Πέτσας προσπάθησε να μας εμφανίσει συνωμοσιολόγους που παραπληροφορούσαμε τον κόσμο. Η πρώτη σφαλιάρα ήρθε στον Πέτσε από τους «εχθρούς» μας. Άνθρωποι των Ellinika Hoaxes, με τους οποίους είμαστε σε αντιπαράθεση για την προσπάθεια που κάνουν να αστυνομεύουν το διαδίκτυο, έγραψαν πως ουδέποτε υπήρξε fake news και τέτοια παραπληροφόρηση από το Documento.
Η δεύτερη σφαλιάρα ήρθε από το απλό γκουγκλάρισμα. Αν κάποιος ψάξει τη λέξη κοροϊδοι-ός , βρίσκει πως πρόκειται για λέξη σε ανάρτηση του γνωστού δημοσιογράφου Θανάση Καρτερού στο Facebook. Η ανάρτηση μιλά για την προσπάθεια που γίνεται με πρόσχημα τον κορονοϊό να εξαπατήσουν τους πολίτες και να προωθήσουν σκληρά μέτρα κοροϊδεύοντάς τους. Το Documento αναδημοσίευσε το άρθρο αυτό, όπως και πολλά άλλα site. Και ενώ ο Πέτσας μίλησε για τον κοροϊδο-ιό που δεν επέτρεψε να πάρουμε διαφήμιση, βλέπουμε στη google πως το tvxs.gr το οποίο αναδημοσίευσε και αυτό το άρθρο, χρηματοδοτήθηκε από τον Πέτσα που αποδεικνύει πως είναι επικίνδυνος φορέας του κοροϊδο-ιού.
Αυτή είναι η ιστορία με την αλήθεια μας και τα ψέματα μιας κυβέρνησης που αποφάσισε να κάνει εχθρό ένα Μέσο Ενημέρωσης. Θα συμφωνήσω με το συνάδελφο Γιώργο Λακόπουλο o οποίος σε προχθεσινό άρθρο του υποστηρίζει πως το θέμα δεν είναι ότι έκοψαν τη διαφήμιση από το Documento αλλά όσα είπε ο Πέτσας. Για λόγους που ο καθένας μπορεί να καταλάβει, δημοσιοποιήσαμε με ένταση όσα γίνονται με την εφημερίδα, αλλά πραγματικά αναγνωρίζω πως το θέμα είναι η θεσμική εκτροπή που επιχειρεί να κάνει κανονικότητα ο Πέτσας. Να αντιμετωπίζει δηλαδή τα Μέσα Ενημέρωσης κατά τα γούστα του και να δίνει πιστοποιητικά καλής δημοσιογραφίας με την ίδια ευαισθησία που έκανε ένας άλλος Στυλιανός πριν χρόνια , ο Παττακός.
Μέχρι πριν λίγο καιρό αναρωτιόμασταν αν ήμασταν μόνοι. Σήμερα, οι αποκαλύψεις που έγιναν με αφορμή τον αποκλεισμό του Documento, από το Documento, έχουν ξεσηκώσει ένα τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας. Όλοι πλέον καταλαβαίνουν πως η κυβέρνηση επιχειρεί όσα ο Τραμπ, ο Όρμπαν και οι ακροδεξιές καθεστωτικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Η προσπάθεια εξόντωσης του Documento , είναι προσπάθεια να εξοντώσουν τη δημοσιογραφία και να διατηρήσουν τα ευνουχισμένα υβρίδιά της για να τους κουνάνε την αγιαστούρα. Δεν είμαστε μόνοι λοιπόν. Είμαστε πολλοί και όπως αποδεικνύουν οι εξελίξεις και ισχυροί.
Το κακό με τους πολιτικούς που τρέχουν καβάλα στην αφηνιασμένη ψευδή εικόνα τους, είναι πως δεν βλέπουν το γκρεμό. Επίσης δεν ξέρουν το στίχο του Ντίνου Χριστιανόπουλου
«και τι δεν κάνατε για να με θάψετε
όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος»
Καλημέρα σας
Κώστας"
Πηγή: documentonews.gr
9 Ιουν 2020
Γνώμη: Απομόνωση, σύγχυση και γαβγίσματα πεκινουά
Επιπλέον η κρίση αυτή έδωσε το περιθώριο σε αρκετές χώρες είτε να ενισχύσουν τις διμερείς τους σχέσεις με άλλες χώρες, είτε να απομονωθούν τελείως σε μια πολιτική αυτοαπομόνωσης ακολουθώντας μικροπολιτικές σκοπιμότητες και εσωκομματικές ίντριγκες.
Στο πλαίσιο αυτό η Τουρκία παρέδωσε βοήθεια σε υγειονομικό υλικό στις περισσότερες χώρες των Βαλκανίων αλλά και σε Ιταλία, Ισπανία και ΗΠΑ, η Βουλγαρία στην Αλβανία, τη Σερβία, τη Βόρεια Μακεδονία, η Ρουμανία έστειλε στην Ιταλία υγειονομικό προσωπικό, ενώ και η Αλβανία έστειλε στην Ιταλία βοήθεια σε υλικό και γιατρούς. Η Ελλάδα από την άλλη δήλωσε την συμπαράσταση της σε Ιταλία και Ισπανία, με δυο σεμνές τελετές και τον χρωματισμό της Βουλής με τις σημαίες των χωρών αυτών.
Επιπροσθέτως οι ηγέτες χωρών όπως η Κύπρος, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Σερβία, για να μην μιλήσουμε για την Τουρκία, είχαν επαφές με τους περισσότερους ευρωπαίους ηγέτες, όπως Macron, Merkel, Conte, ενώ δεν έλειπε από τις συνομιλίες τους και ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Mike Pompeo ή ακόμα και ο ίδιος ο Donald Trump, ο Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός της Κίνας καθώς και ο Vladimir Putin.
Θα περίμενε κανείς ότι η Ελλάδα που θέλει να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην περιοχή των Βαλκανίων θα έκανε κάποιες κινήσεις συμβολικές ή έστω τυπικές με τους γείτονες της, όμως ακόμα και το τυπικό δεν έγινε απέναντι σε χώρες που περιμένουμε να στείλουν τους τουρίστες τους για το καλοκαίρι στις ελληνικές παραλίες.
Ακόμα και την πρόσκληση που έκανε ο Boyko Borissov στον Έλληνα Πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της τετραμερούς τηλεδιάσκεψης κορυφής Ελλάδας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Σερβίας, να συμμετάσχει στην επιθεώρηση των έργων από τον Βούλγαρο Πρωθυπουργό και τον Σέρβο Πρόεδρο, αγνόησε ο Έλληνας Πρωθυπουργός.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε ότι το να επισκεφθεί ένα σχολείο και να προεδρεύσει μιας σύσκεψης για την υγειονομική κάλυψη των νησιών, ήταν πιο σημαντικό από το να βρεθεί και να επιθεωρήσει με τον Βούλγαρο Πρωθυπουργό και τον Σέρβο Πρόεδρο έργα κοινού ενδιαφέροντος των τριών χωρών την 1η Ιουνίου.
Δυστυχώς η απομόνωση είναι πασιφανής. Από την μέρα που ανακοινώθηκαν τα περιοριστικά μέτρα στα μέσα Μαρτίου, ο Έλληνας Πρωθυπουργός συνομίλησε στις 21 Απριλίου με τον Πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, στις 22 με τον Edi Rama για να μιλήσει για τους εποχικούς εργάτες που έπρεπε να έρθουν στην Ελλάδα, στις 13 Μαΐου με τον Πάπα Φραγκίσκο, στις 21 Μαΐου με τον Νίκο Αναστασιάδη για να διευθετηθεί το θέμα με τους Κύπριους φοιτητές στην Ελλάδα και τον Benjamin Netanyahu για την ανάληψη της Πρωθυπουργίας του και τέλος στις 25 Μαΐου με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Sisi.
Ενώ θα μπορούσε η πανδημία να είναι αφετηρία ώστε να υπάρξει προσέγγιση από την ελληνική πλευρά προς την τουρκική, στα Υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας η σύγχυση ήταν εμφανής.
Με τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα να είναι ερμητικά κλειστοί, η μια γκάφα διαδέχεται την άλλη. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ Νίκος Δένδιας για ένα θέμα που ασχολούνται συνήθως τεχνικές επιτροπές κατάφερε να το κάνει μείζον να εμπλακεί το Υπουργείο Άμυνας και να εγερθεί διπλωματικό θέμα, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε η παρέμβαση της κυβέρνησης και της ηγεσίας του ΥΠΕΞ για την προσευχή που πραγματοποιήθηκε στην Αγία Σοφία, που αν μη τι άλλο δεν ήταν το μείζον, αλλά προφανώς ήταν το «εύκολο» θέμα για αντιπαράθεση και διαχείριση, ενώ πρακτικά δεν προώθησε κανένα δικαίωμα της Ελλάδας στο γκριζάρισμα που επιχειρείται.
Φυσικά κανείς δεν σκέφτηκε από το ΥΠΕΞ ότι ίσως αυτό να ήταν παρέμβαση στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας, καθώς δεν υπάρχει ζήτημα παραβίασης μειονοτικών ζητημάτων ή καταστρατήγηση των όρων που διέπουν την UNESCO για το παγκόσμιας κληρονομιάς αρχιτεκτονικό κι όχι «θρησκευτικό» μνημείο που είναι η Αγία Σοφία.
Ακόμα κι αν η κίνηση αυτή είναι προκλητική προς την Ελλάδα, δεν μπορεί να οδηγεί σε τέτοιες αντιδράσεις μια σοβαρή κυβέρνηση, καθώς ενισχύει τα εθνικιστικά στοιχεία στην Τουρκία που εδώ και πολλά χρόνια επιθυμούν την αλλαγή της χρήσης της Αγίας Σοφίας από μουσείο σε τζαμί.
Το ΥΠΕΞ και το Μαξίμου εγκλωβισμένοι στη λογική ότι η Τουρκία απειλή λεκτικά και μόνο την Ελλάδα, αντί να χαράξουν πολιτική αντιμετώπισης, αναπαύονται στις πολλαπλές και ανούσιες συνεντεύξεις, που ακούγονται σαν γάβγισμα πεκινουά που του πήραν την θέση στον καναπέ, χαϊδεύοντας τα αυτιά των ψηφοφόρων τους.
Η Τουρκία αλωνίζει στην περιοχή και η Ελλάδα έχει μείνει μόνη. Αναπαράγουν ως επιτυχία δηλώσεις του Πρέσβη ή δευτεροκλασάτων στελεχών των ΗΠΑ ενώ ακόμα και η Κύπρος δεν συμπορεύεται πλέον με την Ελλάδα. Το Ισραήλ ψάχνει εναλλακτικές μετά την άρνηση της Ελλάδας για τον Interconnector Eurasia και την δύσκολη υλοποίηση του EastMed, η Αίγυπτος κοιτάζει να έχει τις λιγότερες απώλειες στη Λιβύη, ενώ με την Ιορδανία για πρώτη φορά σε τριμερή ΥΠΕΞ δεν υπήρξε κοινή δήλωση.
Από την άλλη η πολυδιαφημιζόμενη Irini, είναι αναποτελεσματική σαν επιχείρηση, η Ιταλία συζητά με την Λιβύη τόσο για τις υποδομές όσο και για το πετρέλαιο της και με την Τουρκία για συμμετοχή στις εξορύξεις που θα πραγματοποιηθούν από τον Σεπτέμβριο, ενώ η ΕΕ σκέφτεται να ρίξει κι άλλα χρήματα στην Τουρκία για το προσφυγικό.
Όσο η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει ρεαλιστικά την γεωπολιτική κατάσταση που διαμορφώνεται χωρίς αυτήν, θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση και δυστυχώς μη αναστρέψιμη.


